Baan opgezegd, vliegticket geboekt en visum aangevraagd. Dat lijken de enige drie dingen die we snel gedaan hadden en echt nodig hadden om het roer helemaal om te gooien… er daar zitten we dan, in Oost Afrika. Oost Afrika heeft mijn hart al 7 jaar geleden gestolen, dus het is nooit een straf om hier een langere tijd door te brengen. Maar wat brengt dat nou allemaal te weeg?

Vaarwel baan in Nederland
Ruim twee jaar heb ik bij MVGM mogen werken als technisch manager. Hierbij was ik verantwoordelijk voor de technische zaken van diverse winkelcentra, solitaire winkelpanden, diverse loodsen en een hotel. Wat had ik het enorm naar mijn zin op het werk! Ondanks dat ik (pas/al?) 28 jaar ben, had ik het bij deze baan nog jaren kunnen volhouden. Een gezellig team met de juiste teamspirit, een mooie portefeuille met fijne opdrachtgevers en uitdagende cases zorgden ervoor dat ik mij nooit heb hoeven vervelen. Het opzeggen van deze baan, wat ik vanuit Noorwegen heb moeten doen, was oprecht een van de zwaardere dingen die ik heb moeten doen.

Ondanks dat de vastgoedbranche erg goed is en ik een fijn netwerk heb opgebouwd waar ik ongetwijfeld weer op kan terugvallen wanneer we terugkomen, zal het nooit meer precies hetzelfde zijn. Het geluk wat ik nog had, is dat er al een vervanger voor mij was geregeld, wat ervoor heeft gezorgd dat ik mijn portefeuille 1 op 1 kon overdragen, super fijn! Het overdragen zorgde wel voor de meest vermoeiende weken van mijn gehele periode van MVGM, het kost enorm veel energie om zoveel informatie de hele dag over te dragen. Het overdragen van mijn portefeuille maakt natuurlijk ook dat, mocht ik de stap weer terug naar MVGM wil maken, ik waarschijnlijk nooit meer dezelfde portefeuille en directe collega’s zal hebben…

Maryanne werkte sinds begin van het jaar voor twee hotels van Room Mate, waar ze verantwoordelijk was voor de HR van de twee hotels. Ook zij was inmiddels behoorlijk gesetteld in haar job. Voor haar zal het wellicht nog een stukje uitdagender zijn om terug in Nederland weer snel een job te vinden gezien de branche waar zij in zit. Aan de andere kant, blijft zij ervaring opdoen in haar branche, aangezien wij hier in Uganda keihard aan het werk zijn in de horeca!

Huisje in Schiedam
Dan weten de meeste van jullie dat wij sinds eind december vorig jaar mochten genieten van onze heerlijke bovenwoning in Schiedam. Het uitzicht vanaf onze slaapkamer richting Schiedam, met alle molens welke boven de stad uitsteken, is nog steeds fenomenaal en zullen wij echt wel missen.

Het is super interessant geweest om me verder te verdiepen in de mogelijkheden van een koopwoning in Nederland; Hoe werkt de belasting? Wat is er toegestaan? Wat doen andere mensen welke een koopwoning hebben? Is het handig om het huis leeg te laten?

Allemaal vragen waar we ons in hebben moeten verdiepen en waar we uiteindelijk voor onszelf een prettige keuze in hebben kunnen maken.

Een ding is (zo goed als) zeker, over twee jaar staat het huis er nog en kunnen we weer genieten van dit heerlijke huisje!

Familie en vrienden
Dit is misschien wel het belangrijkste kopje wat een enorme impact zal hebben op onze beslissing om twee jaar weg te gaan.

We gaan onze vrienden en familie de komende twee jaar natuurlijk enorm beperkt zien. Maar misschien de meest heftige impact is dat we wellicht ook belangrijke veranderingen zullen gaan missen. Verlovingen, zwangerschappen en verhuizingen van vrienden en familie moeten allemaal op zich laten wachten…

Maar gelukkig zijn de meeste van mijn directe vrienden en familie inmiddels wel wat van mij gewend. Zo waren mijn ouders niet eens verbaasd toen ik vertelde dat wij mogelijk voor 2 jaar naar Uganda zouden verhuizen.

De meeste directe vrienden gaven enthousiast reactie en vonden het ook echt bij mij passen.

Ondanks dat waren er ook mensen die erg blij voor ons waren, maar ons toch heel erg gaan missen. Dat is uiteraard voor ons hetzelfde.

Geluk bij een ongeluk; Steffen en Ashley gaan volgend jaar trouwen. En als getuige van Steffen ben ik daarbij natuurlijk van de partij! Volgend jaar mei-juni zullen wij dus heel even in Nederland vertoeven om ook een hoop mensen gedag te zeggen!

Voorbereidingen in Nederland
WAT EEN HEL! Op het begin denk je nog dat het allemaal wel meevalt. Een visum en vliegticket en je bent in principe aan de andere kant van de wereld… maar, dan komt het afscheid nemen, snel nog even de laatste dingen regelen en dat allemaal in die laatste paar weken gepropt. Vooral de laatste twee weken waren een volgeboekte agenda zonder een minuutje rust.

Maryanne was jarig tussendoor, wat uiteraard altijd een feestje is, maar mijn traditie was vorig jaar eigenlijk gezet dat we elkaar een weekendje weg geven of een bijzondere activiteit. Dat ging nu dus alweer mis, want we hadden geen weekendjes meer over…

Maar een romantisch diner op de euromast, i.c.m. een boottochtje en een hoop kleine cadeautjes in romantische setting maakte haar verjaardag (denk ik) toch helemaal zoals ze had gehoopt!

Het afscheidsfeestje anderhalve week van te voren was erg geslaagd! Lekker Coronaatjes drinken op een oververhitte dag op ons dakterras in Schiedam.

Dan ging Maryanne het weekend voordat we vertrokken (de dinsdag erop) nog even een gezellig weekendje naar Lissabon… Ondanks dat ze redelijk gestrest was over ons vertrek i.c.m. dit weekend heb ik haar redelijk geforceerd om toch te gaan, aangezien ze haar vriendinnetjes de komende twee jaar amper zal zien. Al met al een geslaagd weekend voor haar!

De vele afscheidsetentjes en andere afspraken, zijn we er goed doorheen gekomen om uiteindelijk dinsdag 3 september de vlucht naar Kigali te pakken…!

Verlaten Brussels Airport -> RwandAir
Daar gingen we dan, door mijn lieve vader afgezet in Brussel waar we ook nog Maryanne haar familie  konden uitzwaaien. Eerder ben ik al vanaf Brussel naar Kenia gevlogen, wat destijds goed was bevallen… dit keer was het helaas niet hetzelfde. We gingen rond kwart voor 9 door de laatste controle heen, waarna we bij het enige restaurant wat (blijkbaar) nog open was, een bestelling hadden geplaatst en betaald, waarna ze ons vriendelijk kwamen vertellen dat hetgeen we hadden besteld niet meer beschikbaar was en we nog konden kiezen uit het wat minder smakelijk uitziende eten uit de vritrine. Geld terug kon niet meer, maar nadat we daarop stonden kon dat weer wel. Super fijn, met pinpas betaald om vervolgens euro’s terug te krijgen terwijl ik juist al mijn euro’s had geloosd voordat we vertrokken.

Wij vervolgens op zoek naar een ander tentje om te eten… dat bestaat dus niet op Brussel om 21.00. Alle winkels, barretjes en restaurantjes sluiten om 21.00, terwijl er tot ongeveer 23.00 vluchten zijn. Gelukkig vonden we uiteindelijk nog 1 klein barretje met sandwiches waar we lekker los zijn gegaan.

Ook het pinnen van dollars voor ons visum in Uganda maakte me zwaar depressief. De wisselkoers maakt het dat een dollar duurder was dan een euro. Dit terwijl de euro nog steeds meer waard is dan een dollar…

Uiteindelijk vertrokken we met een kleine vertraging richting Rwanda. We vlogen met RwandAir wat ons zeker positief heeft verrast. Ondanks onze hopeloze zoektocht naar avondeten, kregen we dus zelfs in het vliegtuig nog een avondmaal. De vlucht was verder ook een dikke prima en het was zeker een van de betere maatschappijen waar ik mee heb gevlogen!

Warm ontvangst in Rwanda en Uganda
Op de luchthaven ging alles enorm snel. Visum was snel geregeld en de bagage was ongelofelijk snel, zo snel dat de huidige managers van de lodge nog niet eens bij de luchthaven waren. Na een kleine 10 minuten buiten wachten werden we netjes opgehaald en enorm warm onthaald. De eerste dag zouden we in Kigali blijven om even te kunnen ‘landen’, waarna we de dag erna naar de lodge vertrokken.

Eenmaal daar aangekomen werden we ook enorm warm ontvangen door het personeel. We hebben de afgelopen dagen de kans gekregen om de kamers te ervaren, rustig aan ingewerkt te worden door het huidige management koppel. Ondertussen kunnen we enorm genieten van de prachtige omgeving en krijgen we de kans om rustig aan het personeel te leren kennen en alle werkzaamheden onder de knie te krijgen…

Next blogs
Het bloggen gaat hier nog een stukje moeilijker dan ik gewend was in mijn vorige reizen. Het wifi hier is niet geweldig en ik kan ook niet een halve dag vrij maken om een verhaal en foto’s bij elkaar te toveren. Maar houdt onze website goed in de gaten. De komende periode gaat de website ongetwijfeld geoptimaliseerd worden en kunnen jullie nog een beetje van onze ervaringen mee krijgen!

Wellicht krijg ik Maryanne ook nog zo ver om een keer een verhaaltje achter te laten, maar van mij kunnen jullie sowieso periodiek een blog verwachten!

Dikke knuffel vanuit Lake Mutanda,

Oscar

#

5 reacties

  1. Fijn om van jullie belevenissen op de hoogte te blijven. Ik ben benieuwd naar jullie volgende verhalen. Maar vooral het advies te genieten!

  2. Wat een mooie ervaring Oscar!
    Ik kijk uit naar de verhalen.
    Nog wat beesten in en om jullie lodge?
    Foto’s!
    Misschien komen wij wel voorbij. Als t maar niet t gevaarlijk is! Brrr ik hou niet van wilde beesten en niet van kleine kriebelige diertjes. Hahaha
    Grtn van ons!
    Fam Hoedemans

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief