Nu we ruim een maand in Uganda zijn en bijna een hele maand zelfstandig erop hebben zitten, hebben we de smaak goed te pakken. We weten iedereen te vinden en hebben alle belangrijke facetten van de operationele zaken van de lodge goed inzichtelijk. De boekhouding en de boekingen blijven een continue proces en daar zijn we ook behoorlijk thuis in geworden. Worden we al een beetje gek hier? We hebben in ieder geval al een lang weekend kunnen ‘ontsnappen’ naar Kampala…

Klaar voor een lang weekend Kampala
Er waren een aantal zaken waarvoor we echt een keer naar Kampala moesten. Een van de eigenaren van de lodge woont in Kampala, dus een kennismaking was sowieso erg handig. Daarnaast is het idee dat wij vanaf oktober met een nieuw boekhoudingsysteem gaan werken, waarvoor we van de accountant een soort training zouden krijgen. Ook is Kampala een veel grotere en daardoor meer verwesterde stad dan Kisoro waar wij zelf verblijven, veel grote aankopen kunnen we dus ook alleen in Kampala kopen. Deze drie zaken waren dus een goede reden om eind september al naar Kampala te rijden.

Veel gebeurt hier met private transfers, wat voor mij misschien nog wel de grootste schrok was toen ik hier kwam. De tarieven wat mensen daarvoor betalen zijn vele malen hoger dan wat ik gewend was hier in Oost Afrika, niet helemaal een eerlijke vergelijking, aangezien ik alles met het openbaar vervoer deed, maar wat gaat daar een geld in om! De vorige managers hadden ons aangeraden om een chauffeur te regelen voor onze reis naar Kampala, mede door de grote afstand en de chaos in Kampala waar je in beland. Uiteindelijk toch met een eigenaar overeen gekomen om zelf te rijden en we zouden dan vlak voor Kampala worden opgehaald door een chauffeur die in onze auto verder zou rijden.

De reis werd sowieso opgebroken in twee. Doorgaans ben je namelijk 12 uur onderweg als je in een keer rijd. We stopten op de heenweg bij een relaxt plekje vlakbij Mbarara, waar we redelijk laat aankwamen doordat we in de ochtend toch weer even een tikkeltje meer moesten regelen dan gedacht in de lodge. Op de een of andere manier, wanneer je van plan ben om weg te zijn bij de lodge, gebeuren er altijd dingen die net even wat meer aandacht nog hebben dan je zou willen…

Onze auto had al langere tijd opstart problemen. Hij wilde niet zo makkelijk starten als normaal zou moeten nadat hij een nacht stil had gestaan, en natuurlijk, in de middle of nowhere bij een relaxte lodge, kregen we hem niet aan de praat. Gelukkig zijn er altijd mensen (in dit geval personeel van die lodge) in de buurt en met een klein stukje duwen konden we alsnog wegrijden.

Onderweg nog in Masaka gestopt voor lunch, waar ik weer wat oude plekjes van mijn reis in 2012-2013 kon herkennen. Altijd leuk om weer oude herinneringen op te halen en plekken te zien die eigenlijk helemaal niet veranderd zijn ten opzichte van 6 jaar geleden.

Gedurende de laatste reisdag hebben we regelmatig contact gehad met de eigenaar uit Kampala, en uiteindelijk een route gekregen welke we prima zelf konden rijden en dus geen chauffeur nodig zou zijn. Laat het niet zo zijn, dat de navigator naast me (ik noem geen namen), een verkeerde plek in Kampala in haar navigatie had ingetoetst. Ondertussen waren mijn darmen ook nog in de war van het eten van de dagen ervoor en kon ik niet wachten op een toiletbezoekje, maar deze navigator stuurde ons het meest hectische stukje van Kampala in… Vol stress wilde ze nog hulplijnen gaan bellen, maar we zijn uiteindelijk toch zelf weer op het goede spoor gekomen en bij ons verblijf in Kampala aangekomen.

Ontsnappen aan de rust?
Die avond hadden we nog niets op de planning staan, lekker eten bij een Italiaans restaurant naast ons verblijf, waar we voor het eerst echt bewust waren dat het eigenlijk wel heel relaxed was dat we een keertje konden dineren zonder dat we alles in de gaten aan het houden waren (of de gasten het naar hun zin hebben, of alles normaal loopt etc.), best gek, want tijdens de eerste maand in Mutanda Lake Resort waren we ons helemaal niet bewust dat we altijd aan het opletten waren.

De volgende dag, vrijdag, kregen we de hectiek van Kampala goed te zien. In de ochtend lekker in een chaos naar Matoke Tours, een touroperator welke veel bij ons langs komt. Daar zouden we ook de training voor het boekhoudingprogramma krijgen. Leuk om überhaupt ook kennis te maken met mensen waar we veel mee bellen en mailen! De training was verder niet heel spannend, maar wel handig, goed kunnen sparren over de zaken welke wij erin willen hebben en hoe we voor bepaalde zaken ons leven makkelijker kunnen maken J

De zaterdag stond in het thema van aankopen doen, met als grootste uitdaging, het vinden van 50 dezelfde handdoeken en diverse beddengoed van goede kwaliteit. Een winkel met 50 dezelfde handdoeken vinden blijkt dus moeilijker dan gedacht. We hebben hier geen Ikea of ander groot warenhuis met een grote voorraad in het magazijn… Je zou in Afrika ook wat aantrekkelijkere prijzen verwachten, maar dat kan je dus mooi vergeten. Uiteindelijk toch geslaagd en verschillende winkelcentra gezien. De winkelcentra worden hier nog uit de grond gestampt en zijn een partij luxe, dat is bijna niet voorstelbaar in vergelijking tot Nederland, waar het steeds wat minder wordt. Beleving is hier nog echt een ding! Misschien ligt hier wel een mooie toekomst voor mijn vorige werkgever MVGM nu ze internationaal zijn?

ATP Tour Kampala
Zoals jullie weten was ik in Nederland regelmatig op de tennisbaan te vinden en ik was in de veronderstelling dat ik dat de komende twee jaar helemaal achter me moest laten, maar uiteindelijk hoorde ik dus dat de eigenaar in Kampala op zondagochtend ging tennissen. Mooie gelegenheid om daarbij aan te sluiten en ze hadden zelfs iemand voor me geregeld om tegen te tennissen. Uiteraard was dit de clubkampioen van T.V. Kampala (ahum), maar hij kon zeker een goed balletje slaan. Ik had hier natuurlijk niet op gerekend, dus ik stond op mijn allstars en mijn zomerkloffie op de tennisbaan, maar heb hem wel mooi kunnen slopen met 6-4 5-0 (daarna was de tijd op en kwam er een kinderklasje voor tennisles). De timing was perfect, want toen we de baan af gingen begon het ook gelijk te regenen…

Uiteraard moet je dan nog onderhandelen over de prijs. Anderhalve euro voor de ballenjongen, 8 euro voor de baan, 4 euro voor de huur van het tennisracket en dan wil mijn tegenstander natuurlijk ook nog geld hebben omdat ik hem had gesloopt… Al met al, kostte het bijna meer dan de baanhuur van een tennishal in Nederland, maar dan heb je wel op een slechte ondergrond, met oude ballen en een oud tennisracket kunnen tennissen J Hij wil ook heel graag een revanche de volgende keer als ik in Kampala ben… Maar hij heeft natuurlijk ook een chille baan, een beetje geld verdienen door gesloopt te worden door een tennis topper.

 Transport in Kampala
We hadden natuurlijk een auto mee, maar gezien de kleine gebreken hadden we deze op zaterdagochtend gedropt bij een monteur, waar de auto ook gekocht was. De shopping hebben we dan ook gedaan met een van de eigenaren zijn auto, en zijn daarna verder op een motor (boda) gegaan en na het laatste winkelcentrum met een Uber terug. Uber? Ja Uber is hier echt een ding! Voor een prikkie rijden ze je van de ene kant van Kampala naar de andere, zo weinig, dat je bijna een schuldgevoel krijgt voor het bedrag wat je betaald.

De reparatie van de auto ging wel even duren. We wilde op maandag terug gaan rijden, en de monteur ‘hoopte’ de auto voor 10 uur maandagochtend gereed te hebben. Na uitgecheckt te zijn, spullen meegenomen naar het kantoor van Matoke (waar we nog even de laatste administratieve zaken konden regelen), bleek dus dat dit 12 uur zou worden. De 12 uur werd 3 uur en de 3 uur werd diezelfde avond. Weer heen en weer gesjeesd met de spullen en opnieuw ingecheckt, maar we kregen die avond wel daadwerkelijk onze auto terug.

Door de dag vertraging is wel ons hele schema in de war gelopen. We wilde namelijk dinsdag weer terug zijn, omdat we die dag weer vol zaten. Als er veel mensen zijn is het wel fijn als we er zelf zijn. Dit werd nu dus een dag opgeschoven, maar een goed werkende auto was meer waard dan het op tijd terug zijn in dit geval!

Back to Kisoro!
De dinsdag konden we weer terug richting Kisoro, naar Mutanda Lake Resort. Met een volgepakte auto terug rijden via Lake Mburo, waar we bij een nieuwe lodge van een Nederlandse eigenaar, hebben geslapen. Helaas niet de kans gehad om in Lake Mburo een safari te doen, maar dit zal vast nog wel een andere keer gebeuren als we naar Kampala gaan.

Toen we Kisoro weer inreden op woensdag, voelde dat echt als thuiskomen! We hadden het personeel nog gebeld om te vragen of ze nog meer boodschappen uit het dorp wilde hebben en dit hebben we ook nog gehaald voor ze. In de avond hadden we weer gelijk een uitdaging met een volle lodge en een paar ietswat veeleisende gasten.

Terugkomen bij de lodge voelde echt als een warm thuis, je merkte dat veel mensen echt blij waren we er weer waren en onze twee lieve hondjes waren helemaal door het dolle heen.

Dagelijkse kost en uitdagingen
Nu zijn we weer volop in onze dagelijkse routine. We hebben hier veel leuke uitdagingen waar we druk mee bezig zijn!

Het boekingsysteem is momenteel een Excel bestand met alle boekingen erin. Al 7 jaar wordt op deze manier gewerkt en het is best inzichtelijk moet ik zeggen. Toch hebben we hier al een kleine verbetering in doorgevoerd waardoor het ook overzichtelijker is geworden.

De facturatie was hier ook nogal prehistorisch, en daar hebben we nu een mooie layout in ons nieuwe boekhoudingsysteem voor gemaakt. Daardoor kunnen we onze administratie in ieder geval naar een volgend niveau brengen! We krijgen hier de vrijheid om verbeteringen aan te brengen naar onze expertise, zo kunnen we ook een boekingsysteem te implementeren, daar is Maryanne nu volop onderzoek voor aan het doen. Mochten jullie nog tips hebben daarvoor, dan weten jullie Maryanne ongetwijfeld te vinden!

De dagelijkse telefoontjes naar beschikbaarheid en het verwerken van alle financiën nemen aardig wat tijd op een doordeweekse dag in beslag. We merken dat bijvoorbeeld voor februari, wat altijd een drukke maand is, tour operators bijna aan het vechten zijn voor een plekje. We zitten al bijna helemaal vol, maar nog niet alle boekingen zijn 100% bevestigd. Dat brengt ons soms in een behoorlijke spagaat, omdat we iedereen natuurlijk van dienst willen zijn… Toch maakt dat het werk weer voldoende uitdagend natuurlijk J

Grote investeringen zitten er ook aan te komen, er wordt waarschijnlijk binnenkort een nieuwe kamer bijgebouwd, waarna we een andere kamer wellicht gaan omtoveren tot ons nieuwe kantoor en verblijf. Het vervolg daarop is dat ons oude verblijf weer mogelijk wordt verbouwd tot bar (onder het restaurant) waardoor de gasten meer ruimte hebben om naast het restaurant en het terras ook gewoon een drankje te doen. Hopelijk kunnen we deze plannen daadwerkelijk gaan doorzetten!

Genoeg om ons mee bezig te houden dus, want ik heb nog niet eens al het kleine administratieve geneuzel en kleine betalingen benoemd, die we zeker niet kunnen vergeten.

We zijn vooral benieuwd wanneer we iedereen van het thuisfront mogen gaan ontvangen, see you soon?!

#

3 reacties

  1. Ha Oscar en Maryanne!
    Wat weer een verhaal over alles wat jullie doen en meemaken.
    Hopelijk blijft alles zo goed gaan en kunnen jullie blijven genieten van dit grote avontuur.
    (En er vormen zich plannen om alles zelf te komen ervaren…….#kleinavon tuur#oeganda2020)

    Heel veel lieve groetjes uit Belfeld🤗

  2. Wat weer een heerlijk verhaal om te lezen, leuk om op deze manier jullie reis mee te beleven🙂

    Gaaf dat het resort voelt als thuiskomen en dat jullie worden gemist!

    Ik zal een fusie met de lokale beheerder bespreken..wist je dat we de projecten op jullie resort ook kunnen begeleiden? 😉

    Succes de komende weken met alle grote en kleine uitdagingen en geniet van jullie nieuwe omgeving!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief