Bolivia, het land waar ik het minste van wist, maar waar ik onder andere naar uit keek omdat het land zeer goed zou zijn voor mijn budget. Inmiddels ben ik ruim een week in dit prachtige land en ik kan alleen maar zeggen dat het werkelijk adembenemend is tot dus ver! Meer dan een week geleden vertrok ik vanuit San Pedro de Atacama in Chile richting Bolivia, waar de zoutvlaktes van Uyuni op me aan het wachten waren!

Op naar Uyuni
De driedaagse Jeepsafari begon in een busje (die veels te laat was) naar de grens van Bolivia, waar tientallen jeeps op honderden toeristen stonden te wachten. Uiteraard eerst even een stempeltje halen bij de grensposten en gelukkig kon onze Chileense vriend de pagina met de schreve stempel van de vorige Chileen corrigeren door de stempel half over de oude stempel te zetten. Samen met een verrukkelijk ontbijtje kon de dag zeker niet beter beginnen!

De jeep was zeker niet zo comfortabel als ik had gehoopt en de ruimte was dus ook zeer beperkt. Daarnaast sprak de gids geen engels, wat ons wel beloofd was, maar ondanks dat allemaal hadden we er zin in! Naast Jonas, Anna en Alex was er nog een Frans koppeltje bij ons in de auto, die gelukkig zeer goed Spaans spraken en dus prima konden vertalen.

De natuur in Uyuni is prachtig, de eerste dag was puur woestijn met verschillende lagoons, rotsformaties, verschillende kleuren en een bizarre altitude, binnen no time zaten we boven de 4000 meter. Onderweg zijn we nog gestopt bij een hot spring en een prachtig meer met flamingo´s, maar het hoogteverschil had me ´s avonds goed te pakken en mijn hoofd ontplofte ongeveer. Gelukkig hadden we een heel chill refugio met goede warme bedden waar ik mijn slaaptekort van Chili heb ingehaald.

De volgende dag stond vooral in het teken van het rijden naar Uyuni, het landschap was prachtig maar vrijwel gelijk. Gelukkig hadden we wel twee hele chille stops bij prachtige valleien met verschillende bizarre rotsformaties. De lunch halverwege was de eerste en enige verschrikkelijke maaltijd van de trip.

Aangekomen in Uyuni hadden we wederom een prima hostel, maar als we een warme douche wilde dan moesten we 10 boliviano´s betalen (ca. 1,50)… aangezien we de dag daarna naar de zoutvlaktes zouden gaan zagen we het nut er niet helemaal van in; maar we moesten uiteindelijk toch betalen, zelfs als we niet wilden douchen. Het is geen groot bedrag, maar het principe sloeg gewoon nergens op, dus na een lange discussie hebben we gewoon niets betaald 🙂

Het hostel was gevuld met Uyuni-gangers, dus het was erg gezellig en omdat we het Deense stelletje wat tijd gunde in de kamer hebben we per ongeluk tot vroeg in de morgen wijn zitten drinken…

Zout!
Dankzij de weinige slaap was ik compleet verrot toen we de volgende ochtend in de jeep naar de zoutvlaktes reden. Maar eenmaal aangekomen bij de zoutvlaktes kwam er een partij energie tevoorschijn die me de rest van de dag wakker heeft gehouden! Het was volledig helder en na het zien van de sterren konden we in het water wat op een groot deel van de zoutvlakte stond, een prachtige reflectie zien. Op grote delen van de zoutvlakte was de horizon niet eens te zien. We hebben minimaal een uur vertoefd op dit water en prachtige foto´s geschoten en genoten van deze prachtige plek. Het zout zat wel daadwerkelijk van top tot teen op mijn lichaam, maar dit was meer dan de moeite waard!

Na het deel met water was het droge deel van zoutvlakte aan de beurt, waar we tevens een lekker ontbijt hebben gegeten in een oud gebouw midden in de zoutvlakte. Na ook daar wat fotootjes (de heerlijke toeristische fotootjes die iedereen heeft van Uyuni) te hebben geschoten, gingen we door naar een begraafplaats voor treinen. Bolivia heeft namelijk heel veel treinen richting de kust van Chili, vanwege de vele grote mijnen in onder andere Potosi. Na een verrukkelijke lunch bij de treinen, gingen we terug naar Uyuni om de trip te beeindigen.

Potosi Potosi
Eenmaal in Uyuni mochten we onze tassen even in het bedrijf van de jeepsafari laten en zijn we even wat gaan eten. Toen we terug kwamen was het bedrijf hermetisch afgesloten en hadden we nog ongeveer 15 minuten om bij het busstation te komen om de bus naar Potosi te pakken, waar ik reeds een ticket voor had geboekt. De groep splitste op, dus alleen het Franse koppel en ik moesten de bus hebben en het was toch wel spannend, want het zou wel fijn zijn als we verder konden met onze spullen. Gelukkig na een belletje en 10 minuten kwam de vrouw tevoorschijn en konden we half rennend onze bus redden. De titel van deze sub is Potosi Potosi omdat de vrouwen bij de bussen dit allemaal roepen om de bus vol te krijgen. Dit is een quote die we sindsdien non-stop hebben gebruikt.

In Potosi ben ik twee nachten geweest. Aangekomen in Potosi heb ik een gezellige oudere Duitse vrouw aan een hostel geholpen en ben ik samen met haar en het Franse koppel uit eten geweest. Terug in het hostel ben ik in mijn eentje bij een groep Argentijnen gaan zitten om vervolgens nog een paar flessen wijn soldaat te maken. Een super gezellige avond met nieuwe mensjes om vervolgens heerlijk te slapen na een aantal vermoeiende dagen.

De volgende dag met een super gezellige groep door Potosi gelopen om de eerste daadwerkelijke cultuur van Bolivia te proeven. Omdat het zondag was, was het vrij rustig, maar de sfeer zat er goed in. De verhalen dat Bolivia gevaarlijk zou zijn, is in ieder geval zeker niet terug te vinden in de plaatsen waar ik tot nu toe ben geweest. Eten op de lokale markt is heerlijk en goedkoop, Potosi is volgebouwd met kerken en de mensen zijn heerlijk relaxed. Potosi staat voornamelijk bekend om zijn mijnen; en dat is helaas niet in een positieve manier. De mijners hier werken in zeer slechte condities, verdienen bijna niets en worden gemiddeld niet ouder dan 45 jaar. Met een dubbel gevoel wilde ik toch een impressie krijgen van de mijnen en na het zien van het centrum zijn we in ieder geval al de heuvel Cerro Rico opgelopen waar alle mijners werken. Vanwege de zondag was het erg rustig maar dat gaf de mogelijkheid om zonder de lokale mensen te verstoren een kijkje te nemen. Het uitzicht was prachtig en twee kleine knullen hebben ons voor een klein fooitje rondgeleid. Sommige settings waren in een dusdanig tof dat het zeker het thema van een pretpark-achtbaan had kunnen zijn. Het was erg indrukwekkend om de stad vanaf de heuvel te zien, en een vergaan mijngebouw van dichtbij te zien. Ondanks mijn avontuurlijke behoeftes konden we helaas niet het hele mijngebouw in omdat we werden tegengehouden, maar de trip was op zichzelf al heel wat waard!

Via een karaokebar de mijnen in
´s Avonds sloten er een aantal mensen aan bij ons gezellige groepje en wilden we wat gaan eten. Omdat het zondag was, waren de meeste restaurantjes gesloten en leek het even onmogelijk om voor een schappelijk prijsje uit eten te gaan. Gelukkig kwamen daar de twee uithangborden om ons te redden; PIZZA en KARAOKE. Dat leek ons allemaal een perfecte combinatie om de avond door te komen. Zodoende een lekkere pizza gegeten en vervolgens uren vertoefd in een slechte karaokebar waar de achtergrond muziek niet aansloot bij het liedje wat je zong (dat maakt het verdomde lastig om het couplet te zingen)… Ondanks dat, was het een geniale avond, waar ik helaas niet mijn toppers ´Bananenlied´ of ´Jij bent de zon´ heb kunnnen laten horen. Het waren niet extreem late uurtjes, want de volgende dag stond er wat serieuzers op het programma; met een grote groep uit het hostel gingen we daadwerkelijk de mijnen in!

De mijntour de volgende dag was erg indrukwekkend. Na een kleine introductie, het verkleden naar mijnkleertjes en een uitgebreid verhaal over hoe de mijners werken, konden we daadwerkelijk de kleine gangetjes in. Wij zijn tot niveau 5 gekomen, wat ons ruim een half uur kostte. De meeste mijners deze dagen werken op niveau 14, wat bijna niet in te schatten is hoe ver dat is door kleine donkere gangetjes. In de mijnen zelf eten de mijners niet, maar kauwen ze op coca-bladeren, ze werken in coorperaties en verdienen gemiddeld hetzelfde als wat ik in de Albert Heijn verdiende toen in 15 was. In de mijnen zelf hebben ze een aantal beelden welke ze op vrijdag aanbidden met een klein ritueeltje. We hebben geen daadwerkelijk mijners aan het werk gezien, wat het geheel een stukje gemakkelijker maakte. De mijners waren namelijk in het stadje aan het protesteren. Al met al was het een hele indrukwekkende tour.

Cultuursnuiven
Na de mijntour nogmaals heerlijk gegeten op de markt van Potosi voordat we een goedkope taxi naar Sucre hadden genomen, dit was slechts iets duurder dan een een bus en doordat we weer vrij laat waren was deze keuze heel makkelijk. In de taxi stopten we bij een tankstation waar we een aantal bier hebben gekocht wat ik uit statusoverwegingen beter niet kan vertellen. In de taxi van ongeveer twee a drie uur hebben we daarop ook maximaal genoten en verschillende authentieke autospelletjes gespeeld.

´s Avonds bij een super chill hostel, genaamd KulturBerlin, ingecheckt om vervolgens bij een Thai te gaan eten. Dat laatste was natuurlijk alles behalve lokale cultuur, en daarnaast was het ook nog eens niet te vreten. Maar het was wel een goede en gezellige start om de volgende dag de cultuur van Sucre beter te leren kennen door de stad eens goed te bewandelen.

Sucre was de tweede stad in Bolivia waar ik daadwerkelijk kwam, maar de sfeer in Bolivia was ook in de tweede stad buitengewoon goed! Heerlijk rondgelopen door de stad, de lokale markt, verschillende parkjes en de bekende begraafplaats waar vele presidenten en rijken uit Bolivia rustten. Een van de parken waar we doorheen liepen was een klein riviertje waar normaalgesproken waterfietsen doorheen gaan, deze waren buiten dienst dus leek het ons een goed idee om door dit water heen te lopen. Idee was goed, uitwerking wat minder, doordat ik struikelde en zeiknat tot mijn middel was… haha!

In de avond naar een prachtig uitzichtpunt op de stad gelopen om de zonsondergang te bekijken. Bij het hostel vervolgens een goede steak van de BBQ gegeten en alles voorbereid voor de twee dagen daarna; we gingen namelijk op een tweedaagse hike met drie mensen uit de groep van Potosi (Robert uit Nederland, Ana uit Spanje en Eva uit Duitsland)!

Slechte voorbereiding, geniale trip
In de ochtend bleek dat we minder goed voorbereid waren, aangezien we nog geld nodig hadden en de automaten niet goed werkten en uiteraard niet heel vroeg waren vanwege wederom een gezellig avondje in het hostel. Ons doel was om te beginnen in Chataquila en vanaf daar de incatrail te starten. Helaas waren we vrij laat en was de optie om de bus te nemen vrijwel onmogelijk. Gelukkig zijn de taxi´s zeer goed betaalbaar in Bolivia en hebben we een taxi genomen tot aan dit startpunt. Lekker hobbelend konden we beginnen aan onze hike naar Maragua. De trail was super verlaten, dus het voelde echt alsof we in de middle of nowhere aan het hiken waren! De route was prachtig en de sfeer zat er goed in! We hebben ´Ik heb een potje met vet´ geleerd aan de Spaanse en de Duitser, en hebben het zelfs in drie talen gezongen.

Bij het hostel hadden ze ons aangeraden om op een bepaald punt een brug over te gaan, en zeker niet voor de brug langs te lopen. Uiteraard leek het mij juist wel een goed idee om voor de brug langs te lopen en dat hebben we dus uiteindelijk ook gedaan… en dat was maar goed ook! Het was daadwerkelijk het mooiste stukje van de route en we hebben er geen moment spijt van gehad.

Een groep Israeliers welke we tijdens onze lunchbreak tegenkwamen hadden de tour geboekt bij het hostel, terwijl wij het zelf hadden georganiseerd. Doordat wij een klein stukje achterin een truck mochten meerijden, kwamen we precies voor de groep uit; en sindsdien hebben we non stop voor de georganiseerde groep uitgelopen. Zelfs met een paar keer zoeken in de verkeerde richting bleven we de groep goed voor en dat gaf toch wel een positief gevoel. Naast het feit dat we veel avontuurlijker bezig waren, bespaarde we ons ook nog eens een flink bedrag!

Het vooruit lopen op de georganiseerde groep gaf ook een zeer positieve draai aan het geheel; een bepaald deel van de route was enorm smal langs een diepe afgrond. Na wat ploeteren kwamen we erlangs en konden we op een afstandje genieten van het ploeteren van de groep na ons. Ook aangekomen in Maragua, waar we wilden overnachten, bleek dat wij de laatste plaatsen in het hostel hadden geclaimed. Toen de georganiseerde groep arriveerde, bleek dat het allemaal niet zo heel erg georganiseerd was en zij dus geen plek meer hadden in het enige hostel in dit stadje en dus op zoek moesten naar een alternatief.

Maragua zelf ligt in een grote krater welke is ontstaan door een meteoriet vele eeuwen geleden. Het viel ons vanwege de grootte eerst niet eens op, maar het hele landschap was een grote, maar groene, krater waar een grappige structuur op de heuvels rondom de kater zat. Een bijzondere plek, maar de weg er naar toe was nog vele malen mooier dan het uiteindelijke eindpunt.

Wij hadden in het hostel een geniale kamer met zijn vieren. De lol zat er goed in en de twee flessen wijn die we hadden meegesjouwd kwamen goed van pas. Na het in een viertal lepeltje-lepeltje liggen en het meest kansloze avondeten (enkel droge rijst, aardappels en ei) ooit te hebben gegeten, konden we heerlijk gaan slapen om vervolgens de volgende dag het meest kansloze ontbijt ooit (enkel droog brood) naar binnen te werken.

Back to Sucre voor een nieuw avontuur!
Om de volgende dag terug naar Sucre te komen moesten we nog een aantal uur hiken naar Quila Quila. Een mooie hike met wederom een aantal flinke uitdagingen omdat we met vele regelmaat afweken van de officiele trail. Mijn grappen over het kruissen van rivieren, klimmen over muren en doodlopende trails resulteerde in het kruissen van rivieren, klimmen over rotsen en alternatieven op doodlopende trials… Uiteindelijk toch weer een prachtige route midden in pure natuur.

Aangekomen in Quila Quila, waar we te laat waren voor de ´officiele´ bus, konden we gelukkig wachten op een andere ´officiele?!´ bus, terwijl we een heerlijke goedkope maaltijd bij het enige kraampje in het hele dorpje konden wegwerken. Het busje dat ons vervolgens weg bracht deed niet onder aan de prachtige minibusjes die ik gewend ben in Afrika. Zelfs de busrit terug naar Sucre was daadwerkelijk prachtig en was een mooi einde aan een heerlijke tweedaagse hike met weinig toeristen. En dat terwijl Sucre één van de grotere toeristensteden is in Bolivia!

Terug in Sucre vroeg Alex (de Fransman van de roadtrip in Salta en de tour in Uyuni) of ik het weekend weer een auto wilde huren samen met nog twee andere meiden. Dat klonk als muziek in de oren en kon ik natuurlijk niet afslaan. Helaas moest ik daardoor wel de dag daarna afscheid nemen van de super gezellige Robert, Ana en Eva. Maar gelukkig hadden we nog één volle dag over om nog even te genieten! Dezelfde dag nog naar de markt gegaan om de lokale vrouwtjes te laten vechten wie ons eten mocht geven, een hamburger te eten in een lekker tentje buiten de markt en ´s avonds in het hostel gezellig te dineren en een beetje bij te komen.

Zelfs een klein dansje in het hostel gaf Eva en mij genoeg energie om nog te gaan stappen, maar helaas waren Ana en Robert te moe om mee te gaan. Met een lokale groep hebben Eva en ik het vervolgens toch nog super bont gemaakt in een soort discotheek in Sucre. De groep had een fles sterke drank gekocht, en volgens mij hebben Eva en ik die grotendeels opgedronken en hebben de hele show op de dansvloer gestolen. Daadwerkelijk iedereen was jaloers op onze geniale dansmoves en we hebben natuurlijk vele vriendjes gemaakt 🙂

Brak, bloggen en vervolg
Afgelopen vrijdag was ik compleet verrot door het avondje stappen. Samen met de nieuwe groep met Alex, een Nederlandse meid Charlotte en een Engelse meid Lauren hebben we auto kunnen regelen, heb ik kunnen beginnen aan de blog en flink kunnen uitbrakken.

Ondertussen zijn we al een flink stuk verder, maar om de blog niet nog belachelijk langer te maken dan hij al is, houden jullie de roadtrip met Alex, Charlotte en Lauren nog tegoed. En daarnaast ben ik inmiddels in Samaipata, waar ik ook alweer een dag erop heb zitten. Een hoop te vertellen, maar door de vele gezellige mensen en het slechte wifi heb ik te weinig tijd om daadwerkelijk te schrijven, foto´s uit te zoeken en de blog te uploaden. Maar dat is natuurlijk uiteindelijk allemaal puur positief!!

Ik hoop jullie mijn volgende blog sneller te kunnen laten lezen, maar de tijd zal leren of ik dat waar kan maken. Voor nu een hele dikke knuffel vanuit een nieuw, maar daadwerkelijk prachtig land; Bolivia!

#

Één reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief