De Mini Grand Canyon
De vorige keer waren we gedropt in Makambako. Vanuit daar zijn we de dag daarna meteen vertrokken richting Iringa. Iringa is een redelijk saai stadje gebouwd op een heuvel. De eerste indrukken waren eigenlijk best goed, het was te vergelijken met Italiaanse smalle straatjes waar je overal wel mensen tegen komt. De eerste dag alleen een beetje rondgelopen en een biertje gedronken, verder niets aangezien we er al een flink busritje op hadden zitten. Het vinden van een restaurantje ´s avonds was echter een stuk lastiger, het stadje was in geen enkel opzicht gemaakt voor toerisme, want restaurantjes zijn schaars. Uiteindelijk met een taxi naar een italiaans restaurantje gereden waar we echt heerlijk hebben gegeten!

De volgende dag besloten we naar Isimila te gaan. We wisten niet zo goed wat we ervan moesten verwachten, aangezien we alleen nog maar negatieve dingen hadden gehoord. Het zouden een hoopje stenen zijn, wat allemaal niet zoveel voorstelde, maar wel veel zou kosten. De Lonely Planet gaf ook niet bepaald meer informatie, maar niet geschoten is altijd mis…
Eenmaal aangekomen bleek toch wel dat het de moeite waard was. Het was voorheen een rivier/meer, wat in de loop der jaren opgedroogd is. Dat resulteerde in een bizarre samenstelling van rotsen en kalksteen. Het is eigenlijk hetzelfde als wat er met de Grand Canyon is gebeurd, echter dan op een wat kleinere schaal. Ondanks de ´kleine´ schaal, was het toch een klif geworden van ruim twintig meter diep waar we ruim twee uur hebben rondgelopen! Zeker de moeite en de 10 euro entree waard!
Naast deze bijzondere plek zijn we ook een bijzonder persoon tegengekomen. Een zeer moderne jongen van de Masai stam. Hij wilde Isimila ook verkennen en is het hele stuk meegelopen. Een stukje Afrikaanse gezelligheid op deze mooie locatie!

Diezelfde avond weer lekker uit eten, wel jammer dat een gozer van onze lodge ons naar het restaurant ging ´brengen´, er ´gezellig´ heel de tijd bij bleef zitten en ook nog eens verwachtte dat wij zijn eten gingen betalen. Maar goed, ook wel weer een bijzondere gebeurtenis.

Luxe reizen naar Morogoro
Na ons avontuurtje in Isimila hadden we de hele omgeving van Iringa eigenlijk wel weer gezien, dus stond de volgende locatie op het schema! We wilden Tanzania door met de trein, dus stond een plaatsje met een treinstation op ons programma. Dodoma, de hoofdstad van Tanzania, leek ons in eerste opzicht de beste keuze. Echter is het van Iringa naar Dodoma ruim tien uur reizen met de bus vanwege de slechte weg, dus besloten we naar Morogoro te gaan en vanaf daar de trein te pakken.
´s Ochtends vroeg dus in Iringa naar het busstation gelopen op een busje te regelen naar Morogoro. We hadden eindelijk eens het geluk dat er een grote, luxe touringcar stond te wachten en ook nog eens bijna helemaal vol was. We vertrokken dus binnen een half uur, super comfortabel (voor Afrikaanse begrippen) en met een eigen stoel, richting Morogoro. De kosten voor deze luxe touringcar waren wel twee keer zo hoog als een minibusje (lees: 10 ipv 5 euro), maar dan zit je wel zes uur zwaar comfortabel! Ze hadden zelfs tvschermpjes waar ze hele slechte afrikaanse videoclips afspeelden, maar dat was ook wel weer grappig en de muziek was goed te doen!

Een kleine verrassing was nog dat we door Mikumi National Park reden en daar ook nog daadwerkelijk dieren hebben gezien. Het National Park stond natuurlijk op de kaart, maar je verwacht niet dat er dieren vlak langs de weg lopen. Zo hebben we olifanten, giraffen, zebra´s en gazelles op nog geen twintig meter van de bus af gezien! Zo is het reizen door Afrika opeens wel heel erg relaxed! Jammer genoeg reed de bus wel lekker hard door, dus foto´s maken van de wilde dieren was onmogelijk…

Een klein feitje nog van de Tanzaniaanse ´snelweg´. Toen we het land inreden zagen we al meteen allemaal huizen en billboards met rode en groene kruizen langs de weg. Het schijnt dus dat al deze huizen en billboards waar een kruis op staat, in de toekomst gaan verdwijnen om ruimte te maken voor een bredere weg. Echt bizar hoeveel huizen dit waren en dat er gewoon een kruis op je huisje wordt gezet. Al deze mensen moeten gewoon iets nieuws gaan zoeken…

Hardcore backpacken in de trein!
In Morogoro meteen naar het treinstation gegaan om een treinkaartje te kopen. De trein zou de dag daarna in de avond vertrekken en zou er 36 uur over doen om helemaal naar Mwanza (in het noorden aan Lake Victoria) te gaan. De trein gaat maar twee keer per week met allemaal saaie tussenstops, aangezien deze door het binnenland gaat. Een tussenstop zou dus betekenen dat je drie/vier dagen moet wachten in een saai gebied, dus maar besloten in één keer naar Mwanza te gaan. Echter bleek dat de trein al helemaal vol zat, dus moesten we bedenken wat we gingen doen. Na een kwartier bleek er wel opeens een plekje te zijn voor ons dus hebben we deze meteen maar geboekt! Nu alleen nog een dagje vermaken in Morogoro…

… dus maar een mooi hotelletje uitgezocht met een zwembad (voor onze begrippen duur – 30 euro voor een kamer met z´n tweeen)! Maar hier wel heerlijk vertoefd aan het zwembad met een heerlijk biertje en een heerlijk zonnetje. Leuk feitje nog: ik was al een paar keer bijna door wat plastic stoeltjes heen gezakt terwijl Steffen met z´n grote mond steeds zei dat het prima stoelen waren… hij is dus wel mooi even de enige die door een van deze stoelen heen is gezakt. 

De voorbereidingen in Morogoro voor de treinrit waren vrij gemakkelijk: een pot nutella, twee broden en 12 liter water. 

De avond van vertrek waren wij als Nederlanders natuurlijk veel te vroeg. Wij waren er om acht uur en de trein zou er rond negen uur zijn. Rond half tien zou de trein vertrekken. Voor Afrikaanse begrippen was de trein goed op tijd (half tien) echter vertrok hij pas ruim een uur later. 
Ondanks dat de trein heel lang stil zou staan, werden we door twee beveiligers bijna rennend naar onze coupe geescorteerd. Onze eerste klas hutje bestond uit een stapelbed, een kraantje en een niet-werkend-licht. Ik was in ieder geval erg blij dat we een eigen plekje hadden in deze volle trein! Het was misschien vrij klein maar toch nog best comfortabel.

De treinrit van 36 uur met 53 stops was toen toch echt begonnen. Er waren vijf grotere stations waar de trein ook wat langer zou stoppen. De eerste was Dodoma, waar hij meteen twee uur stil stond. Ik vond de treinreis zelf niet zo´n ramp, maar twee uur stilstaan is mentaal toch niet zo goed voor je. Toch was dat nog een vrij fijne stop, aangezien we op woensdagmiddag in de volle zon een brandende motor bij een van onze locomotieven hadden en dus nog ruim vier uur stil stonden. Dit was echt dodelijk; rijdend heb je nog een redelijk fris windje door de coupe, maar stilstaand met de brandende zon op je coupe is geen pretje. Toch had het ook wel weer z´n charmes dat je in de schaduw van de trein gaat zitten kaarten met lokale mensen. Ik snapte wel geen drol van de puntentelling, maar ik heb wel mooi even een keer gewonnen! Ook wel weer leuk dat de Tanzanianen in de trein je gelijk aan iedereen proberen te koppelen zodra je iemand hebt aangekeken. 

Ook de handel op de grotere stations was erg leuk om mee te maken. We hebben woensdagavond heerlijk langs de trein gegeten. Ze bakken namelijk op de barbecue lekkere patatjes, kippetjes, satetjes en eitjes. Ik had een patatje en 15 varkenssatestokjes (= ongeveer 75 kleine stukjes vlees), omgerekend voor ongeveer 2 euro 50. Het patatje krijg je in een plastic zakje en je sate krijg je in een stukje krant gewikkeld. De Nederlandse hygienetest zou dit voedsel niet halen, maar het was toch wel verschrikkelijk lekker!

Ondanks de hobbelende trein en de in totaal ongeveer 6 uur vertraging (valt toch best mee op een totale rit van 36 uur?!), was het wel een hele leuke en bijzondere ervaring om zo´n groot stuk met de trein te reizen! Ook heb ik twee nachten heerlijk geslapen in mijn stapelbedje, waar de valbeveiliging kapot van was. Ik mag dus eigenlijk ook nog blij zijn dat ik nog leef, want als ik eruit was gevallen waren er genoeg scherpe dingen waar ik tegen aan kon vallen.

Lake Victoria, Mwanza
Het is eigenlijk bizar hoe ver we zijn gereist door Tanzania in een week tijd. We zijn vanuit het meest zuidelijke puntje helemaal naar Mwanza in het noorden gereist. De treinrit was al 1028 kilometer, en dan hebben we ook nog een stuk met de auto en de bus gereist…

Mwanza is een mooi stadje met een aantal prachtige uitzichten op Lake Victoria. Toch zie je ook wel veel vervallen gebouwen en heb je bijna altijd lelijke elektriciteitslijnen die je zicht naar het meer verpesten. Enigzins toch wel gek, want in de twee dagen dat we hier zijn hebben we meer uren geen elektriciteit gehad dan dat dit er wel was. In Mwanza en omgeving is er verder niet heel veel te doen, al kan je er wel heerlijk eten! De eerste dag heerlijke spareribs gegeten en de tweede dag een verrukkelijk pizzaatje. 
Overdag langs de Hindu tempels en Moskeen (of is het nou Moskees?) geweest en een heerlijke pilsjes aan diverse terrasjes aan het meer gedronken. Echt genieten van het heerlijke zonnetje en uitzicht. Voor Nederlandse begrippen hebben we hier echt een hittegolf, want het is al een week lang ruim 30 graden met volle zon, maar dat is toch ook wel weer erg lekker!

Hardcore backpacken op de boot!
Omdat we alle manieren van reizen in Afrika willen meemaken, is onze volgende stap om Lake Victoria over te gaan met de boot! Zondagavond vertrekken we met een grote boot naar Bukoba om van daaruit Uganda in te gaan. We gaan namelijk door Uganda en Kenia om Lake Victoria heen reizen. Uganda is erbij gekomen omdat er komende week verkiezingen zijn in Kenia en we niet echt positieve verhalen hebben gehoord over de dingen die daaromheen gebeuren. Erg vervelend dat we er dus nog maar een landje bij moeten pakken… 

Zo hebben we in Afrika al gereist met onze eigen (huur)auto, ambulance, touringcar, minibus, trein, vliegtuig, meegelift in andermans auto en daar komt dan zondag nog de boot bij. Wat is dan onze volgende stap?!

Liefs,
Oscar

#

8 reacties

  1. Hi Oscar en Steffen, wat een geweldige tijd maken jullie daar mee!!! De reis van jullie leven. Ik kijk elke week uit naar je verhaal Os ik vind het geweldig om te lezen en de foto’s zijn ook erg mooi. Nog heel veel plezier daar en let op elkaar en voorzichtig… haha zit weer de bezorgde moeder uit te hangen…

  2. hallo Oscar,
    Zo slecht is de trein daar nog niet, wij hebben hier een trein spik splinternieuw en die hebben ze er maar uitgegooid. En wij hebben al die lekkernijen niet op het station,sate , kippetjes enz. Maar jullie treinreis is wel erg bijzonder. Ik ben benieuwd naar de bootreis, duurt mogelijk ook wel een tijd met zulke motoren. Vraag van te voren of er ook zeilen aan boord zijn en genoeg proviand. Ik zou zeggen tot het volgende verhaal en via de foto,s zien wij natuurlijk ook Afrika. Van je moeder heb ik pas 1 keer gewonnen met WF. Groetjes Rinus

  3. Wat een wederom leuk verslag met prachtige foto’s. Alles luistert en oogt uiterst primitief te zijn daar in Afrika. Persoonlijk vind ik dat jullie met een gewaagde onderneming bezig zijn met allerlei
    uitdagingen. Maar ik heb de indruk dat jullie het aankunnen en het prima naar de zin hebben. Geen
    stress hebben is ook plezierig. Geniet er nog maar van de komende tijd. Veel succes/plezier

  4. Gaaf hoor Oscar en Steffen! Wat een geweldige reis maken jullie mee!
    Misschien een helicopter rondvlucht doen ergens? 😉

    Heel veel plezier nog!

  5. Nou, dit lijkt er tenminste weerop, wilde dieren en natuur. Echt bizar rots partijen in de Isimila.
    Ik ga hier bij de buren ook maar eens een rood kruis op hun huis zetten 🙂
    Ja een treinreis van 42 uur is niet niks, en ja wachten is nog verevelender, maar zoals je zelf al zegt is dat ook weer een speciale ervaring met alle toestanden erom heen.
    Dus op naar de bootreis en zoals Rinus al zei, als het maar geen Titanic word 🙂
    Het volgende vervoermiddel?, misschien een luchtballon, hoewel daar ook risico’s aanzitten. In Egypte is er een in brand gevlogen en neer gestort, dus maar niet doen.
    Veel plezier in je vogende avonturen!

  6. Heeey os,

    De omgeving ziet echt fantastisch uit:D
    Alleen je beschrijft het soms een beetje beknopt…
    Ik spreek je 24 april weer!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief