Na een bizarre hikeweek in Torres del Paine ben ik vertrokken naar Ushuaia, ookwel het einde van de wereld genoemd. Ushuaia is de meest zuidelijke stad van de wereld, hoewel Chili (en uiteraard Antartica) nog bewoners heeft die zuidelijker leven. Inmiddels ben ik Ushuaia ook alweer uit en zit ik in plaats van met mijn winterjas, mijn blog te schrijven in een short en een T-shirtje.

Bijzondere busrit
Helaas bevinden zich in Patagonie een aantal bedrijven die op een mega monopoly positie zitten. Zo ook de busmaatschappij die van Puerto Natales naar Ushuaia rijdt… een naar verhouding oncomfortabele bus die alleen overdag rijdt. Geen nachtbus dus die je een nacht kan sparen, maar een dagbus over een enorm saai traject.
Gelukkig waren er nog wel een tweetal kleine avontuurtje op deze boot; de ferry en de grenspost.

De ferry was weer een heerlijk Zuid Amerikaans oneffectief gebeuren. Daar ik in Kenya bij Mombassa een vrij vlotte en snelle ferry heb meegemaakt, duurde het hier ongeveer 5 keer zo lang om minder voertuigen op de ferry te krijgen. Toch was deze ferry wel toffer omdat je tijdens de rit kon genieten van ronddobberende pinguins en rondspringende dolfijnen.
Daarnaast het tweede avontuur bij de grenspost was minstens zo oneffectief als de ferry. De film in de bus stond nog aan terwijl wij moesten wachten in de bus voordat we mochten aansluiten in de rij. Na een kwartier was de film bijna afgelopen maar moesten we accuut de bus uit om in de rij te gaan staan. Ondertussen was er al een volledige bus die later was aangekomen reeds leeggelopen en bijna door de controle heen… mega vaag gebeuren allemaal.
Bij terugkomst in de bus was het filmavontuur voorbij, einde van de film mocht niemand meer zien en daarna hebben we geen film meer gekeken.

Ondanks de saaie, lange en oneffectieve busrit gelukkig op tijd aangekomen in Ushuaia en daar met een Duitse meid Vanessa naar de supermarkt gegaan om ons avondeten te kopen. Een verrukkelijke steak gekocht van ongeveer € 2,50 en wat rijst en groenten erbij. Een prima basis om vervolgens op tijd naar bed te gaan na de vermoeiende busrit.

Schoonheid in Ushuaia
Heel veel mensen die ik was tegengekomen tijdens de reis hadden me verteld dat Ushuaia saai was en er geen hol te beleven was. Een aantal vertelden het tegenovergestelde en de eerste dag bleek dat al duidelijk de waarheid te zijn!
Op deze dag heb ik geregeld dat twee Duitsers met een huurauto me zouden afzetten bij Laguna Esmeralda waar ik vervolgens de hele dag heb vertoefd.
Op het begin via een huskie-fokkerij met schattige puppies doorgelopen naar de trail. Vervolgens vrijwel direct prachtige bever-dammetjes gezien. Nog nooit had ik daadwerkelijk zulke prachtige dammen gezien welke gemaakt waren door dieren. De omgeving was prachtig en alleen deze trip maakte mijn tripje naar Ushuaia al meer dan waard!

Eenmaal aangekomen bij het eindpunt ´Laguna Esmeralda´ ben ik, als avonturier natuurlijk weer een stuk verder gelopen om uiteindelijk een vallei door te lopen, zo ver mogelijk omhoog. Onderweg een troebel meer tegengekomen wat volledig gevuld was met dode bomen, daadwerkelijk een prachtig gezicht. Hoewel ik via een aantal bizarre vervallen paadjes uiteindelijk het bos uit kwam en de rotsvlakte tegemoet liep, kwam ik nog andere avonturiers tegen uit Argentinie en Frankrijk, waar ik vervolgens de dag mee heb vervolgd en welke meteen mijn lift terug waren naar Ushuaia.

In Ushuaia heb ik vervolgens een traditie ingezet; gewoon lekker voor de tweede keer op rij steak eten om vervolgens weer tijdig te gaan slapen doordat ik wederom weer flink aan het hiken geslagen was.

Uit de hand gelopen rustdag
Woensdagochtend 17 februari 2016, ik herinner het me nog goed. Ik ben nog nog nooit zo snel zo vrolijk geworden. Het vervolg van mijn reis zou in Salta zijn en daar moest ik naartoe vliegen… helaas waren er tot en met 16 februari geen goedkopere vliegtickets dan € 370,-. Ik had me er al zo goed aan als toegegeven, maar de ochtend van 17 februari heeft mij ongeveer € 160,- bespaard, als dank voor mijn geduld voor deze vliegtickets! Het kostte me even wat tijd om alles via mijn pa te regelen met mijn half-geblokkeerde-creditcard (hij was gekopierd), maar uiteindelijk kon mijn dag niet meer stuk na deze flinke besparing!

Deze dag wilde ik even niet teveel doen, maar na wat regeldingetjes ben ik toch gewoon nog een hike gaan maken naar een gletsjer welke zich direct naast Ushuaia bevind. De hike was niet bijzonder, de gletsjer was niet bijzonder, maar de weg terug was ik weer lekker avontuurlijk over een afgesloten trail gegaan, dit vereiste wat klimmen over omgevallen bomen, over een boom een rivier kruissen en lopen over een stukje oude stuntroute voor mountainbikes.

Heen en terug naar deze gletsjer ben ik wezen liften, wat toch iedere keer weer opvallend makkelijk gaat. Mensen nemen je maar al te graag mee en ze rijden zelfs compleet voor je om. En met mijn geweldige Spaans lukt het toch iedere keer weer om minimaal 2 minuten gezellig te kletsen…

Ook deze vrolijke dag heb ik mijn traditie van steak eten doorgezet; voor de derde dag op rij een verrukkelijke maaltijd gegeten!

Meest verpestte National Park van Argentinie
Veel mensen hadden me aangeraden om minimaal twee dagen naar National Park Tierra del Fuego te gaan, mijn vlucht was op vrijdagavond dus ik kon precies donderdag en eventueel vrijdag naar dit National Park. Vroeg in de ochtend was er al een fransman die had geprobeerd om te liften naar het park, maar hij was verregend en depressief terug gekomen zonder in het park te komen. De shuttles vanuit Ushuaia waren belachelijk duur, dus ben ik toch gewoon gaan proberen te liften. Voor mij werkte dit vrij makkelijk! Een gezinnetje die de andere kant op moest, wilde mij toch nog even afzetten bij het National Park! Super tof!
Het park zelf is verder dusdanig groot dat ik in het park nog een extra ritje nodig had, ditmaal was er een stelletje wat toevallig in hetzelfde hostel zaten met een huurauto die me helemaal naar het eind hebben gereden om vervolgens een klein stukje samen te lopen. Al snel bleek dat dit het meest verpestte national park van Argentinie was; enorm veel toeristen, bussen die door het hele park rijden en de bussen waren dan ook nog eens op iedere trail te horen. Ik wist gewoon niet wat ik meemaakte en het verpestte de sfeer behoorlijk. Ondanks de toeristen en bussen waren er wel prachtige plekken te vinden, die door de sfeer wel iets minder indrukwekkend waren.

Toch uiteindelijk en prima dagje gehad, mooie vogels gezien, mooie trail langs het meer gelopen en een beetje kunnen genieten. Na deze dag was ik wel compleet klaar met het hiken door natuur en mijn benen konden wel wat dagen rust gebruiken. ´s Avonds eerst maar eens de traditie doorbreken en lekker uit eten en een verrukkelijke hamburger met friet gegeten. Het national park was zeker geen tweede dag waard, dus kon ik de dag daarna lekker ontspannen in het hostel.

Beste overstap ever!
Na een chilldagje in het hostel met wat skypen, whatsappbellen en wat lekkernij bij de bakker te hebben gehaald, was het tijd voor mijn vlucht naar Salta. Ik had een overstap op Buenos Aires tussen 23.30 en 06.50, op het vliegveld in de stad… het leek mij dus wel een goed idee om in de tussentijd iets te doen en heb daarom dus ook maar alle mensjes die ik daar kende geappt om wat te gaan doen. Gala en Mauricio, die ik heb ontmoet in Puerto Madryn, waren wel in voor een feestje en hadden viptickets geregeld voor een technofeestje in CROBAR, vlakbij het vliegveld. Na mijn vlucht heb ik mijn spullen gedropt in de kofferbak van hun auto (met pijn in mijn hart – na de beroving in Zimbabwe) en hebben een goed feestje gehad in CROBAR.

Opvallend genoeg was ik op tijd voor mijn tweede vlucht en kon ik tijdens het wachten nog even een hamburger in het Hard Rock Cafe op de luchthaven eten om 6 uur ´s ochtends. Door deze hamburger nog bijna het boarden gemist maar ondanks dat toch op de een of andere manier dronken in het vliegtuig gekomen. De gehele vlucht geslapen en toen we gingen landen vond ik op de lege stoel naast me een tweetal croissantjes die de stewardessen daar hadden neergelegd. Beter wakker worden kan bijna niet en mijn avontuur in Salta kon beginnen!

Bijslapen en mensen zoeken…
De dag na mijn vlucht vrij weinig gedaan, bijgeslapen, door de stad gelopen en op zoek gegaan naar backpackers om een auto gezamenlijk te huren. Tot op heden is dat nog niet echt gelukt dus ik moet nog even hopen op wat geluk. De omgeving is namelijk prachtig en is perfect om door te rijden met een autootje, alleen in je eentje een auto huren is niet bepaald gezellig.

Ondanks dat wel genoeg mensen hier in het hostel waar je gezellig mee kan doen, alleen iedereen is hier te kort om een paar dagen een auto te huren. Ik heb dus nog even geduld en hoop de juiste mensen tegen te komen!

Gister al een gezellig dagje gehad met twee Duitsers naar een kabellift/heuvel, welke uitzicht geeft op de stad. ´s Avonds een beetje gezellig gedaan in het hostel. Maar nu hoop ik snel een auto te kunnen huren om de omgeving te verkennen, ik houd jullie op de hoogte!

#

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief