Het lijkt erop dat ik inmiddels een stuk beter ben.. en hoe! Inmiddels ben ik op 6088 meter hoogte geweest, op de top van Huayna Potosí! Dat na een aantal prima dagen in Cochabamba en een dagje in La Paz. Inmiddels ben ik me aan het voorbereiden voor hele andere activiteiten; the Death Road en een Pampas tour in de jungle van Bolivia!

Grootste Jezusbeeld van de wereld!
Voordat ik jullie ga vertellen over mijn ´hoogtepunt´, zijn er eerst nog een aantal dagen in Cochabamba te vertellen. De zaterdag na het schrijven van mijn blog voelde ik me al een stuk beter. Helaas viel al het eten wel zwaar op mijn maag, maar ik kon in ieder geval weer gewoon eten. Die zaterdag ben ik in Cochabamba naar het grootste jezusbeeld ter wereld gelopen (groter dan die in Rio!!), dit was nog een aardige klim maar gaf uiteindelijk genoeg voldoening vanwege het prachtige uitzicht op de stad en het enorme beeld (vol gaten?!).

Na het beeld een beetje door de stad gewandeld, de lokale sfeer geproefd en klaargestoomd voor die avond. Met een groepje gingen we namelijk een pizzaatje eten en eens even een goed avondje stappen!

Vooral het avondje stappen was erg bijzonder, we mochten een club gratis in, omdat we toevallig naast de juiste persoon stonden. In de club stond iedereen ons aan te staren en waren helemaal happy als ik met ze op de foto ging.

De muziek was prima en er was een heerlijk slechte show op het podium, maar het leek erop dat iedereen in zijn eigen vriendenwereldje leefde waardoor er weinig connectie was met andere mensen. Later op de avond kwam er een bekende lokale zanger welke alle meiden gek maakte, maar deze muziek was zo slecht dat we snel weg zijn gegaan. Helaas was er verder niet veel te beleven en zijn we op een gegeven moment maar terug gegaan naar het hostel. Samen met een Duitser besloten we toch nog verder te willen gaan en zijn we naar een discotheek om de hoek bij het hostel gelopen. Deze was opmerkelijk genoeg al dicht om 2 uur ´s nachts, maar er stond een grote truck met mensen voor de deur die ons wel wilde meenemen naar een lokale party of een grote discotheek… wij dus met zijn tweeen vol goede moed achterin de truck gestapt en zijn we vervolgens Cochabamba zo goed als uitgereden. De prive-party werd helaas slechts een beetje drinken en kletsen op de straat, maar ondanks dat was het toch een goede lokale experience!

Voetbalsfeertje in Zuid Amerika
Na goed te hebben uitgeslapen en lekker rustig aan te doen, zijn we zondag met een grote groep vegetariers op pad gegaan naar een vegetarisch restaurant. Deze was helaas dicht waardoor we ruim een uur op zoek zijn geweest naar een plek om te eten. Het is echt opmerkelijk hoeveel vegetaries ik hier tegen kom… en dat is niet altijd even makkelijk in Zuid Amerika, alles is gevuld met vlees en ikzelf ben zeker niet iemand die graag koude salades e.d. eet. Uiteindelijk komen dit soort dingen altijd op zijn pootjes terecht en gezien mijn maag die nog steeds niet helemaal 100% was, was eten niet het belangrijkste.

In de middag ben ik met de Duitser samen naar een voetbalwedstrijd gegaan. Wat een geniale sfeer was hier al te vinden! Een plafoffwedstrijd om naar de hoogste divisie te promoveren resulteerde in dramatisch slecht voetbal, maar wel een hele goede sfeer van de lokale club!

´s Avonds nog even wat voorbereidingen/boodschappen gedaan voor een dagje in de natuur voor de dag daarna en redelijk bedtijds naar bed gegaan.

Een dag vol verrassingen
De volgende ochtend wilde ik vroeg naar Incachaca, de plek waar we zouden gaan hiken. 7 uur ontbijt, half 8 weg. Helaas was de groep niet zo hecht en gezellig als ik gewend ben in Zuid Amerika, en lag om 8 uur iedereen nog te pitten. Gelukkig ben ik volledig onafhankelijk en altijd in voor een nieuw avontuur, dus kon de rest lekker in de stront zakken en ben ik alleen richting Incachaca gegaan!

De busrit was erg bijzonder. Er waren diverse wegblokkades door de politie vanwege een of ander protest. De bus stond voor de eerste blokkade heel lang te wachten, maar na het voorbij zien gaan van een andere bus, zagen we dat er een mogelijkheid was om via een omweg de blokkade te omzeilen. De buschauffeur en zijn compagnion wisten niet zo goed waar te gaan, maar mijn GPS en offline map op mijn telefoon waren een perfecte combinatie om de buschauffeur langs de blokkade te omzeilen. Bizar eigenlijk dat dit mogelijk was, terwijl er honderden vrachtwagens en bussen in de rij stonden te wachten.

Uiteindelijk na een te lange busrit wel aangekomen bij Incachaca waar ik eerst nog een uur omhoog moest lopen voor ik bij de entree was. Tijdens dit uurtje had ik een muziekje opgezet, soundtrack van the Last Samurai, wat opmerklijk goed bij de omgeving pastte; super groene bergen in de wolken en prachtige natuur. Eenmaal bij de entree was niemand te vinden dus kon ik zonder te betalen doorlopen. Het leek erop dat ik het hele terrein voor mezelf had, en dit was daadwerkelijk prachtig!

Een oude incabrug (opmerkelijk genoeg met staalkabels?! – renovatie?!) leidde me in een prachtig natte junglelook waar ik uiteindelijk bij een prachtig hoogtepunt terecht kwam; een waterval over verschillende levels… het begon met een waterval die ontstond uit de rotsen, welke daarna weer in de rotsen gingen, binnendoor doorliep en uiteindelijk weer uitmondde in een rivier.

Bij terugkomst bij de entree was er een groep jonge zendelingen, waar ik even een praatje mee ging maken. Zij waren met een hele groep en waren met de bus, een perfecte gelegenheid om gratis terug naar Cochabamba te gaan. Zo gezegd zo gedaan en na een super gezellige busrit waar we wederom om de wegblokkades heen moesten rijden, hebben ze me afgezet in Cochabamba waar ik vervolgens mijn busticket naar La Paz heb geboekt voor dezelfde avond!

Vrede
La Paz betekent letterlijk vrede. De busrit naar de vrede was helaas minder fijn dan ik had gehoopt. Daarnaast is de vrede in Bolivia niet zo vredig als men hoopt. Toch is het een bizar grote stad op ongeveer 4 kilometer hoogte, opmerkelijk dat er op deze hoogte een stad wordt gebouwd en dat er zoveel mensen wonen. Toevallig kwam Carina die ik uit Samaipata kende dezelfde ochtend aan in La Paz en zijn we naar hetzelfde hostel gegaan. Vervolgens zijn we de hele dag in La Paz geweest om alles te regelen, tours, souvenirs voor Carina en we zijn op culturele tour gegaan. Na een prima city tour met een parade voor de onafhankelijkheidsdag in Bolivia zijn we naar een grote kabelbaan (teleferico) over de stad gegaan. Dit gaf een prachtig uitzicht over de bizar grote stad.

´s Avonds hebben een verschrikkelijk goedkoop en smerig kippetje met patat gegeten om vervolgens in het hostel mentaal voor te bereiden voor de grote tour die we de volgende drie dagen zouden gaan doen; het beklimmen van Huayna Potosí (6088 meter hoog!). Carina ging het vanwege haar ervaring als gids in Oostenrijk, en haar beperkte tijd deze week, in twee dagen beklimmen, en ik zou het in drie dagen gaan doen. Dat ondanks dat mijn maag nog steeds niet heel veel voedsel accepteerde…

Bizarre hoogte en een bijzonder zware klim
Afgelopen woensdag was het dan zo ver; het begin van het klimmen van Huayna Potosí! Ik was samen met een engels stelletje voor de driedaagse tour. Het leek er verder op dat niemand deze dagen de berg ging beklimmen en we de berg dus helemaal voor onszelf hadden! Super tof! Carina vertrok direct naar high camp, waar wij pas de tweede dag heen zouden gaan. Samen met het engelse stel Alex en Rebecca gingen wij op de eerste dag oefenen op een gletsjer met stijgijzers op sneeuwschoenen. Een super toffe eerste dag waar we tot helemaal verticaal hebben geklommen. De refugio waar we sliepen was buiten ons helemaal leeg en we zijn ´s avonds goed op tijd naar bed gegaan. Helaas was de nacht voor mij erg zwaar; mijn maag/darmen waren volledig in de war, ik was misselijk en ik had hoofdpijn… hoogteziekte… Gelukkig was de volgende dag vrij rustig en was de enige hike naar high camp en dat was pas in de middag. Met een hele hoop coca thee was de hoogteziekte in de ochtend al verholpen en ik ging me steeds beter voelen!

Aangekomen op high camp op de tweede dag, bleek dat het zicht al vele malen beter was dan de eerste dag. De eerste dag was erg bewolkt maar gaf ook al een magisch gevoel. Vanaf high camp konden we de omgeving bekijken, de gletsjer die we de volgende dag als eerste moesten beklimmen en een groot deel van de route naar de top. Omdat we om middernacht zouden starten met de klim naar de top, zijn we heel vroeg naar bed gegaan. Er was inmiddels een extra gids bijgekomen (welke dezelfde dag Carina naar de top had gelopen) om ´s nachts met twee gidsen omhoog te gaan, ik zou een gids voor mezelf krijgen, en het engelse stel ook een.

Slapen was erg lastig. De eerste drie uur vrij goed geslapen, maar doordat ik zoveel had gedronken om de hoogteziekte te verhelpen, moest ik iedere drie uur plassen. Vanaf 9 uur dan ook amper nog geslapen, maar ondanks slaaptekort voelde ik me toch helemaal top om 12 uur. Na een ontbijtje om half 1 en het aankleden met vele lagen tegen de kou, waren we ongeveer om half 2 bij de gletsjer om de tour te starten! Mijn gids had er zin in en met een goed tempo liepen mijn gids en ik al snel uit op de engelsen. Het begin was vrij vlot maar voor mijn gevoel nog wel do-able. Na ongeveer een uur waren we van de gletsjer af en was het vervolg zo goed als alleen maar sneeuw. Na twee uur konden we de vele verlichtingen van La Paz zien en dat gaf al een heel gaaf gevoel. Het was echt super zwaar om op deze hoogte te klimmen en na een stukje daadwerkelijk verticaal klimmen was ik compleet gesloopt. Na de 10 meter verticaal liet ik mezelf letterlijk in de sneeuw vallen om even een pauze te pakken. De gids vroeg hier ook heel duidelijk of ik wel verder wilde of dat ik terug wilde, maar daar was geen twijfel over mogelijk. Het idee echter dat we pas op de helft waren was een hel. Toch met doorzettingsvermogen en honderd keer stoppen doorgelopen en langzaam maar zeker dichterbij te komen werden de minuten steeds korter naar de top, en dat gaf de moed om door te gaan.

Opmerkelijk genoeg moesten we voor de laatste 10 minuten nog zeker twee keer stoppen omdat het gewoon veel te zwaar was. Aangekomen op de top wilde ik ook keihard gillen; ´I´m on top of the world´, maar zelfs dit was teveel gevraagd. Gelukkig was de gedachte zelf voldoende en wat een prachtig uitzicht heb je vanaf de top! Het was nog donker, dus konden we mooi de zonsopgang afwachten (wat sowieso nodig was, omdat anders geen foto goed was). Helaas had ik al door dat engelsen het niet gingen halen, aangezien ik precies om 6 uur aan was gekomen op de top en het na 7 uur te gevaarlijk zou zijn met de zon. De engelsen liepen zeker meer dan een uur achter en achteraf bleek dat Alex hoogteziekte had gekregen en helaas al vrij snel zijn omgekeerd…

Na ruim een half uur op de top te hebben vertoefd, had mijn gids ongeveer 100 foto´s voor me gemaakt op mijn camera (terwijl ik lekker kon genieten) en was het weer tijd om naar beneden te gaan. Bijzonder was dat we de berg en de top volledig voor onszelf hadden en dat geeft zo´n ontiegelijk vrij gevoel!

Qua tijd hadden we er al zoveel op zitten dat ik dacht dat de grootste hel voorbij was, maar dat bleek verre van het geval. Wat een hel is het om op stijgijzers naar beneden te lopen, onconfortabel en je verpest je knieen compleet. Zelfs tijdens de 2,5 uur durende loop omlaag moest ik regelmatig stoppen omdat mijn lichaam er genoeg van had. Ondanks dat heb ik constant het gevoel gehad dat ik mijn gids ophield en dat was echt zwaar irritant. Hij was me constant aan het opjagen om verder te gaan, terwijl ik ook een beetje wilde genieten, ondanks dat het een verschrikkelijke afdaling was.

Nog een flink stuk moeten afdalen over rotsen, omdat de gletsjer te gevaarlijk was. Ook dit was verschrikkelijk en ik was gewoon compleet verrot. Ondanks dat alles was ik wel trots dat ik het gehaald had en was zo blij toen we bij high camp waren aangekomen. Helaas was zelfs hier het opjagen aanwezig en gaven ze me in eerste instantie 20 minuten (!!!!) om bij te komen, thee te drinken en klaar te maken om verder te gaan. Gelukkig heb ik dat kunnen rekken en na bijna een uur konden we verder naar de base camp waar we opgehaald zouden worden. Gelukkig had ik daar inmiddels mijn tennisschoenen weer en dat loopt toch een stuk comfortabeler.

Ondanks het hele avontuur begrijp ik echt niet dat mensen dit voor hun lol doen. Je bent constant bezig met jezelf overeind houden, adem proberen te halen, kijken waar je stapt en op de terugweg maak je letterlijk al je gewrichten kapot. De top is geweldig, maar de weg erheen en terug is een hel. Ik ben heel blij dat ik zo´n extreme berg heb gedaan, maar ik ga zeker geen gelijkwaardige berg meer doen in mijn leven.

Verrot in La Paz
Het minibusje naar La Paz was ook al een drama. Ik was verrot en wilde slapen, maar de hele weg was hobbelig wat het onmogelijk maakte om te slapen. Gelukkig ben ik wel afgezet bij het hostel waar ik een heerlijke douche heb kunnen nemen en lekker de hele middag heb kunnen chillen. Ik merkte dat ik na de 6088 meter zelfs al moeite had met traplopen, ik ben nog nooit zo verrot geweest in mijn leven.

Naast dat probleem was het ook nog eens Pasen, waardoor alle was-services gesloten waren en ik opgescheept zat met alleen maar vieze kleren. Wat een drama, ik heb totaal geen gevoel dat het Pasen is, maar het blokkeert wel mijn mogelijkheden…

´s Avonds gelukkig wel nog de energie gevonden om met een groepje uit eten te gaan en daarna gezellig te poolen in het hostel. Vandaag kon ik gelukkig zelf de wasmachines in het hostel gebruiken en was mijn was weer voldoende.

Inmiddels ben ik vandaag wederom door La Paz gelopen voor het verlengen van mijn visum (helaas niet gelukt – maar ik heb nog wat dagen speling), het boeken van tours en het schrijven van mijn blog. Morgen wil ik namelijk de Death Road gaan doen op een mountainbike (ooit de gevaarlijkste weg van de wereld) en maandag vlieg ik naar Rurrenabaque om een Pampas tour te doen in de jungle. Ik heb weer meer energie en ben klaar voor nieuwe avonturen (op lagere altitude hahaha).

De tijd vliegt voorbij en inmiddels vlieg ik over precies 4 weken naar huis. Totaal nog geen zin in, maar helaas komt er aan alles een einde… ben wel benieuwd naar hoe alles in Nederland is en wil jullie allemaal graag weer zien. Eerst nog even genieten, maar tot snel!

Dikke knuffel vanuit de vrede!

#

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief