Inmiddels zijn we anderhalve maand verder in ons avontuur in Uganda. Het laagseizoen is hier redelijk begonnen, met dagelijkse buitjes tussendoor, maar de boekingen worden er niet heel veel minder op. We zien wel dat de bezoeken nu beginnen te fluctueren, maar een dag zonder boekingen zit er zeker niet in. We zijn dus bezige bijtjes hier! Ons personeel en de omgeving begint ook aardig door te krijgen waar onze prioriteiten liggen en hoe wij graag zien dat alles loopt. Maar hoe is nu eigenlijk de relatie tussen de lokale bevolking en ons? Daar zal ik jullie eens wat meer over proberen te vertellen in deze blog!
Nu we ruim een maand in Uganda zijn en bijna een hele maand zelfstandig erop hebben zitten, hebben we de smaak goed te pakken. We weten iedereen te vinden en hebben alle belangrijke facetten van de operationele zaken van de lodge goed inzichtelijk. De boekhouding en de boekingen blijven een continue proces en daar zijn we ook behoorlijk thuis in geworden. Worden we al een beetje gek hier? We hebben in ieder geval al een lang weekend kunnen ‘ontsnappen’ naar Kampala…
De eerste anderhalve week was er een overlap, zodat de vorige managers de werkzaamheden en lopende zaken netjes konden overdragen. Neil en Katie waren de vorige managers, een Engels koppel wat inmiddels is vertrokken en terug gaan naar de plek waar ze hiervoor in Canada geleefd hebben. Inmiddels hebben we de eerste indrukken kunnen laten inwerken en is de lodge helemaal in onze handen!
Baan opgezegd, vliegticket geboekt en visum aangevraagd. Dat lijken de enige drie dingen die we snel gedaan hadden en echt nodig hadden om het roer helemaal om te gooien… er daar zitten we dan, in Oost Afrika. Oost Afrika heeft mijn hart al 7 jaar geleden gestolen, dus het is nooit een straf om hier een langere tijd door te brengen. Maar wat brengt dat nou allemaal te weeg?
Wat een uitdaging! Samen naar Uganda voor 2 jaar, nadat we net sinds december 2018 in een koophuis zitten, gooien […]
De gemaakte route in Mexico & Guatemala 2017-2018 door Oscar!
Ook het laatste weekje van mijn vakantie zit er alweer op. Een flinke trip waar ik eens in de 3 dagen sowieso in de bus zat. Totaal geen relax vakantie, zeker niet als je tussendoor wordt wakker geschud door een Tsunami alarm...
Soms vraag je je af wat het ideale reisritme is. Veel in de bus zitten waardoor je veel kan zien, of juist lekker relaxed reizen en wat meer genieten en ontspannen op de plekken waar je bent?
Waar ik mijn vorige blog schreef net nadat ik voor kerst in een vrachtwagen in Mexico heb gezeten, zit ik inmiddels in het nieuwe jaar te schrijven vanuit Guatemala. De beste wensen voor iedereen, dat er nog maar vele mooie jaren mogen volgen met veel geluk en leuke dingen waar iedereen zijn energie uit kan halen.
Het is weer zover, ik moet weer volop energie gaan steken in een nieuw reisverhaaltje. Tot op de dag van vandaag vind ik er eigenlijk niets aan om te bloggen, maar de herinneringen vastleggen vind ik belangrijker, dus dan moet ik toch maar even afzien! Inmiddels zit er alweer een weekje op in het mooie Mexico, dus ik heb weer een flinke kluif te vertellen.
Zoek in het archief