Bolivia is prachtig, veel reizigers die ik tegenkom vliegen er doorheen en missen een hele hoop mooie cultuur en natuur. Helaas biedt Bolivia ook een aantal negatieve ervaringen, een daarvan heb ik momenteel mee te maken… vandaag ben ik namelijk amper uit mijn hostel in Cochabamba geweest omdat mijn maag compleet over de toeren is. Ik voel me best prima, maar eten is onmogelijk. Positieve kant; ik heb de mogelijkheid om jullie weer op de hoogte te brengen van de afgelopen week!

Voorbereidingen voor wederom een nieuwe roadtrip!
Als je een bepaalde activiteit vaker heb uitgevoerd, wordt je nogal laks in het organiseren van een soortgelijke actie… zo ook met de huurauto van afgelopen weekend. Om 10 voor 6, 10 minuten voor sluitingstijd van het verhuurbedrijf, liepen we het verhuurbedrijf in om de knoop door te hakken. Uiteindelijk allemaal geen probleem natuurlijk en na het ondertekenen van een flink aantal bizarre wurgcontracten hadden we er volop zin in!

Door het late avondje de avond ervoor was ik behoorlijk verrot en wilde ik eigenlijk gewoon direct m´n nest induiken, maar er was een traditionele avond bij het hostel met wat leuke dansjes, dus zijn we daar maar eens keihard van gaan genieten! Na deze traditionele avond zou er een goed feestje zijn in de discotheek die bij het hostel hoort, mijn eigen wil was helaas niet sterk genoeg om daar niet heen te gaan, dus ging Oscar weer naar een nieuw feestje. Gelukkig heb ik wel een powernap van een uur kunnen nemen en ik moet eerlijk zeggen; dat hielp me de avond meer dan door! Het was een deephouse/techno feestje en daar ben ik altijd wel voor in, wederom tot in de late uurtjes en met vele dansjes!

De volgende dag was dus ook zeker niet een dag dat de wekker vroeg zou gaan… sterker nog, onze voorbereidingen waren zo slecht, dat het wakker worden, het ophalen van de auto, doen van de boodschappen en het ontsnappen uit Sucre de hele ochtend heeft gekost…

Een overgetelijke roadtrip (deel 4a)
Deel 4 alweer, twee delen in Afrika, een in Argentinie en nu weer een in Bolivia. Dit was dan wel verreweg de kortste en met de minste kilometers, maar wederom een om niet te vergeten. Ditmaal wederom samen met Alex, aangevuld met twee heerlijke dames; Lauren uit Wales en Charlotte uit Nederland.

Het originele plan was om eerst naar de 7 watervallen te rijden, maar door onze slechte voorbereidingen en de belachelijk slechte kaarten was dit niet echt mogelijk. We zijn naar een dorpje in the middle of nowhere gereden (Finca Huata) om vervolgens een stukje in de richting van Samaipata te rijden om deze prachtige route te bekijken. De route was niet zo mooi als de route van Salta, maar zeker de moeite waard om met een autootje langs te rijden en een paar keer te stoppen. Uiteindelijk doorgereden tot een klein dorpje Mojo Toro waar we in een opgedroogde rivier een vuurtje hebben gemaakt. Dit was namelijk de droom van Alex en die heeft hij samen met Charlotte waar gemaakt hahaha!

Na de stop in Mojo Toro hadden we vrij weinig tijd om naar de stop te komen waar we daadwerkelijk wilden strandden. Met enige snelheid zijn we dus terug gereden om via een zonsondergang bij Sucre door te rijden naar Tarabuco. We kwamen daar aan in het donker en de atmosfeer in dit dorpje leek niet heel erg gemoedelijk. Gelukkig hadden we een hostel gevonden waar we onze auto op een binnenterrein konden parkeren en we hadden een hele dorm voor onszelf!

Na het eten van een hamburger met patat (a 50 eurocent) in de straat bij een zeer gezellig vrouwtje, bleek dat de sfeer in het dorpje toch wel prima was. Toch was er weinig te beleven en zijn we onze meegenomen flessen wijn in het hostel gaan opdrinken… en hoe! We hebben twee stapelbedden tegen elkaar aangeschoven om vervolgens laken eromheen te maken en de stapelbedden te upgraden tot een heus fort! Een perfecte manier om de avond te eindigen!

Een overgetelijke roadtrip (deel 4b)
De tweede dag van de roadtrip bestond eigenlijk niet echt uit een roadtrip, maar waarom? Toen we wakker werden was er behoorlijk wat geluid buiten… en toen we ons balkonnetje opliepen was duidelijk dat we midden in een super gezellige markt waren beland! Super tof natuurlijk, maar met het idee dat de gehele weg was geblokeerd leek het erop dat we niet op tijd terug zouden komen in Sucre (mijn bus naar Samaipata zou om 18.00 vertrekken). Het eerste idee was om door de markt te gaan rijden en mensen langzaam te laten verplaatsen, maar ons verstand was toch iets te goed om dat daadwerkelijk te doen aangezien onze auto waarschijnlijk niet heel hier doorheen zou komen. Dus dan maar wachten tot de markt weg zou zijn en heel snel terug rijden naar Sucre…

Ondanks de pech dat we niet weg konden (en het nogal vaag was dat de mensen van het hostel ons niet hadden gewaarschuwd de dag ervoor), was het eigenlijk het beste wat ons kon overkomen. We hebben een heerlijke dag op de markt kunnen vertoeven en het was dusdanig bewolkt dat we tijdens een roadtrip waarschijnlijk niets hadden kunnen zien. Volop genoten van de pure cultuur en heerlijke sfeer op de zondagse markt van Tarabuco!

Tevens heeft deze markt een hele positieve herinnering bij me opgebracht; een schoenmaker op straat heeft mijn kapotte tennisschoen gefixed! En daarnaast heeft hij ook mijn slippers gefixed waar ik al diverse hikes over de hele wereld mee heb gemaakt, maar inmiddels al maanden kapot in mijn tas zaten. Een zeer positieve ontwikkeling van mijn equipment!

Bewonderenswaardig was onze straat precies op tijd leeg om rond 4 uur weg te rijden en net op tijd aan de komen bij het busstation waar ik ben afgezet om mijn reis te vervolgen. Alex had ook een bus later en de dames zouden de volgende ochtend de auto inleveren bij het autoverhuurbedrijf. Ook dat was een verrassing voor Lauren, want zij had de auto ´s avonds voor de deur van het verhuurbedrijf gezet, maar de volgende ochtend was deze weg… na keiharde stress en heen en weer lopen alsof ze achterlijk was geworden, bleek dat het verhuurbedrijf met de reservesleutels de auto al was gaan schoonmaken. Uiteindelijk geen probleem dus en geen gezeur met ons wurgcontract!

New friends in Samaipata
Voor mij was de volgende stop in Samaipata, een klein dorpje waar voornamelijk expats wonen. De nachtbus was behoorlijk basic, maar wederom – vergeleken met Africa – zeer prima. In Samaipata aangekomen was er gelijk een gezellige groep bij het hostel waar ik dezelfde dag nog mee naar drie watervallen ben gegaan. De watervallen waren prachtig en in combinatie met de zon hebben we ons daar prima een dagje kunnen vermaken. Een heerlijke chilldag na een druk weekend! Daarna een tour voor de dag daarna geboekt en gezellig uit eten gegaan. Behoorlijk op tijd gaan slapen om de volgende dag fit te zijn voor een 6 uur tour door een cloudforest; Parque Amboro.

De tour de volgende dag hadden we voor minder dan 20 euro per persoon geregeld, inclusief transport en gids, waar dit normaal gesproken minimaal 30 euro kost. Ondanks dat hadden we een super geduldige en (gebrekkig) engels sprekende gids die her en der wel wat interessants wist te vertellen. Maar de hike op zichzelf was het hoogtepunt en was zeker de moeite waard! Opvallend genoeg was het dusdanig goed helder weer, dat zelfs in het wolkenbos geen wolken waren… ook dat was geen probleem; want het uitzicht op de omgeving was hierdoor daadwerkelijk prachtig! Amboro staat bekend om zijn Giant Ferns en die hebben we dan ook zeker gezien. Wildlife vind je zelden, dus de eekhoorn, slang en vlinders waren al meer dan ik vooraf had gedacht. We hebben ongeveer 11 kilometer gelopen in ongeveer 6 uur, dat zegt denk ik genoeg over de elevatie en moeilijkheidsgraad van de hike. Na wat bomen en gigantische planten te hebben geknuffeld waren we weer klaar om terug te gaan naar Samaipata waar we heerlijk bij een Mexicaan hebben gegeten.

Bijkomen en met aapjes spelen
De volgende dag heerlijk uitgeslapen, ontbeten, gezellig gekletst en op ons gemakkie de dag opgestart. Vervolgens zouden we met de fietsen van het hostel naar een opvanghuis voor dieren gaan. De fietsen waren daadwerkelijk verschrikkelijk en ik ben meer bezig geweest met de ketting van de mountainbike dan dat ik daadwerkelijk aan het fietsen was. Ondanks dat zijn we wel met de fietsen aangekomen bij Zoologico Refugio. Het was een klein opvangcentrum voor dieren die slecht zijn behandeld, maar het waren wel al een hele hoop diertjes! Een wilde kat, heel veel aapjes, een nandu, diverse vogels, tucans enz. Normaal gesproken zou je hier ongeveer een half uur tot een uur rond kunnen lopen, maar dit werd iets uitgebreid toen we met twee aapjes gingen spelen. Twee aapjes liepen namelijk los en waren ons aan het achtervolgen. De aapjes (Cheeta en Donna) probeerden steeds dichterbij te komen en we hadden al snel door dat we ze gewoon konden aaien. Bij een andere kooi kwam ik iets te dicht bij Donna en die greep meteen haar kans; Donna klom direct naar mijn schouders. Sindsdien hebben we met beiden aapjes liggen kroelen en spelen. Super toffe ervaring om dat met apen te doen, iets wat ik nog nooit had meegemaakt!

Op de terugweg gestopt bij een koffiebarretje waar ik een verrukkelijke bananencake heb gegeten. Via het hostel met een wat grotere groep terug gegaan naar het centrumpje en een lekkere shoarma gegeten bij een turk en ´s avonds nog een drankje gedronken en jenga gespeeld. Een prima laatste avondje, wat de volgende dag wilde ik naar mijn volgende bestemming waar ik inmiddels mijn blog aan het schrijven ben; Cochabamba.

Meest verschrikkelijke busrit in mijn leven
De busritten naar Cochabamba waren niet echt georganiseerd vanuit Samaipata. Dus was ik van plan om gewoon langs te weg te gaan hitchen en als dat niet zou werken een bus te stoppen die voorbij zou rijden vanuit Santa Cruz. Na een groeps-lepeltje-lepeltje in het hostel als afscheid ben ik naar de hoofdweg gelopen met hele goede hoop. Opmerkelijk genoeg kwam er na nog geen kwartier wachten een bus voorbij en die heb ik dan ook maar gewoon genomen.

De busrit begon vrij prima, hij was goed vol en het gangpad lag vol met slapende kinderen; maar dat is vrij normaal in Bolivia. Maar het overvol zijn van de bus was niet het ergste; de nieuwe weg was nog gesloten dus moesten we over de bekende Panamerican Highway, die nog helemaal niet geasfalteerd was op dit deel. Helaas snappen de mensen de functie van ramen hier niet, en hebben ze het eerste uur over de drukke weg de ramen opengehouden, net zolang tot er genoeg stof binnen was om de ramen dicht te doen en de stof lekker te laten rondzweven in de bus. Resultaat: onmogelijk om adem te halen.

Gelukkig duurde de busrit maar 12 uur…

Uiteindelijk rond middernacht aangekomen in Cochabamba, de stad waar iedereen voor waarschuwd dat er veel berovingen zijn. Ondanks dat ben ik met mijn naieve gedrag gewoon midden in de nacht van de busterminal naar het hostel gelopen, wat ongeveer 20 minuten kostte. Gelukkig had ik een straathond die me heel de weg heeft beveiligd en kijk ik altijd heel bewust naar welke straten ik neem. Geen probleem dus, maar na wat andere verhalen te hebben gehoord ben ik nu toch iets voorzichter hier.

Uitzieken en tijd tekort…
Het is behoorlijk ruk dat ik nu belast ben met mijn maag, want de afgelopen dag heb ik amper wat kunnen doen. Een heerlijke lasagna heb ik niet op kunnen maken omdat mijn maag het tegenhield en ik zit nu mijn blog te schrijven terwijl ik helemaal los had kunnen gaan in de club. Een chilldag was sowieso niet verkeerd op mijn programma, maar ik hoop dat als ik morgen wakker ben, dat ik weer gewoon normaal verder kan.

Ik heb misschien nog wel meer dan anderhalve of twee weken nodig in Bolivia en dan moet ik heel Peru nog zien in minder dan een maand. Voor veel mensen klinkt dat als haalbaar, maar de manier hoe ik een land wil leren kennen is dat verre van genoeg tijd. Helaas moet ik dus keuzes gaan maken en sommige dingen overslaan of sneller doen. Ik merk nu echt dat de tijd gaat vliegen en voordat ik het weet ben ik weer terug in Nederland. Ik probeer er niet al te veel aan te denken en gewoon keihard te genieten!

#

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief