Voor ik het wist moest ik er weer aan gaan geloven; een nieuwe blog. Stiekem vind ik het toch wel leuk om een blogje te schrijven en iedereen in Nederland jaloers te maken op deze geweldige reis. Speciaal voor jullie steek ik dus weer een paar uurtjes in het uitzoeken van de foto´s en het schrijven van mijn verhaal! 

Inmiddels zijn mijn ouders een stuk dichterbij, zij zijn namelijk heerlijk op vakantie in Egypte. Zo dichtbij, maar eigenlijk ook weer verder weg, aangezien het contacten weer wat moeilijker is geworden… eindelijk een beetje rust! 🙂

Bij het noteren van de hoogtepunten van de afgelopen week, ben ik erachter gekomen wat we de laatste week een hoop westerse invloeden hebben gezien, hier in het prachtige Afrika. Dat zullen jullie in mijn komende blog ook kunnen lezen.

Nederland goes Kampala!
Vorige week waren we aangekomen in Kampala. Ik had jullie al verteld dat mijn eerste indrukken van deze hoofdstad vooral chaotisch waren. Dit is niet veranderd nadat wij door deze stad zijn gelopen. Toch lijkt iedereen heel aardig en voelde ik mij geen moment onveilig, sterker nog; aan het einde van de dag vond ik het allemaal wel leuk! Zo ontiegelijk veel mensen, zowel te voet als met de auto, motor of bus… en dat allemaal door elkaar heen, geweldig toch?!

In Kampala hebben ze een zaakje genaamd ´Brood´, dit kennen wij ook in Nederland in Amsterdam, Den Haag en Haarlem. Leuk dat deze ´winkelketen´ internationaal is gegaan! Wij konden het dan ook niet laten om eens te kijken of wij Nederlanders een goede indruk achterlaten in Kampala met dit broodzaakje. Ik kan jullie vertellen; dat is gelukt! 

Vlakbij Kampala, in een buitenwijkje, zijn er wat Nederlanders uit omgeving Poortugaal/Rhoon gaan helpen om een schooltje te bouwen. Om eens te zien wat deze mensen (o.a. kennisjes van Steffen) hebben gedaan en om terug te rapporteren hoe het er nu allemaal aan toe gaat, zijn we daar eens wezen kijken. De school heette Happy Times Primary School en zit goed verstopt, maar onze boda´s (motortaxi´s) hebben het na een paar keer rondvragen toch gevonden! Het schooltje zag er goed uit en werd goed gebruikt! Wij waren er ´s middags en in ieder lokaaltje zaten veel kinderen, dat kunnen ze niet overal in Afrika zeggen… Na een rondleiding van een paar super enthousiaste Ugandezen, konden we weer terug naar het chaotische centrum van Kampala!

Kampala waren we namelijk nog niet uit, we wilden namelijk nog langs de Nederlandse ambassade… wie kan er nou zeggen dat ze in een ambassade zijn geweest in een ander land?
We wilden namelijk te weten komen of het veilig was om naar Kenya te gaan, in Kenya zijn namelijk verkiezingen geweest en de uitslag wordt nogal betwist. In 2007 is dit uitgelopen tot ongeveer een burgeroorlog en dat zou zomaar opnieuw kunnen gebeuren. Natuurlijk staat er gewoon een reisadvies op internet, maar als je dan toch vlakbij een ambassade bent, is het toch wel leuk om daar eens een kijkje te nemen!
Zo gezegd zo gedaan, al hadden we er geen drol aan. Ik had zelf hetzelfde kunnen vertellen, maar toch was het wel eens leuk om een ambassade van binnen te zien (is overigens heel anders dan al die Amerikaanse ambassades die je in films ziet). Kenya is overigens op het moment veilig, echter kan het zomaar omslaan in Afrikaanse landen. Aangezien het onlogisch zou zijn niet door Kenya te gaan, maar wij wel veilig willen reizen, hebben we besloten slechts een paar dingen in Kenya te doen en snel door te reizen naar Tanzania.

Watervallen zonder waterval
Maar onze tijd in Uganda was nog niet klaar. Na Kampala wilden we naar Jinja. Eigenlijk wilden we de bierbrouwerij van Nile bezoeken, een van de beste bieren in Afrika. Echter hebben deze maar twee keer per week een rondleiding en waren deze al helemaal vol. Om nou een week te wachten voor een bierbrouwerij is, zelfs voor liefhebbers zoals wij, een beetje overdreven. Gelukkig is er meer te zien in Jinja. Jinja is de bron van de Nijl, die wij Nederlanders vooral kennen van de Nijldelta in Egypte. Ze hebben vlakbij Jinja de Bujagali Falls, in de Lonely Planet stond al aangegeven dat dit niet echt watervallen zijn, maar meer een aantal achtereenvolgende stroomversnellingen. Echter hebben de Ugandezen bedacht om een dam te bouwen waardoor zelfs de stroomversnellingen niet meer zoveel voorstellen. Zou dat dan ook een westerse invloed zijn geweest? 
Toch is het nog wel een prachtige rivier, waar we een goed dagje hebben kunnen vertoeven. Ook heb ik hier met Steffen een verrukkelijk avondmaal gegeten; een heerlijk biefstukje gecombineerd met spare ribs… waar kan je mij meer gelukkig mee maken dan mijn twee favoriete stukjes vlees?! Deze maaltijd staat nu toch wel in mijn top drie memorabele maaltijden van Afrika (samen met de T-Bone steak bij de Victoria Falls Zimbabwe en de Pizza bij Olga´s in Livingstone, Zambia).
Om jullie te verwijzen naar al mijn memorabele maaltijden, zal ik deze als reactie onder deze blog zetten!

Na Jinja hadden wij eigenlijk alles gezien wat op ons programma stond voor Uganda. Uiteraard zijn er nog genoeg andere dingen te zien, maar helaas hebben wij niet het budget en de tijd om álles in Afrika te zien. Daarom moeten we af en toe toch keuzes maken en sommige mooie stukjes achterwege laten.

Vanuit Jinja vertrokken we ´s ochtends vroeg om ons volgende land te bezoeken; Kenya! Hier liepen we eigenlijk voor het eerst tegen een vervoersprobleem aan. Wij, als compleet ongeorganiseerde, chaotische en simpele reizigers, reizen van dag tot dag. Een touringcar, wat wij in onze gedachte hadden, vertrekken alleen heel vroeg en heel laat vanuit Jinja, en wij wilden dit natuurlijk weer aan het einde van de ochtend. Gelukkig zijn wij wel ervaren, doordachte en slimme reizigers en komen wij altijd waar we willen komen! Via een gecombineerd ritje naar de grens met een minibusje en een motor kwamen wij zowaar vrij vroeg aan bij de grens.
Na de grens kwam onze manier van reizen ons weer tegemoet, een shuttlebus naar Eldoret – rechtstreeks en comfortabel reizen voor een relatief laag bedrag.

Eindelijk weer supermarkten en een goedkoop stuk kaas!
Aangekomen in Kenya bleek dat het niet zoveel anders was dan andere Afrikaanse landen. Net als in Uganda waren de wegen dramatisch, overal zijn ze aan het werk waardoor je op een tijdelijke zandweg moet rijden. Ook zijn ze hier ook heel goed in snelheidsdrempels maken… iedere honderd meter. Erg goed voor het milieu en je kont om iedere keer flink gas te geven en te remmen voor een heerlijk comfortabele hobbel waardoor je van je stoel af vliegt. 

Toch heeft Kenya ook andere dingen te bieden dan haar buurlanden. Een van deze relaxte dingen was toch wel het brede scala aan supermarkten in Eldoret, waar onze eerste stop was. Het heeft zeker zijn charme om in kleine winkeltjes langs de weg wat te kopen, maar op zijn tijd is een westerse supermarkt ook wel weer fijn. Gewoon een brood, beleg (lees: Jam – heel veel meer is er niet voor een normale prijs) en drinken op dezelfde plek kopen! 

Eldoret is verder voor westerlingen niet zo spannend, al hebben ze er wel een heuze kaasfabriek! Als echte Hollanders moesten we daar natuurlijk ook een bezoekje aan brengen en hebben we eens een stukje Keniaanse kaas geproefd. Dat viel toch even vies tegen ten opzichte van ons brede scala aan lekkere kazen in Nederland. Toch maar een stukje gekocht om eens wat variatie te krijgen in onze maaltijden.

De poorten naar de hel
Via Eldoret gingen we naar Lake Naivasha. Lake Naivasha is eigenlijk de enige stop in Kenya die we perse wilden maken. We gingen daar slapen in Fishmans Camp, de partyplace to be bij Lake Naivasha. De eerste twee nachten hebben we daar in een tentje geslapen. Dit was een armoedig tentje waar we enkel een matrasje en een dikke deken kregen. Lakens en een kussen waren onmogelijk te verkrijgen hier, dus weer even Afrikaans afzien! Wel hebben ze op deze camping super vette ´huisdiertjes´, mooi aapjes met een prachtige witte dikke staart en een leuke chagrijnige kop. Het partygevoel op vrijdag viel nog een beetje tegen, maar gelukkig moest de zaterdag nog komen… er zou namelijk een groot feest om te vieren dat de verkiezingen in Kenya tot nu toe goed zijn gelopen! 

Maar diezelfde zaterdag moesten we eerst nog letterlijk en figuurlijk door de poorten van de hel… We gingen namelijk fietsen, ja dat lezen jullie goed, fietsen door Hells Gate National Park! Dit is het enige park in Kenya (en voor zover ik weet een van de weinige in Afrika) waar je te voet of op de fiets tussen de dieren mag komen. 
Dit beloofde dan ook echt een ongelofelijk bijzondere ervaring te worden! Aan het begin van het park al snel tussen de Zebra´s en Antilopen gefietst (zeker op minder dan 10 meter afstand). Buiten de bijzondere ervaring van fietsen tussen deze dieren, was de omgeving ook nog een prachtig!
Na ruim een uur fietsen kregen we het zelfs voor elkaar om achter de rennende Zebra´s en Antilopen aan te fietsen, dat gaf toch wel het ultieme safarigevoel. Net alsof we met ze mee aan het rennen waren.
Daarmee was het nog lang niet gedaan, ook nog een hoop Giraffes gezien die op zo´n tien meter afstand graag wilden poseren voor mijn cameraatje. Naast Giraffes, Zebra´s en Antilopen ook nog een ander soort rendierachtige dieren gezien (ik ben heel slecht in namen) en everzwijnen gezien. Echt een bizarre en onvergetelijke ervaring om daar gewoon tussen te fietsen en te lopen…

.. lopen was namelijk niet onvermijdelijk. Wij, als echte bikkels, wilden natuurlijk de lange route nemen. We wisten echter niet dat dit een %#&$ eind klimmen was. Achter iedere heuvel zat weer een nieuwe en we waren voor de lunch al helemaal gebroken. We waren blijkbaar ook de enige die deze route hadden genomen, want we zijn helemaal niemand tegengekomen daar. De route heette het buffalo circuit, er waren geen buffels te zien, maar ik snap wel waar de naamgeving vandaan komt. Een buffel zou zelfs nog moeite hebben met de route die wij hebben gefietst. 
Ook ons water ging er vrij vlot doorheen vanwege de stevige route en de volle zon op ons gezicht. Zoals eerder in Zambia, hebben we weer lokaal water gedronken, wat er roestig uit ziet van de kan waar het in zat, en met kleine vliegjes die erin rondzwemmen.
Gelukkig kwamen we na de berg snel in bekend gebied, waar ook een rangerspost was. Daar konden we eens lekker bijkomen en een lekker frisdrankje drinken en ons water bijvullen. Steffen was zelfs zo verrot van de heuvel dat we het beloopbare stukje van het National Park maar hebben overgeslagen.

Helaas waren er, zelfs in dit National Park, slechte westerse invloeden. Omdat er vulkanische activiteit in het park was zijn ze er een groot powergenerating project aan het opzetten. Dit resulteert in een lelijke asfaltweg dwars door het park en een hoop buizen en de looks van een industriegebied. Dit was wel echt een domper na zo´n prachtig begin van een National Park. De helft van het park wordt echt verpest om alleen maar weer geld te verdienen.

Hells Gate heeft mij letterlijk laten branden in de hel. Het was een slopende dag en zelfs mijn armen, die normaal nooit verbranden omdat die gewend zijn aan veel zon, zijn verbrand deze dag. En dan nog maar hopen dat we genoeg energie over hadden voor het feest die avond, want slapen in een tentje met herrie gaat ´m ook niet worden…

Het feest bij de Fishermans Camp begon rond 7 uur ´s avonds en ging na een uur al helemaal los! Mensen het aan dansen terwijl de avond net was begonnen, terwijl wij nog verrot aan ons dinertafeltje zaten. Na een tijdje maar gewoon op de dansvloer gaan staan en op de een of andere manier hebben we het tot ver in de nacht volgehouden! Rond half vier heerlijk in slaap gevallen in ons tentje zonder lakens en kussens. 

Opgelicht en nog vele dure grappen tegemoet
Na een dagje bijkomen van het feest bij de Fishermans Camp was het tijd om via Nairobi door te reizen naar Tanzania. Deze reisdag zijn we geloof ik met alles opgelicht en hebben we overal teveel betaald. Misschien ligt het wel aan het reizen via Nairobi. Soms zijn er gewoon van die dagen dat je niet alert bent en je er vrij weinig aan kan doen, maar goed, om een beetje positief te blijven; een keertje 20 euro meer betalen voor een dag valt toch in het niets bij een reis van duizenden euro´s. 

Inmiddels zijn we in Arusha en hebben we weer een lekkere dure vierdaagse Safari geboekt voor overmorgen. We gaan namelijk naar Tarangire National Park, de Serengeti en de Ngorongoro Krater. Een must-do-safari in Tanzania! Dit is toch wel de duurste grap van onze reis, al zal Zanzibar ook wel redelijk prijzig zijn.

Nog een maand hopen dat er niet al te veel dure grappen meer voorbij komen en we nog volop kunnen genieten van alle mooie dingen die Tanzania ons nog te bieden heeft!

Sorry voor de ontiegelijk lange blog, maar ik kon er vrij weinig aan doen dat we zoveel hebben meegemaakt deze week…

Ontzettend dikke groetjes,
Oscar

De memorabele maaltijden in chronologische volgorde (dus niet op kwaliteit gesorteerd):
– 14 december met Steffen, Steven en Joost;
2x het hamburgermenu p.p. bij cape maclair, malawi

– 31 december met Steffen, Steven en Joost;
T-bone steak bij victoria falls, zimbabwe

– 03 januari met Steffen, Steven en Joost;
Pizza salami bij olga’s in livingstone, zambia

– 25 januari met Judith en haar vriend en Steven en Joost;
Indische sizzling mixed grill + sizzling browny in blantyre, malawi

– 26 januari met Steven en Joost;
Buffet in blantyre, malawi

– 18 februari met Steffen, Rachel en Richard;
Vegetarische (ja dat lezen jullie goed – een heerlijke maaltijd zonder vlees) curry met rijst en chapati bij mushroom farms in livingstonia, malawi

– 13 maart met Steffen;
Biefstuk en spare ribs bij the black lantern in jinja, uganda

#

6 reacties

  1. Wat is het toch elke keer weer leuk om te lezen wat jullie allemaal meemaken. Denk een ervaring om nooit meer te vergeten. groetjes vanuit een stuk kouder Nederland

  2. Lieve Os,
    Dit keer een reactie van mij omdat je eigen mamsje waarschijnlijk nu niet op jouw blog zal reageren en ik als mamsje van Steffen de laatste maanden alles wat betreft onze zoontjes samen met jouw mamsje deel !!!! We zijn trots op jullie en vinden het geweldig wat jullie allemaal meemaken (enkele dingen uitgezonderd 🙂 Geniet van alles en pas goed op elkaar en op jezelf xxxx

  3. Super Ossie!!

    Wat ben ik inderdaad ontzettend jaloers! Een super gave reis hoor! Goed om te zien dat jullie het goed hebben!

    Geniet ervan!

    Groeten,
    Jan

  4. Je snapt natuurlijk wel dat als je weer terug in Nederland bent, dat iedereen dan dat dansje van je wil zien! 😉 Wat een gave ervaringen allemaal zeg! Ook dat veld met die gazelle’s en zebra’s. Wauw! Veel plezier in/bij/met Tarangire National Park, de Serengeti en de Ngorongoro Krater (Ja, dat heb ik gekopieerd en geplakt ;-))

  5. Weer een aantal geweldige ervaringen! De chaos in Kampala, is nog niets vergeleken met wat ik in India heb ervaren, olifanten in de stad als vervoermiddel, koeien die op de weg lopen of liggen en verkeer dat tegen de richting in gaat zij daar heel gewoon.
    Wel gaaf, fietsen (weer een nieuw vervoermiddel) tussen de zebra’s, giraffes, zwijnen enz.
    Het ontbreken van de waterval heeft misschien de betekenis; niet in het water vallen 🙂
    Jammer van de bierbrouwerij, maaar ik zie dat je er geen biertje minder om heb gedronken 🙂
    Nog veel avontuur gewenst.

  6. Ja , een stukje terug schrijven is moeilijker denk ik voor ons dan voor jouw,je belevenissen zijn enorm.Elk moment is anders, wij genieten van je verhalen en je belevenissen. Het zijn jouw verhalen die voor ons nog een beetje zonneschijn geven. Want hier is het kommer en kwel, koud .zeer koud, bezuinigen, bezuinigen etc. Dus ondanks dat je wel eens wat teveel betaald ge3niet ervan. Je moeder in Egypte en toch nog WF spelen lekker met de kont in het zand 25 graden. De bierbrouwerij in Limburg kan je altijd nog bezichtigen Hertog Jan. Groetjes Rinus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief