De tijd gaat steeds sneller vliegen, het is alweer langer dan een week geleden dat ik een blogje heb geschreven, maar het lijkt alsof dit gisteren was. Toch is er wel een hoop gebeurd in die tussentijd!

Een bootreisje is zo slecht nog niet
In mijn vorige blog had ik al verteld dat er een mooi boottochtje van ongeveer negen uur op het programma stond. Voor vertrek gingen we nog even onze spullen ophalen bij onze laatste slaapplaats. Omdat we nog genoeg tijd hadden besloten we daar nog een biertje te drinken. Twee duitse meiden hadden dezelfde gedachte dus hadden we gelijk wat gezelschap voor op de boot gevonden!

Steffen en ik hadden een mooie eerste klas hut, terwijl de meiden te laat waren met boeken en in een tweede klas hutje met vier andere vrouwen zaten. Voor hun maakte dit eigenlijk vrij weinig uit, aangezien we vrijwel de hele boottrip (die ´s nachts was) op het dek hebben gezeten aan het lekkere Tanzaniaanse bier. Dit bier was dan ook in no-time uitverkocht (door de duitsers uiteraard) en we hebben de bar uiteindelijk ook met z´n vieren afgesloten. Onze eerste klas hut hebben we dus maar een paar uurtjes gebruik van kunnen maken en was misschien een beetje overbodig. Toch is een boottripje op zo´n manier wel erg relaxed! Voor we het wisten toeterde de boot ons om zes uur ´s ochtends wakker dat we aan waren gekomen in Bukoba!

We hadden besloten na deze boottrip direct door te gaan naar Uganda. Door onze korte nacht zaten we helemaal verrot in de bus, maar tegen onze verwachtingen in ging alles toch wel van een leien dakje. De bus vanuit Bukoba vertrok vrijwel meteen toen we aankwamen, reed in één keer naar onze volgende bestemming (Masaka, Uganda) en bij de grens verliep alles ook super vlot ondanks de volle bus die allemaal langs de immigratie moesten. 
Tanzania, Uganda en Kenia zijn tegenwoordig soort van vereniging tot Oost Afrika, wat mogelijk heeft geholpen dat het allemaal zo snel ging aan de grens. Daarnaast kunnen we met onze single entry voor Tanzania dalijk weer gewoon terug zonder nog een keer vijftig dollar te betalen. Toch wel relaxed!

Welcome to Uganda
Voor we het wisten waren we dus al in Musaka. We wisten dat Be More (de vrijwilligersorganisatie waarmee wij in Malawi waren) in deze plaats van Uganda ook actief was en dus waren we wel benieuwd naar de gang van zaken in dit land! Via onze geweldige regiocoordinator van Malawi aan de contactgegevens van de regiocoordinator van Uganda gekomen en hier dezelfde dag nog mee afgesproken. Het is toch wel erg relaxed als je de eerste dag in een nieuw land allemaal tips kan krijgen over het land en ook nog eens een kijkje kan nemen bij de projecten in dit land. 

Het mooie in Uganda is dat ze overal motortjes hebben die je overal heen kunnen brengen, dit mooie vervoersmiddel heet Boda Boda en is misschien niet het meest veilige vervoersmiddel wat je je kan bedenken. Met 100 km/u rijd je met drie man, volgeladen met bagage en zonder helmen op één motor over een chaotische ´snelweg´ waar vanalles uit het niets de weg op komt rijden. Gelukkig zijn deze mannen beroepschauffeurs, dus kan er helemaal niets gebeuren 😉 En het was weer een nieuw vervoersmiddel om toe te voegen aan ons lijstje van verschillende voertuigen waarmee we hebben gereist!

Voordat we een kijkje gingen nemen bij één van de projecten, gingen we eerst nog een halve dag en een nacht verblijven bij een prachtige camping op een heuvel. Deze camping is eigenlijk ook een (op zichzelfstaande) ontwikkelingsproject in Uganda. Het heet Weaverbird en is genoemd naar het dorpje waar het in staat. Het hele dorpje wordt door een Ugandees geholpen door kunst te introduceren in het dorp. De huizen worden bijna allemaal geschilderd en gepimped en het is een van de weinige plaatsen in Afrika waar ze straatbordjes hebben gemaakt. De camping, boven op de heuvel, is één grote verzamelplaats van kunst. De bedoeling is om kunstenaars van over de hele wereld te inspireren en hier samen te brengen. 
Wij als reizigers namen enkel alleen een kijkje, maar dit was al een mooie ervaring! De camping is nog wel in ontwikkeling, dus het was nog rustig en de camping was ook nog in beginnende fase, maar de plek heeft zo ontiegelijk veel potentie! De Nederlanders die ons hierheen hadden gebracht zijn aan het helpen bij Weaver Bird, dus het is wel heel leuk om door deze betrokken mensen hierheen gebracht te worden.

Helpen bij Be More Uganda!
De dag na Weaver Bird gingen we een kijkje nemen bij een project van Be More in Masaka! Het project FOHO leek ons het leukste om een kijkje te nemen dus hebben we met de projectleider van FOHO afgesproken. Het afspreken met Afrikanen is soms nogal lastig, dus hebben we ruim een half uur moeten zoeken waar we nou heen moesten, maar uiteindelijk zijn we dan toch terplekke aangekomen! 
Eerst namen we een kijkje bij een van de projectjes die FOHO had lopen; een grote kippenrren. Ze gaan 3000 kippen huisvesten om met hun eieren winst te genereren wat ze vervolgens weer in het project kunnen stoppen. Het gebouw stond na ongeveer twee maanden bouwen al helemaal overeind en ze waren nog bezig met de vloer maken. Om ons ook even nuttig te maken hebben Steffen en ik hier ook nog even ons steentje in bijgedragen en de hele middag geholpen met het maken van deze vloer. Geeft toch wel weer een goed gevoel om, weliswaar iets kleins, bij te dragen in een ander land. 
Een leuk aspect van dit projectje was dat ze al duizend kuikentjes in een gebouwtje ernaast hadden. Wat super schattig om zoveel kuikentjes bij elkaar te zien en om ze aan de lopende band terug te stoppen omdat ze behoorlijk goed zijn in ontsnappen. 
Na het helpen bij de kippenren hebben we de office en het vrijwilligershuis van FOHO bekeken. Hier in Uganda zijn ze toch al een stuk verder ontwikkeld dan in Malawi. In de office hadden ze computers en naaimachines om lokale mensen te trainen. Ook hielden ze bij de office varkens om ook daarmee weer geld te genereren voor het project. Bijzonder was ook dat de members met z´n allen om een tafel zaten te werken met allemaal geprinte A4tjes, iets wat ik in Malawi nog lang niet zie gebeuren. Het lijkt een beetje op de plannen die we in Malawi allemaal hadden, maar dan al helemaal uitgevoerd. Leuk om te zien dat er projecten van Be More al zoveel kunnen bijdragen, maar ik vond dat Malawi ook wel weer zijn charmes had omdat deze nog in een beginnende en bijna primitieve fase zit!

Relaxen in Masaka
Voordat we weer verder gingen met onze reis hebben we eerst nog een relaxdagje in Masaka genomen; lekker in een wat luxere lodge geslapen met een bed en lekker heel de dag daar bij het zwembad gelegen met een pilsje. 

Die avond bij een restaurantje gaan eten wat gerund wordt door een belgisch koppel. De eigenaresse kwam al snel naar ons toe om te vertellen dat ze een pokeravondje hadden die avond. Steffen had daar eigenlijk niet zo´n zin in omdat hij ´daar niet zo goed in zou zijn´. Nou ben ik ook geen pokerster maar leek het mij wel gezellig om een avondje met andere nederlandstalige mensen te vertoeven. Uiteindelijk Steffen zo ver gekregen en lekker de hele avond wezen pokeren. Dit bleek toch wel een hele goede keuze want het waren allemaal gezellige mensen! Een van de Nederlanders van Weaver Bird en de regiocoordinator van Be More waren er ook, dus er waren zelfs bekenden bij. 
Omdat Steffen niet zo goed zou zijn, zag ik de bui al hangen dat we al ons geld zouden gaan verliezen. We pinnen namelijk gewoon iedere keer op hetzelfde moment en delen gewoon al ons geld, aangezien we ongeveer hetzelfde uitgeven en dit toch wel erg gemakkelijk is. De inzet was het eerste rondje ongeveer 1,50 euro en het tweede rondje 3,00 euro. ´Meneer ik-kan-niet-pokeren´ werd in het eerste rondje al 2e en het tweede rondje won hij zelfs! Toch ruim 10 euro winst gemaakt, waar je in Uganda toch wel een hoop halve liters bier van kan kopen, een prima avondje dus! Ons laatste avondje in Masaka heeft dus winst en gezelligheid opgeleverd! Ik zal het verder niet hebben over hoe ik heb gepresteerd bij het pokeren… ik had gewoon hele slechte kaarten…

Een werkelijk paradijs
Vanuit Masaka stond Lake Bunyonyi als volgende bestemming op ons programma. Lake Bunyonyi schijnt een van de mooiste plekjes van Uganda te zijn en kon daarom ook niet gemist worden. 
De busrit naar dit paradijsje was een waar drama, het was weliswaar een grote touringcar, maar de weg was zo slecht het laatste stuk en de chauffeur was een echte rasoptimist. Deze combinatie resulteerde in diverse malen ruim een meter van onze stoel af vlogen. Zo erg hebben we het nog niet gehad in Afrika. 
Eenmaal aangekomen in Kabale, een plaats vlakbij Lake Bunyonyi, moesten we ook nog een stuk met de motor naar de eindbestemming. Dit deden we weer op een Boda Boda, wat toch wel weer erg spannend was, heuvel op en heuvel af met scherpe bochten op volle snelheid. Maar goed, dat jullie deze blog weer kunnen lezen betekend dat we het in goede gezondheid hebben overleefd!

Lake Bunyonyi is echt een prachtige plek om te verblijven. Wij slapen in een safari tent die is opgezet op een plateau. We moeten dus een stukje klimmen naar onze slaapplaats en dat resulteert toch wel in een prachtig uitzicht en een bizar mooi plekje om wakker te worden in de ochtend. 
De eerste dag meteen een wandeltochtje gemaakt naar een plekje vanaf waar we bijna het hele meer kunnen zien. Echt een super mooie en bijna surrealistische plek! 
Na deze wandeltocht even lekker gezwommen in het meer. Het fijne van dit meer is dat er geen krokodillen, nijlpaarden of bilharzia in zit. De ottertjes doen je verder niets dus het is gewoon een perfecte plek om te zwemmen. 

De laatste avond met een groep belgen een verrukkelijk buffet in een luxe resort genomen, voor onze begrippen was het een dure avond (ruim 10 euro), maar ach… voor een keertje dan maar weer! Dat we deze belgen hadden ontmoet was ook nog een groot voordeel, want we mochten vanuit Lake Bunyonyi een groot stuk meerijden richting onze volgende bestemming! Scheelt weer geld en tijd, dankuwel lieve zuiderbuurtjes!

Wat nu…?
Inmiddels zijn we al helemaal in de hoofdstad Kampala. De helft van de trip hierheen hebben we zeer comfortabel met onze zuiderbuurtjes meegereden en daarna moesten we toch echt weer met het openbaar vervoer. Het begin van die rit was niet zo prettig aangezien ik met mijn knieen tegen de stoel voor me zat, maar al snel kwam er een plaatsje helemaal achterin vrij, waar ik heerlijk uitgestrekt heb gezeten! Ook een nieuwe vriend gemaakt, want een lief klein kindje van ongeveer vier jaar heeft bijna de hele rit tegen me aan geslapen 😉 

Morgen gaan we de hoofdstad eens goed bekijken, onze eerste indruk vandaag was een beetje chaotisch. Overal zie je honderden mensen, en het verkeer is nog een groter drama dan wij in Rotterdam gewend zijn als we de Erasmusbrug over moeten… Het is ook gigantisch druk overal, ik weet niet waar al die mensen vandaan komen, maar het geeft ook niet echt een heel veilig gevoel. Gelukkig kunnen we morgen zonder onze bagage de stad doorspitten! 🙂

Na Kampala gaan we naar de bron van de Nijl (aan Lake Victoria), bij Jinja. Vanuit daar gaan we waarschijnlijk meteen Kenia in. Ik ben benieuwd wat dat land ons weer te brengen heeft…

Dikke knuffel vanuit Uganda,
Oscar

P.s. Iedereen bedankt voor alle leuke reacties steeds! Ik reageer er misschien niet altijd op, maar ik waardeer het heel erg! Het is leuk om te zien dat jullie mijn lange verhaaltjes blijven lezen! Dat ik al over de 2500 bezoekers zit vind ik toch wel heel erg tof!

#

5 reacties

  1. Ha Oscar, wat een avonturen weer. Goed dat jullie ook nog even op het project in Uganda zijn gaan helpen. Ze mogen blij zijn met jullie. Lief ook die kuikentjes. Als je terug bent, moet je maar eens laten zien hoe je die foto zelf hebt gemaakt met dat kuikentje in je hand 😉 Ben jaloers dat je gezwommen hebt tussen de otters. Dat zijn mijn lievelingsdieren, al van kinds af aan. Is inderdaad een stuk veiliger dan tussen de krokodillen of nijlpaarden. Nou, wens jullie veel reisplezier en tot de volgende blog maar weer.
    Groeten,
    Irene.

  2. Nou dat zijn tenminste weer belevenissen, een bootreis waar je niets van hebt gemerkt door paar Duitse meiden die jullie onder tafel drinken, . . . of. 🙂
    Ik vraag me af hoe jullie je in de busreis erna hebben gevoeld, volgens mij hebben jullie daar ook niet veel van gemerkt 🙂
    Ik vind het wel super dat jullie weer, vrijwillig, als vrije vrijwilligers, even mee hebben geholpen.
    Ja een poker avondje kan ook leuk zijn, maar er zitten risico’s aan, gelukkig heeft Steffen gewonnen en hopelijk jou verlies goedgemaakt. En dan noem je het een dure avond als je lekker kan eten voor 10 euries 🙂
    Kijk in Kampala maar goed uit, iedereen is daar om z’n geluk (geld) te vinden.
    Nou veel plezier aan de voet van de Nijl.

  3. Als ik het begin van het verslag lees denk ik zo duitse vrouwen, 1e klas hut een biertje erbij wat wil je nog meer. lekker op dek, dan nog even pokeren met wat Belgen die begrijpen toch niets van het pokeren vandaar de winst. Maar gelukkig lees ik toch ook nog dat jullie vele andere dingen doen, waar je uiteindelijk toch voor naar toe bent gegaan. Ik lees wel soms primitief en soms toch al wat moderner. Zit het in de cultuur dat het mogelijk niet sneller gaat of komt het gewoon door de armoe
    Oscar bij ons op de televisie is een programma sterren duiken, jij zou geen slecht figuur slaan, zo,n mooie duik heb ik zelden gezien. Ik ga stoppen het is hier stervens koud -4 en gevoelstemperatuur -12. Iedereen de groeten en tot het volgende blog.

  4. Hoi Os,
    wat een schrijver ben jij:-)
    Erg leuk, indrukwekkend om je verhalen te lezen.
    Wat je schrijft, vliegt de tijd voor bij, dus ga er nog maar lekker van genieten de weken die jullie nog hebben daar! Maar volgens mij gaat dat wel lukken.
    Wij willen je nog hartelijk bedanken voor de kaart. Erg leuk en attent. Ik denk dat je niet weet dat ik het voorjaar niet speel, want Pepijn krijgt een broertje of zusje.

    Heel veel plezier nog!

    André, Melissa en Pepijn

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief