Eigenlijk slaat het helemaal nergens op wat ik jullie deze blog allemaal ga vertellen; de foto´s die ik heb gemaakt geven niet half de impressie hoe het prachtig Torres del Paine daadwerkelijk was, en de dagverslagen zijn enkel een minimale toelichting van de schoonheid van het nationale park… Mijn beste tip aan het begin van deze blog is dan ook zeker; ga zelf een keer naar dit natuurschoon! Probeer het alleen wel buiten het hoogseizoen te doen haha!

Voorbereidingen
Mijn voorbereidingen waren niet echt de beste voor een hike van 6 dagen (wat er uiteindelijk zelfs 8 werden)… Hoewel we aan eten en uitrusting enorm veel tijd hadden besteed, wilde ik vorige week wel nog even mijn blog uploaden. Dit heeft uiteindelijk tot 3 uur in de nacht geduurd terwijl de volgende dag om 6 uur in de ochtend mijn wekker ging, aangezien om 7.30 onze bus richting Torres del Paine zou vertrekken. 3 uur slaap voor een hike van 8 dagen is misschien niet zo handig, maar wat nog onhandiger was, is dat ik in een half uur tijd mijn gehele backpack heb moeten inpakken. Resultaat: slechte verdeling van het gewicht, geen tijd om de glazen wodka fles over te gieten in plastic flesjes en een hoop gestress op de vroege morgen.

Opvallend genoeg was dat nog niet, in andermans ogen, het meest opmerkelijke waarmee ik mijn week ben begonnen. Ik heb namelijk twee paar schoenen mee op reis; goedkope allstars en verrotte tennisschoenen. Laatstgenoemde waren de basis voor mijn hike… tennisschoenen met een kapotte voorkant welke ik met ductape heb onderhouden tijdens de trip. Daadwerkelijk 95% van de mensen in Puerto Natales hadden me ongeveer verboden om met deze schoenen te gaan hiken en ik moest en zou wandelschoenen gaan halen. Ondanks dat blijft Oscar uiteraard gewoon lekker eigenwijs en ik vond comfortabele schoenen met wat schade, belangrijker dan goede wandelschoenen die door de nieuwigheid hoogstwaarschijnlijk zouden realiseren in blaren. En dit is uiteindelijk de beste keuze geweest die ik ooit heb kunnen maken! De trails waren goed genoeg voor tennisschoenen, hoewel ik wel vrij veel geluk heb gehad met het weer!

Helaas was ik door mijn snelheid wel twee vrij belangrijke items vergeten; zonnebril en tandenborstel. Gelukkig kon ik een tandenborstel kopen tijdens een stop van de bus, en een weekje zonder zonnebril kon ik ook wel overleven.

Dag 1; Puerto Natales – las Torres Hotel – Serón
Lengte: ca. 13 kilometer
Hoogtes: ca. 300 meter op en neer
Duur: ca. 4-5 uur met breaks

Bij aankomst in het park moesten we eerst in een enorm lange rij staan om de toegang te betalen. In Chili vinden ze het namelijk handig om daadwerkelijk alle bussen op hetzelfde tijdstip te laten vertrekken naar het nationale park, dus komen er honderden mensen op hetzelfde tijdstip aan… logisch toch?!

Vervolgens kregen we een video te zien, die voornamelijk gericht was op het niet maken van vuurtjes – als je dit wel deed staat er een hoge boete op en wellicht een lange gevangenisstraf. Duidelijk verhaal en na een uur wachten en een klein stukje met een transferbusje naar de start, konden we eindelijk starten met de trip! Snel richting de upper trail gelopen om van de mensenmassa van de W-trail (meest bekende en gebruikelijke route) af te komen.

Zoals ik al eerder had aangegeven, de eerste dag was niet mijn best voorbereide dag. Doordat mijn backpack slecht was ingepakt heb ik de eerste dag echt enorm lopen worstelen met het afstellen van mijn backpack, maar het probleem bleek voornamelijk bij de inhoud te liggen. Veels te veel gewicht en slecht verdeeld. Toch was de route niet te lang en niet te zwaar qua hoogteverschil, dus was het een goede dag om even te wennen aan wandelen met een zware tas.

Na ongeveer een uurtje lopen kwam er een Gaucho aangereden met een aantal paarden erachter. Wij dus netjes aan de kant gaan staan om de paarden netjes af te wachten; maar er kwam geen einde aan! Ruim 100, misschien niet eens overdreven 200, paarden renden ons tegemoet, een ongelofelijk magische start van een lange trip.

Verder onderweg naar camping Serón liepen we door een mooi geel/groen gebied met riviertjes en halfhoog gras. Een heerlijke dag in de volle zon, waar we nog even bij een stuk van de rivier een lange break hebben genomen om goed te genieten.

Aangekomen bij de camping bleek al, dat zelfs op de minder gebruikelijke route die wij namen, het toch nog best druk was. Op de camping had je bijna het gevoel alsof je naar een festival ging (lichtelijk overdreven)… en dan waren we nog niet eens op het deel van de W-trail…

Dag 2; Serón – Dickson
Lengte: ca. 18 kilometer
Hoogtes: ca. 200 meter op en neer
Duur: ca. 6 uur met breaks

Dag twee begon soepel! Mijn tas goed ingepakt en dat voelde meteen een stuk beter. Het voelde al meteen alsof het ritme er in zit te komen en dat geeft een hoop postieve energie! Het was wederom een prachtige en zonnige dag en de route zou langzaam aan mooier en mooier worden.

Op deze route begon het langzaam aan op te vallen hoe schandalig slechte bordjes er op de route zijn. Nabij een ranger station stond er bij een beekje een bord met ´Agua / Water´… erg verhelderend, we wisten namelijk nog niet hoe water er uit zag. Ook vinden ze het handig om de hele trail geen borden te plaatsen, maar zodra je 100 meter van een bestemming af bent, een bord te plaatsen met bijvoorbeeld `Rangers station 100 meter, 1 minute´, hartelijk dank voor de informatie! Bizar dat je in zo´n toeristisch national park, waar honderdduizenden toeristen komen, zulke amateuristische praktijken hebt.

We hebben lekker rustig aan gelopen, wat mooie vogeltjes gespot, genoten van de natuur en kwamen langzaam maar zeker bij de volgende campsite; Dickson. Dickson kon je vanaf een heuvel zien voordat je er daadwerkelijk aankwam. Het zag er daadwerkelijk uit als een prachtig plaatje; om de campsite lag een meer, in de verte en het einde van het meer was een grote gletsjer en de meer mondde uit in een riviertje. Ongelofelijk mooi en vanaf de heuvel konden we niet wachten tot we bij de camping waren!

Dit veranderde echter heel erg snel toen we beneden waren; Dickson bleek in deze tijd van het jaar een Muggenparadijs te zijn. Iedereen stond om zich heen te slaan, gingen maar snel koken en de tent in. Zodoende stond er voor ons ook niet veel anders op…

Dag 3; Dickson – Los Perros
Lengte: ca. 11 kilometer
Hoogtes: ca. 400 meter klimmen
Duur: ca. 5 uur met breaks

Na haastend alles te hebben ingepakt in de hoop Muggenparadijs te verlaten, bleven de muggen ons helaas op dag drie het grootste deel richting Los Perros volgen. Dat deed helaas wel een beetje af aan de schoonheid waar we doorheen liepen. Dag 3 stond voornamelijk in het teken van het lopen naar de basis van de grote en hoge bergpas en er was dus ook echt een gevoel alsof je daadwerkelijk de bergen inliep. Het was een heerlijke korte route dus we hebben het wel lekker op ons gemakje kunnen doen, gestopt bij een waterval, lekker tijd genomen voor lunch en een hoop gekletst met wat voorbijgangers onderweg.

Bijna bij de camping aangekomen kwamen we langs Los Perros Glacier. Een gletsjer met een meer waar wat ijsbergen van de gletsjes waren losgekomen en in het meer dreven. Bruce maakte hier de grap dat ik naar de berg moest zwemmen; en dat laat ik me natuurlijk maar één keer vertellen. In het ijskoude water kopje onder gegaan, maar door de kou kon ik helaas niet daadwerkelijk zwemmen; wel een stuk ijsberg kunnen wegduwen die niet ver in het water lag en waar ik nog heen kon lopen door het water. Sindsdien was het onmogelijk om anoniem te blijven en iedereen op de trail kende mij sindsdien…

´s Avonds is Bruce nog even in de functie van wingman gedoken en hebben we in een tent bij drie Chileense meiden een drankje gedronken, maar zijn we uiteraard daarna netjes naar onze eigen tent gegaan.

Dag 4; Los Perros – Paso
Lengte: ca. 12 kilometer
Hoogtes: ca. 600 meter klimmen, 800 meter dalen
Duur: ca. 7 uur met breaks

De nacht bij Los Perros had het flink geregend en gelukkig waren wij zo slim om redelijk uit te slapen en zijn pas weggegaan toen het weer alweer redelijk opgeklaard was! Ongeveer iedereen was toen al weggegaan, dus hadden we ook nog eens het grootste deel van de trail voor onzelf. De zon begon langzaam door te breken en we waren volledig klaar voor de zwaarste dag van de trail; Paso John Gardner!

Ondanks de zware klim voelden we ons helemaal goed, helemaal gewend aan het ritme, de zware tas en het vele lopen. Zelf de oude Bruce had er helemaal zin in deze dag. De route was door een vallei omhoog en had verschillende prachtige elementen in zich, maar het hoogtepunt was toen we helemaal bovenaan kwamen: uit uitzicht bovenop een van de grootste gletsjers van de wereld, Glacier Grey! Geen foto kan daadwerkelijk laten zien hoe groot deze gletsjer is, waarschijnlijk bijna 10 kilometer breed en tientallen kilometers lang. Een bizarre schoonheid verdeeld over kilometers, welke een hele vallei heeft gevuld met ijs en is gevormd vanuit verschillende bergtoppen. Bovenaan de bergpas stond overigens een bizar harde en koude wind van bijna 100 km/h, wat voor de afdaling wel vrij prettig was, omdat je jezelf gewoon kon laten vallen in de wind.

Aan de gletsjerkant moesten we een flinke afdaling maken naar de voldoende campsite, met een aantal prachtige viewpoints bovenop de gletsjer. De campsite zelf was de meest basic campsite van allemaal, geen badkamer, de wc was een gat in de grond (dat ben ik inmiddels wel gewend na mijn avontuur in Afrika) en er was zeer beperkte plek om te kamperen. Het was wel enorm koud door de harde wind en een beetje regen in de avond, maar nog even gezellig gekaart met een groep Chilenen en rond middernacht naar bed gegaan.

Dag 5; Paso – Grey
Lengte: ca. 10 kilometer
Hoogtes: ca. 400 meter dalen
Duur: ca. 4 uur met breaks

Even een rustig dagje langs de prachtige viewpoints op de gletsjer Grey. Het is daadwerkelijk adembenemend om langs deze grote gletsjes af te dalen en met twee grote suspension bridges langzaam terug te komen naar het toeristische deel. Grey is namelijk weer onderdeel van de W-trail en heel veel mensen nemen een dagtochtje richting Paso om de gletsjer wat meer van bovenaf te zien. Opvallend is dat je na zoveel dagen weer schone mensen ziet die hun haar netjes hebben zitten, grote fancy zonnebrillen dragen, mega grote camera´s om hun nek hebben en er vooral als belachelijke toeristen uitzien. Daarintegen zag ik er niet meer uit, had een week niet gedoucht, dezelfde kleren aan voor een week en voelde me totaal één met de natuur. Al met al was het best een cultuurshock om weer ´normale´ mensen te zien.

Eenmaal bij de camping aangekomen was de cultuurshock compleet; de camping had een fancy winkeltje, er was muziek, stroom, douches enz. Helemaal niet waarvoor je eigenlijk naar Torres del Paine wil gaan, maar helaas hebben de toeristen het park bijna helemaal overgenomen, zeker nu het hoogseizoen is.

Vanuit de camping nog naar de voorkant van de gletsjer gelopen en daar een aantal condors mogen bewonderen (overigens niet de eerste die we hebben gezien op de trail), even een paar mooie fotootjes geschoten en daarna gesocialized bij de camping. Vervolgens voor de laatste avond met Bruce in een tent gelegen, want de dag daarna zou Bruce de catamaran pakken om terug te gaan naar de USA, terwijl ik de W-trail af maak om mijn Torres del Paine avontuur volledig af te maken!

Dag 6; Grey – Paine Grande – Italiano – Británico – Frances
Lengte: ca. 31 kilometer
Hoogtes: ca. 700 meter op en neer
Duur: ca. 10 uur knallen

Op dag 6 ging voor het eerst de wekker vroeg, omdat Bruce de catamaran naar de bus moest pakken. Bruce is niet de aller snelste in de ochtend dus waren we alsnog vrij laat en moesten we aardig doorlopen om de catamaran nog te halen. Met af en toe een beetje achteromkijken terwijl we langszaam van de Grey gletsjer afliepen, kwamen we uiteindelijk net op tijd aan bij de catamaran waar ik afscheid heb genomen van Bruce.

Mijn plan was om dezelfde dag nog naar Frances te gaan en de dag daarna een dagtrip zónder backpack te doen door de French Valley naar Británico, echter heeft een parkranger mij er van overtuigd dat ik Británico nog op dag 6 zou kunnen redden, dus ging ik snel verder met het vervolg van deze kneiter lange en wellicht een tikkeltje optimistische dag.

De weg naar de French Valley op zich was al prachtig, langs een meer richting een berggebied met verschillende kleuren. Het tempo zat er goed in en in no time was ik bij de campsite Italiano, daar heb ik mijn enige reservering gemaakt voor de campsite aan de voet van de drie torens van de Torres, mijn backpack gedropt en de French Valley met een klein rugzakje ingegaan. Door een bosrijk gebied was het een flinke klim naar Británico, maar de uitzichten waren zo anders dan dat ik tot toen had gezien, dat het meer dan de moeite waard was. Zeker zonder backpack was ik weer zo licht als een veertje en schoot ik omhoog, binnen 2 uur was ik aan de top, waar normaal gesproken zeker 3 uur voor staat. Aan de top bijna een uur stilgezeten en genoten van de omgeving.

Naar beneden vanaf Británico was nog soepeler dan omhoog, heerlijk om een stuk zonder backpack te kunnen lopen en met mijn tennisschoentjes ben ik natuurlijk sneller dan het licht. Bij Italiano weer mijn backpack opgepikt en doorgelopen tot campsite Frances; waar ik voor het eerst in mijn eentje in een tentje zou gaan slapen!

Frances was vrij vol, maar ik heb een plekje bemachtigd op een vlonder naast een stel Chilenen en een gezin met wat kids, waar ik een gezellig praatje mee heb gemaakt. Daarnaast heb ik in Frances mijn, jazeker, eerste en enige douche in Torres del Paine genomen! Wat was dit een verademing!! Een beetje douchegel mogen lenen van een knappe Chileense chick, waardoor ik zeker weer naar roosjes rook. Schoon shirt en onderbroek aangetrokken om me vervolgens weer helemaal als herboren te voelen!

Aan het einde van dag 6 extreem genoten van de ruimte die ik had in de tent en daar dan ook verrukkelijk in geslapen.

Dag 7; Frances – Los Cuernos – Chileno – Torres
Lengte: ca. 20 kilometer
Hoogtes: ca. 600 meter klimmen
Duur: ca. 5-6 uur

Opvallend genoeg was ik bij Frances binnen een uur gereed om te vertrekken, waar dat samen met Bruce ongeveer onmogelijk was haha. Tent was snel ingepakt en ik had zin in een nieuw dagje bikkelen door de prachtige omgeving.

De dag begon een beetje miezerig, maar dat gaf juist in de ochtend een prachtig fenomeen weer in het meer waar ik langs liep; een prachtig schouwspel van regen, doorbrekende zon en door de wind gevormde golven. Na een half uur vormde er zelfs een perfecte regenboog achter me wat deze idyllische ochtend helemaal compleet maakte. Ondanks deze verademing in de ochtend waardoor ik mega vrolijk was, was ik na anderhalf uur iets minder vrolijk; ik was namelijk van het pad geraakt (onbewust uiteraard……) en bleek op een oude route te lopen die niet echt zou uitkomen op de weg waar ik heen moest. Gelukkig is mijn richtingsgevoel perfect en met een kleine aanpassing door een iets wat minder toegankelijke weg kwam ik weer terug op het hoofdpad van de W-trail, onderweg naar Torres. Deze dag was de laatste lange klim met mijn backpack, want dag 8 was enkel naar beneden lopen; daar heb ik dan ook enorm van kunnen genieten, tot het moment dat de miezer niet echt meer miezer was. Zeiknat door de vallei richting Torres gelopen en daar aangekomen snel mijn tent opgezet. Doordat het zulk slecht weer was, had ik hele slechte hoop in het feit van de volgende ochtend, waar ik de zonsopgang wilde bekijken van de drie torens van de Torres.

Door het slechte weer ben ik vrij snel in mijn tent gaan liggen en ben ik uiteindelijk nog nooit zo vroeg naar bed gegaan; rond half 7 lag ik volgens mij al te maffen… maar dat was de moeite zeker waard, want om half 4 ging mijn wekker om de zonsopgang te gaan bekijken… daardoor had ik dus nog even voldoende tijd om te gaan slapen….

Dag 8; Torres – Lookout – Chileno – las Torres Hotel – Puerto Natales
Lengte: ca. 10 kilometer
Hoogtes: ca. 300 meter klimmen, ca. 900 meter dalen
Duur: ochtendje met breaks

Om half 4 ging de wekker en om kwart voor 4 mijn ontbijtje in de vorm van Noodles gegeten om vervolgens enorm opgelucht en vrolijk mijn tent uit te komen; een super heldere sterrenhemel boven me! Om 4 uur met mijn kleine rugtasje naar de top gelopen om vervolgens als allereerste aan te komen bij de drie torens. Dit was daadwerkelijk een magisch moment en daar heb ik bijna een half uur van kunnen genieten. De drie bergen waren zwarte schimmen waar de struktuur licht op te zien was, de sterren maakte de drie torens en het meer zichtbaar en een vallende ster maakte het magische moment compleet. In het half uur heb ik maximaal genoten, gebeden voor mijn jarige mama, familie en vrienden, en daarnaast een behoorlijk kou geleden. Na het half uur was er een lichtshow van toeristen die lekker met hun zaklampjes aankwamen en lekker op maximaal volume de rust kwamen verstoren. Gelukkig had ik nog een beetje wodka over en dat gaf de rust en warmte weer volledig terug…

Tot een uur of half 8 ben ik bij het meer en de drie torens gebleven en heb ik de zon zien opkomen en de torens steeds lichter zien worden. Toen de zon daadwerkelijk doorbrak gaf het een prachtig effect op de torens. Helaas was de batterij van mijn camera precies deze ochtend leeg en kon ik alleen foto´s van mindere kwaliteit met mijn camera maken. Toch staat deze ochtend voor altijd in mijn geheugen als een magische zonsopgang, maar voornamelijk de start hiervan met een sterrenhemel die ik helemaal voor mezelf had. Jammer dat het daarna een toeristwalhalla werd, maar dat was ook wel te verwachten.

Op de terugweg naar mijn tent ben ik voor het eerst in 8 dagen op mijn kont geschoven door de gladde stenen, dus mijn tennisschoenen hadden me bijna 100% pijnvrij gehouden, maar dit was gelukkig slechts een lichte tik op mijn bips. Vervolgens in no-time mijn tentje en spullen ingepakt na mijn tweede ontbijtje in de vorm van Noodles.

Het naar beneden lopen was enorm ontspannend; wat een heerlijk gevoel dat ik die zware tas niet meer honderden meters omhoog hoefte te tillen en dat ik weer gewoon in een bed zou gaan slapen die nacht.

Bij Hotel Las Torres wifi voor een half uur gekocht om mijn jarige mama te feliciteren en te wachten op de shuttle naar de entree van het national park waar ik wederom moest wachten op de bus terug naar Puerto Natales. Gelukkig ben ik ook de laatste twee dagen genoeg gezellige mensen tegengekomen en heb ik me eigenlijk geen moment alleen gevoeld. Een fijne afsluiter op een goed en stevig tempo, ondanks dat het wel jammer was dat ik de gezelligheid van Bruce moest missen!

The story continues…
In Puerto Natales mijn huurspulletjes teruggebracht. Daar een kleine discussie gehad over onze inflatable matrasjes die lek waren en een aantal snelle maaltijden die we hadden gekocht, dus heb ik een kleine teruggave gehad.

Vervolgens een heerlijke douche genomen in het hostel en soort van schone kleren aangetrokken! Vervolgens alle zooi naar de wasserij gebracht om volledig voldaan te gaan genieten in het hostel. In de avond verrukkelijk gegeten bij Afrigonia – een Afrikaans restaurant in Patagonie, waar ik de lekkerste mint gebakken lamskotelletjes heb gegeten in mijn leven. Afrika blijft toch een grote plek in mijn hart hebben, zeker als ik zulke lekkere maaltijden kan krijgen 🙂

Inmiddels ben ik bijna twee dagen verder en ga ik morgen naar Ushuaia – de meest zuidelijke stad van de wereld. De tijd in Patagonie is gevlogen maar ik heb maximaal genoten. Hier in Puerto Natales nog met verschillende mensen gesocialised en lekker tot rust gekomen en een blogje geschreven. Stiekem kan ik niet wachten op naar het noorden te vliegen om mijn reis in het wat warme deel te vervolgen. Maar eerst nog even een stukje zuiderlijker naar het einde van de wereld!

Een hele dikke knuffel van de inmiddels weer schone Oscar!

#

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief