De tijd vliegt daadwerkelijk voorbij, deze blog ben ik aan het typen vanuit een bus richting Arequipa in Peru… het laatste land alweer van mijn heerlijke trip. Na 32 dagen in Bolivia te hebben vertoefd, kan ik toch wel zeggen dat het een geweldig land is en het ontzettend veel te bieden heeft! De afgelopen week was wederom een memorabele week, wat vooral in het teken stond van nieuwe landschappen en geweldige diertjes!

Death Road
De dag dat ik mijn vorige blog had geschreven heb ik gelukkig alles kunnen regelen voor mijn laatste dagen in Bolivia; Death Road op zondag, en vanaf maandag ging ik naar de Pampas. Ook geeft het wassen van je kleren altijd een heerlijk gevoel. Tijdens het backpacken doe je een shirtje toch net even een keertje extra aan, en dan is een schoon shirt altijd wel weer fijn!

Met volle moed kon ik op zondag beginnen aan Death Road, ondanks dat Steffen in Nederland het me had verboden omdat hij me zo graag terug wil zien. Ik had de tour geboekt bij een bedrijfje waar weinig mensen mee zouden gaan en had uiteraard een goede deal gemaakt. Met vier avonturiers (waar de meeste bedrijven meer dan 10 mountainbikers hadden), begonnen we aan het avontuur.

De tour begon op ca. 4700 meter hoogte en we zouden afdalen tot 1200 meter. Een flinke afdaling wat ons ongeveer 5 uur zou gaan kosten. Het eerste deel was al vrij tof, vol gas over het asfalt van een weg die nu ook nog normaal wordt gebruikt door verkeer. De snelheid kwam behoorlijk hoog en gaf al behoorlijk wat adrenaline; een goede start! Na ongeveer een uurtje kwamen we aan bij de daadwerkelijk Death Road; tegenwoordig wordt deze niet meer gebruikt als standaard verkeer, vanwege de nieuwe en betere asfalt weg. Toch rijden er nog her en der wat taxi´s en de bussen die de mountainbikes begeleiden. Het was ontzettend mistig en dat gaf daardoor een speciaal gevoel. De ravijnen waren bedekt met wolken, maar gaven al een goed gevoel van het gevaar. Toch viel de gehele Death Road behoorlijk tegen qua gevaar, aangezien de weg erg breed was en daardoor met mountainbikes niet zo gevaarlijk, mits je geen bizar gekke dingen doet. Je fiets over een weg vol keien, aarde en her en der door een watervalletje. Helaas door de bewolking hadden we niet overal even goede uitzichten. Ik had zelf iets meer adrenaline verwacht van de tocht, maar al met al toch weer een toffe ervaring!

Na afloop een shirtje gekregen, de foto´s die onze gids had gemaakt en een buffet en een douche kunnen nemen in een hotel bij het eindpunt. De terugrit was behoorlijk lang en saai, maar uiteindelijk rond 8 uur was ik terug in La Paz om daar Lauren weer te ontmoeten, van de roadtrip in Sucre! Sowieso altijd leuk om gezellige mensjes voor een tweede keer te ontmoeten, en met Lauren zou ik samen de Pampas tour gaan doen vanaf maandag!

Into the Amazon!
Maandag vlogen we naar de Pampas, ook wel de poort van de Amazone genoemd, om daar een driedaagse tour te doen. De vlucht opzich zou volgens velen de moeite al waard zijn, maar volgens mij ben ik een beetje verwend met wat ik in verschillende vluchten heb gezien, dus viel de (grotendeels bewolkte) vlucht een beetje tegen. Wat wel tof was, is dat we in La Paz vlogen vanaf het militaire vliegveld. ´s Ochtends moesten we met de taxi door de poorten van het vliegveld, en deze poorten werden open gedaan door militairen, een grappige ervaring!

Aangekomen in Rurrenabaque werden we op het vliegveld opgehaald voor onze tour naar Yacuma, waar de Pampas zich bevinden. Pampas zijn letterlijk grote grasvlaktes, waar in Yacuma diverse riviertjes doorheen lopen. Een uniek landschap wat voor mij totaal nieuw was. Eerst moesten we wel nog bijna 2 uur in de auto zitten om vervolgens na een lunch in een bootje te stappen om de Pampas te verkennen. Al tijdens het drie uur durende boottripje kwamen we al diverse fauna tegen, o.a.; kaaimannen, aapjes, schildpadden en vele verschillende vogels. Maar alleen de boottrip zonder de fauna zou al de moeite waard zijn in dit prachtige landschap.

Na de boottrip kwamen we aan bij ons verblijf op palen, aan de rand van de rivier, omringd door water. Een super tof verblijf in de middle of nowhere! En het schijnt dat het water nu zo hoog was, dat daadwerkelijk overal water was en we niet van onze vlonders van het verblijf af konden. Het enige nadeel van het hoge water was dat er minder fauna te zien zou zijn, maar ik kan me niet voorstellen hoeveel je dan zou kunnen zien als het laag water zou zijn!

Na het bekijken van de zonsondergang vanaf een ander verblijf met een barretje hadden we een prima diner en gingen we in het donker op zoek naar gele kaaiman-ogen, helaas zonder resultaat, maar wederom een tof boottochtje in een prachtige omgeving.

Anaconda´s en Piranja´s?!
Dag twee in de Pampas stonden in het teken van het vinden van bijzondere diertjes, en niet zomaar diertjes! In de ochtend zijn we naar twee eilandjes gevaren om op zoek te gaan naar anaconda´s en uitleg te krijgen over de Flora. Helaas, door het hoge water, hebben we geen anaconda´s gevonden en hebben we alleen een beetje rondgelopen op de eilandjes.

´s Middags hadden we gelunched, waarna we zouden gaan vissen naar piranja´s. De boottocht naar onze visspots was wederom prachtig, op een gegeven moment zelfs een hele hoop zwarte vogels (soort aasgieren) gespot en uiteindelijk bleek daar een gigantische krokodil/kaaiman te liggen, van ruim 3 meter. Vervolgens was het vissen naar piranja´s een beetje saai, zoals vissen eigenlijk altijd saai is. Om het nog eens extra tegen te laten vallen, hebben we ook nog eens geen enkele piranja gevangen/gezien. Wel nog even de zonsondergang bekeken vanaf dezelfde plek als de dag ervoor, om vervolgens behoorlijk op tijd ons bed in te duiken. Een beetje een tegenvallende dag, maar door de omgeving toch zeker de moeite waard!

Spelen met dolfijnen!!!
De volgende ochtend stonden we vroeg op om de zonsopgang te bekijken. Onze gids was zelf te laat en was vervolgens boos dat we niet direct in de boot sprongen toen hij er eindelijk was. Gelukkig waren we nog op tijd, maar de zonsopgang viel verder lichtelijk tegen.

De laatste activiteit in de Pampas zelf, was het vinden en zwemmen met dolfijnen in de ochtend. Na wat tegenvallende verhalen van andere groepen waren onze verwachtingen niet erg hoog, maar gingen we toch met goede moed op stap. Zonder muggenspray en zonnebrand (omdat de dolfijnen hierdoor weg zouden blijven), was het toch een redelijke uitdaging om te overleven, maar eenmaal bij de spot aangekomen lag er één andere boot en konden we direct al een paar dolfijnen zien.

Het zien van dolfijnen is geen probleem, maar om daadwerkelijk met ze te zwemmen is de uitdaging. Het water spiegelt heel erg en je kan er niet in kijken. De dolfijnen zie je dus niet als ze onder water zijn. We moesten redelijk dicht bij de boot blijven van onze gids, maar avonturier Oscar wil altijd meer natuurlijk. Al snel had ik door dat je van de grote groep verwijderd was de dolfijnen dichterbij kwamen. In mijn eentje, ver van de boot af, had ik op een gegeven moment een groep dolfijnen voor mezelf en ze waren me daadwerkelijk aan het ontdekken. Toen de rest erbij kwam, waren ze snel weg en ging ik op zoek naar een nieuwe plek verder weg van de groep. Wederom kwamen de dolfijnen dichtbij en ditmaal werden ze nog ondeugender. Vlak langs me omhoog komen, mijn voeten aanraken en constant om me heen zwemmen. Een geweldige ervaring, zeker omdat ik het steeds voor elkaar kreeg om bij de dolfijnen te zijn, ver van de groep mensen! Een van mijn meest unieke ervaringen met dieren!

Een snelle douche in het verblijf genomen om vervolgens weer terug richting Rurrenabaque te gaan, half met de boot en half met de auto. In Rurrenabaque even wat gegeten en besloten om de ´verschrikkelijke nachtbus´ naar La Paz te nemen. De verschrikkelijke verhalen over de hobbelende weg en gevaarlijke route was voor mij amper van toepassing; ik heb bijna de hele rit geslapen!

Vrouwenworstelen
La Paz kwam inmiddels mijn strot wel uit, het is een saaie stad maar het biedt vele mogelijkheden om dingen te doen (zoals ik Huayna Potosi, Death Road en Rurrenabaque heb gedaan), maar er moest nog even een dagje overbrugt worden. Met Lauren de rode teleferico gedaan en ´s avonds een activiteit gedaan die ik graag nog wilde zien in La Paz; Cholita Wrestling. Vrouwen in lokale kledij die met elkaar gaan worstelen in de ring. Dit is alleen op donderdag en zondag en gelukkig waren wij terug op donderdag!

Het worstelen was in een soort stadion wat ontzettend koud was. Al snel bleek dat het meer een show was dan daadwerkelijk worstelen, maar wel ontzettend grappig. Ik weet niet of ik het mensen zou aanraden, maar het was een grappige activiteit om de avond door te komen.

De volgende dag zou ik samen met Lauren onze trip vervolgen in de richting van Peru, maar met een stop bij Lake Titicaca, waar we het weekend hebben vertoefd op het eiland van de zon; Isla del Sol.

Zonne Eiland
Vanuit La Paz moesten we een bus nemen naar Copacabana, waar de ferry naar Isla del Sol zou vertrekken. Gelukkig is er een buurt, straat, plaats en busstation voor Copacabana en was onze taxichauffeur twee keer verkeerd gereden. Uiteindelijk op tijd voor de bus aangekomen en konden we vertrekken met onze bus richting Lake Titicaca. Onderweg nog een water moeten kruizen met een passagiers ferry, terwijl de bus met een andere ferry het water over stak. Ook in Copacabana stond een nieuwe ferry op ons te wachten, een ferry naar Isla del Sol. Waar wij één grote ferry verwachtte, waren er tientallen ferry´s die allemaal naar dezelfde plek gingen. De kosten van een bootje is ongeveer 2 euro per persoon en het bizarre is dat wij de ruim uur durende veerboot met z´n tweeen hadden… en dat voor 4 euro!

Aangekomen bij Isla del Sol kwam er direct een man naar ons toe die ons wel een goede accomodatie kon biedden. Voor een goedkoop bedrag hadden we uiteindelijk een perfecte slaapplek en goede uitvalbasis voor het weekendje op het eiland. Dezelfde dag zelfs nog een paar uur kunnen rondlopen, met prachtige uitzichten op het meer en het eiland. Omdat het meer op ongeveer 3800 meter ligt, is het op en neer klimmen langs het eiland niet het makkelijkste, maar als keiharde bikkels hebben wij het uiteraard gewoon geflikt!

Het eiland is behoorlijk toeristisch, maar niet extreem druk. Het vinden van een restaurantje, zonder de zware hellingen op en neer te lopen, was vrij lastig de eerste nacht. Uiteindelijk om de hoek bij een vrouwtje een slechte pizza gegeten om vervolgens heerlijk te gaan slapen.

Na regen komt zonneschijn
De tweede dag op het eiland stond een lange tocht op ons te wachten; ruim 20 kilometer rond het eiland lopen van het meest zuidelijke puntje naar het meest noordelijke. Toen we wakker werden regende het helaas en zagen we de dag een beetje zwart in. Toch begonnen en al na een half uur bleek dat de zon ons toch goed gezind was, helaas hadden we ons er niet zo heel goed op voorbereid haha. Zonder zonnebrand vervolgens de hele dag in de zon gelopen, lekker verbrand, maar wel volop genoten van het rustgevende eiland. De verschillende ruines welke het ´hoogtepunt´ van het eiland zouden zijn, waren uiteraard heerlijk vervallen en precies wat ik altijd verwacht van ruines. Gelukkig is de natuur altijd het daadwerkelijke hoogtepunt voor mij 🙂

In de middag nog een gezellig Nederlands koppeltje gevonden waar we de dag mee hebben afgesloten met een zonsondergang (zonder zon, aangezien deze zich netjes achter de wolken had verstopt) en ditmaal een lekker etentje.

De volgende dag ontbeten en de ferry terug naar Copacabana genomen. Ditmaal met in plaats van een priveferry het compleet tegenovergestelde; compleet volgepropt bootje die zo langzaam mogelijk terug vaarde.

Laatste land van mijn trip…
In Copacabana direct een bus naar Peru geregeld. Snel wat gegeten en inmiddels ben ik alweer in het laatste land van mijn trip. De blog heb ik daadwerkelijk geschreven in de bus, maar het uploaden zal wel vanuit een hostel in Arequipa zijn gedaan.

Het plan voor Peru is als volgt; rond Arequipa ga ik met Lauren nog een paar daagjes vertoeven in een van de diepste kliffen van de wereld. Hoelang en wat weten we nog niet precies, maar dat zullen we in Arequipa wel ontdekken. Na Arequipa splitsen we ons op, zal ik naar Cusco gaan voor o.a. de Machu Picchu. Daarna wil ik zo snel mogelijk van de toeristenplekjes af, en wil ik via de bergen richting Lima. Waarschijnlijk pak ik dan nog Paracas mee, een plaatste aan de kust, voordat ik terug naar Nederland vlieg…

Ondanks dat ik minder tijd in Peru heb dan ik had gewild, heb ik wel al door dat het misschien wel het meest toeristische land van mijn trip is. Uiteindelijk denk ik dus dat ik mijn trip perfect heb uitgevoerd en stiekem ben ik ook wel alweer een beetje toe aan een vaste plek, en kijk toch wel een klein beetje uit naar het terug komen naar Nederland. Nog een paar weekjes en dan ben ik weer lekker in de buurt… tot snel!!

#

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief