Ook het laatste weekje van mijn vakantie zit er alweer op. Een flinke trip waar ik eens in de 3 dagen sowieso in de bus zat. Totaal geen relax vakantie, zeker niet als je tussendoor wordt wakker geschud door een Tsunami alarm… 

Diving in the famous blue hole
De ochtend na mijn vorige blog zou ik gaan duiken, en niet zomaar op een plek, maar in en rond ‘the blue hole’. Een enorm diep gat in de caribbische zee. Het is een enorm dure duik, maar wel een must see in Belize. De duikplek ligt ruim 2 uur varen van de kust, dus we moesten er ook vroeg bij zijn. Er zouden drie duiken gedaan worden, waarvan de eerste in het blauwe gat. Van die eerste duik verwachtte ik niet al te veel, omdat ik met mijn Open Water (duikbrevet) officieel slechts tot 18 meter mag duiken, en the blue hole pas rond de 40 meter diepte echt interessant wordt… sowieso tof om er in ieder geval te hebben gedoken, maar de twee duiken daarna zouden geweldig moeten zijn!

Zo gezegd zo gedaan, met mijn goede gedrag vroeg opgestaan en op tijd op de pier aangekomen om met de boot mee te gaan. Weer lekker midden-amerikaans kwam de boot ruim een uur te laat, om er vervolgens achter te komen dat ik niet op de lijst stond. Heel bijzonder, want het was ‘echt’ allemaal goed doorgegeven…. die prutsers hebben het toch ergens goed fout gedaan. In principe kon ik dus niet mee, want de spullen om te duiken heb je niet zomaar bij elkaar. Uiteindelijk heeft 1 gids zijn duikspullen opgeofferd en kon ik alsnog mee! Stiekem wel blij, maar de situatie was wel echt even shit. 

Na twee uur op zee ging onze gids ons even super gestresst zeggen dat we ons klaar moesten maken. Toen kwam ik er dus achter dat ze geen wetsuit voor me hadden… een grote bak ellende nog steeds doordat ik niet op de lijst stond. Volgens de gids moest het allemaal wel kunnen en iedereen moest zich super snel klaar maken voor de duik. Belachelijk hoe gestresst die gozer te werk ging. Eenmaal in het water zouden we heel snel naar 40 meter gaan en daar na een paar minuten weer weggaan, allemaal om te voorkomen dat we lang moeten wachten voor de twee duiken daarna (veiligheid). Zelfs met mijn beperkte duikbrevet wilde de gids me dus meenemen naar 40 meter diep… Helaas kon ik mijn oren niet goed klaren (waarschijnlijk door de verkoudheid die ik stiekem toch nog een beetje had), dus moest ik vrij snel afhaken, je lichaam is toch belangrijker dan een diep gat. Gelukkig had ik me er van te voren al redelijk op ingesteld dus deze duik was voor mij niet heel belangrijk. Ik heb de ‘rand’ wel goed gezien en er stonden nog twee duiken op me te wachten. Uiteindelijk bleek het ook super koud te zijn op die diepte dus was het zonder wetsuit sowieso geen goed idee geweest. Omdat ik eerder klaar was heb ik nog maar even gesnorkeld met een groep die alleen voor het snorkelen mee was. 

De tweede duik was bij een mooi koraalrif, waar we in no time al een haai hebben gezien (met mijn beperkte kennis weet ik niet wat voor haai het was, het leek op een rifhaai). Een goede start, dus! Het klaren van mijn oren ging nog niet ideaal en kostte me gewoon wat meer tijd, maar die tijd hadden we bij deze duik gelukkig! Ik kon gewoon de eerste 10 minuten iets minder diep blijven boven de groep zonder iets te missen en wel mijn oren te laten wennen aan de diepte. Ook een schildpad en een kreeft al vlot tevoorschijn en het rif was echt prachtig. Uiteraard gewoon nog de standaard visjes, koraal e.d. gezien. 

Bij de lunchpauze zaten we op een eiland waar we nog een hoop vogels hebben mogen waarnemen, die allemaal aan het nesten waren. Leuke break zo midden op de dag! Helaas was het weer niet optimaal en konden we niet naar de officieele derde duik en daardoor viel de derde duik ook enorm tegen. Niets bijzonders gezien (als verwende duiker…), maar verder wel gewoon een prima duik gehad. 

Na ruim twee uur terugvaren met de zonsondergang kwam ik weer terug in Caye Caulker. Meteen naar de duikschool gegaan en een deel van mijn geld teruggevraagd door de slechte organisatie en het ontbreken van een wetsuit. Dit heb ik wel gekregen, maar zelfs met de refund was het tripje naar mijn inzien duurder dan wat het daadwerkelijk waard was. Geen ramp, wel erg jammer! Ik krijg trouwens waarschijnlijk nog foto’s van de duiken, maar dat kan nog even duren.

Tsunami chaos!
Die avond waren er bekenden van de week ervoor ook op het eiland. Super gezellig om even bij te kletsen! Heerlijk gegeten bij een kleine lokale tent genaamd Chef Juan, buitengewoon lekker eten! Echter toen we klaar waren met eten reden er opeens wagens rond met een alarm. Ik met mijn grote mond maakte natuurlijk meteen het grapje dat er een tsunami zou zijn, echter bleek dit na een bevestiging van een lokale bewoner dus ook daadwerkelijk zo te zijn! Alle restaurantjes, barretje en winkels gingen dicht en er ontstond lichte paniek onder iedereen. Wij zijn met een groep naar een dak van een betonnen hotel gegaan, omdat mijn gasthuis helemaal van hout en slechts 1 verdieping had. Daar kregen we al snel meer inside information: een aardbeving voor de kust van Honduras maakt mogelijk een Tsunami… 

Al vrij snel hoorden we dat het ongeveer een half uur zou duren voor de golven Belize zouden bereiken, dus dat gaf me mooi even de kans om toch voor alle zekerheid even mijn waardevolle spullen te halen (paspoort e.d.), iedereen verklaarde me voor gek, maar mijn gasthuis was letterlijk een paar minuten van het hotel af en ik wil niet als John Doe achterblijven in Belize…

We kregen vrij snel meer informatie over hoe en wat, op een gegeven moment zouden de golven maximaal 0,3 tot 1,0 meter zijn. Kan nog steeds veel schade aanrichten, maar dat is te overzien. Het stelde mij in ieder geval helemaal gerust, zeker omdat ik ook gewoon mijn waardevolle spullen bij me had. Na ruim een uur op het dak te hebben gezeten, kwam er een Amerikaan uit de kamer met het verlossende woord dat de situatie veilig was verklaard. Zelfs geen golfje gezien, wat we toch wel bijzonder vonden… 

Fijn dat er uiteindelijk geen gevaar was, maar toch een unieke ervaring om met grotendeels onbekenden (of mensen die je net een paar dagen kent) op een dak te zitten en wellicht te wachten op je ondergang. Ik ben in ieder geval blij dat ik iedereen in Nederland nog gewoon kan knuffelen! 

Lokaal terugreizen naar Mexico
Helaas was er mijn laatste avond na het tsunami gevaar geen drol meer te doen op het eiland. Alle restaurantjes, barretjes en gezellige plekken waren gesloten. Dus maar lekker op tijd naar bed gegaan, om vervolgens de volgende dag weer verder te reizen, terug naar Mexico, waar mijn reis ook begon.

In de ochtend had ik mijn boot terug naar Belize Stad geregeld. Sneller zou zijn om een boot naar het noorden te pakken, maar die was vele malen duurder dan een wat langer tripje via de hoofdstad. Tevens kon ik dan eindelijk eens met de lokale ‘chickenbus’ reizen, waar eigenlijk alleen lokalen mee reizen omdat het simpelweg gewoon bagger, oud en waardeloos reizen is. Dat klinkt voor mij altijd als een ervaring, dus ook dit moest ik zeker even van mijn bucketlist afstrepen. Dus met de boot naar Belize Stad, een stukje lopen naar het busstation (een paar euro voor een taxi is natuurlijk belachelijk) en daarna met de bus naar de grens.De grensovergang Belize – Mexico stelde echt helemaal niets voor. Je werd gedropt bij de grens van Belize om vervolgens in niemandsland te belanden en niet weten waar de grens van Mexico is.

Uiteindelijk toch kunnen vinden en in een klein dorpje terechtgekomen waar werkelijk niets was. Bij de controle ook echt geholpen door een muts die weer eens op een random pagina de stempel zette (in plaats van gewoon netjes op de eerstvolgende vrije pagina – zucht). Maar het meest spannende was nog hoe ik weer verder zou gaan, het was werkelijk een spookstad waar niets was – geen bus – geen taxi – geen mensen. Dus ik weer met mijn goede gedrag gaan liften, hopend op een lift naar Bacalar. Na een half uur bijna naar de snel te zijn gelopen waren er misschien 4 auto’s langsgereden, maar de 5e pick up truck wilde me daadwerkelijk helpen en mocht achterop springen. Ze gingen weliswaar de verkeerde kant op, maar ze hielpen me in ieder geval naar de snelweg waar gewoon verkeer reed. Daar kwam al snel een klein busje langs die naar Bacalar ging – mijn volgende bestemming! Perfect!

Het meer aan de zee
In Bacalar had ik geen flauw idee wat ik wilde gaan doen, of wat je er uberhaupt kon doen… het zou een mooi en relaxed meer zijn. Ik had ook geen flauw idee waar ik zou gaan slapen, ik had alleen van een Engelse gehoord dat ze in een bepaald hostel zou zitten dus daar ben ik maar heengelopen. Dit was werkelijk in een afgelegen gebied, een kwartier vanuit het centrum. Alsof je weer naar de middle of nowhere liep… Maar eenmaal aangekomen bij het hostel was het wel een super relaxte plek, direct aan het meer, waar ze ook nog eens plek voor me hadden voor twee nachten! Het enige nadeel was dat het een veganistisch plekje was, waar mijn maag dus nooit gevuld zou raken door het ontbreken van calorietjes die ik gewoon keihard nodig heb iedere dag… Geen probleem, al snel iemand gevonden die er ook zo in stond en gezellig met mij naar het stadje is gelopen om wat te eten. Ook Bacalar is een spookstad waar niets gebeurd, maar het had wel een relaxte sfeer, mooie plek om mijn laatste week dus even langs te gaan! Een restaurantje gevonden en een plekje om een klein biertje te drinken. Een prima avondje dus!

De volgende dag in de ochtend wederom door het stadje gelopen (met zonlicht ditmaal) en gelunched. In de ochtend al met andere Engelse gelopen en in de middag naar een cenote (wat geen cenote was) gegaan waar een Franse bij was aangesloten. Een prima middag waar ik tevens de plannen voor het vervolg had uitgestippeld. De Franse meid, Camille, had een auto en moest op dezelfde dag in Cancun zijn als ik! Mooi excuus om gratis en comfortabel mijn laatste dagen te vullen. Samen met de Engelse (Sarah) en later aangesloten Keniaan (Kristian) hadden we een perfecte groep om de laatste dagen mee te vertoeven. Aan het einde van de middag nog met Sarah en Camille het grote meer op gegaan met een kajak om de zonsondergang te bekijken. Was een prachtige grote zon, die we mooi vanaf het midden van het meer met een Coronaatje hebben zitten bewonderen. Een mooie laatste dag in Bacalar, waarna we de volgende dag naar het kustplaatsje Mahahual zouden gaan met z’n vieren (in een veels te kleine auto…).

Chillen, kaarten en kapotgestoken worden aan het strand
Mahahual is een plaats waar veel cruiseschepen stoppen voor een relaxdagje. Zo ook wij, lekker gegeten in een lokaal tentje (lees: bouwval met lekker eten), aan het strand gelegen, gezwommen en bij zonsondergang met een biertje zitten kaarten. Toen het echt donker begon te worden voelde ik echter aan mijn benen en zaten er letterlijk (niet overdreven) 10 muggen aan mijn benen te sabbelen. Iets ergers is er bijna niet, want dat gaat jeuken, krabbel ik open en levert wondjes op die te lang blijven zitten. Snel dus naar het hostel gegaan voor een heerlijke koude douche uit een pijpje aan de muur en met een lange broek terug gegaan. Nog gegeten in een ander lokaal tentje om vervolgens soort van op tijd weer te gaan slapen omdat iedereen verrot was?

Helaas was Sarah de volgende dag ziek en kon niet mee naar Tulum, wat voor mij de laatste stop voor de luchthaven zou zijn. In Tulum was er zaterdagavond een dik festival wat een mooie afsluiter zou zijn voor mijn vakantie. Kristian twijfelde nog om bij Sarah te blijven maar is uiteindelijk toch meegekomen naar Tulum. Waar de hostels of vol, of kneiter duur waren. Omdat onze nacht niets zou voorstellen door het festival wilde we daar ook niet al te veel geld aan spenderen, maar uiteindelijk wel een chille plek gevonden om vooral ‘s nachts onze spullen achter te laten en de volgende ochtend lekker ontbijt te krijgen. 

Helaas was het flink bewolkt en was het vrij laat, waardoor we eigenlijk niets van Tulum hebben gezien en we vooral gewoon gezellig een biertje hebben gedaan. Wel zijn we met z’n drieen naar een verrukkelijke pizzeria geweest waar Camille al eerder was geweest. Zelden heb je op andere werelddelen zulke lekkere pizza’s als bij Manglar in Tulum! Een echte aanradar voor iedereen die daar heen gaat. 

Sound Tulum – Westers festival in Mexico
Camille had een goede vriend in Mexico met wie zij naar het festival zou gaan. Daar sloot ik dus bij aan en helaas heeft Kristian door omstandigheden het festival gemist… Maar het begon allemaal nog in het stadje Tulum, waar we kennis maakten met het groepje van de Mexicaanse vriend van Camille. Een gezellige groep waarmee we de hele avond zouden gaan feesten! Zij hadden tevens een auto waarmee we naar het festival konden, maar door het drugs en alcohol gebruik hadden Camille en ik wel al besloten om sowieso een taxi terug te nemen i.p.v. met anderen mee te rijden…

Na een klein stukje reden kwamen we bij het meest bijzondere entreebeleid van westerse festivals. Ik heb nog nooit zo weinig mensen per minuut door een controle zien gaan, maar gelukkig waren we redelijk vroeg en viel de wachttijd nog mee. 

Het festival was bij een cenote (waar je niets van kon zien), maar had wel zeker goede looks. Zoals wij in Nederland stalen steigers zien voor licht- en techniek, hadden ze daar alles aan houten balken en zag je in de achtergrond een jungle. En dan was er nog een ‘bekende’ DJ genaamd Solumun. Ik kende hem niet, waar een hoop mensen waren lyrisch over hem. De muziek was wel goed om op te feesten en dat maakte de avond ook zeker top! De groep was helaas niet de leukste om mee te feesten, maar dat mocht de pret niet drukken. 

Rond half 7 lag ik in mijn bedje in het hostel, waar ik rond half 10 weer wakker moest worden om het ontbijt te halen, uit te checken en in de auto te stappen naar de luchthaven. Omdat ik het meest fit was (duh!) ben ik vanuit Tulum naar de luchthaven van Cancun gereden. Waar we iets te vroeg waren, waardoor ik een kleine 4 uur moest volmaken op de luchthaven. Na een dikke knuffel en het laatste afscheid in Mexico, kon ik inchecken om weer richting huis te vliegen! Mijn laatste avontuurtjes in Midden Amerika zaten erop, helaas, maar stiekem ook wel weer lekker om naar huis te gaan.

Laatste keer met American Airlines
Op de luchthaven ging het allemaal verrassend soepel. Ik heb geeneens zo’n heftig vragenuurtje gehad terwijl ik naar Amerika vloog. Vanuit Nederland kreeg ik een heel kruisverhoor, maar vanuit een drugsland als Mexico gaat het allemaal soepel? Bijzonder! Op de luchthaven het eerste deel van mijn blog geschreven, maar na een halve blog sloeg de vermoeidheid van maar een paar uurtjes slaap toch toe. Geen energie meer om te schrijven of wat dan ook te doen. Gelukkig kan je tegenwoordig een alarm op je telefoon zetten dus hoef je niet bang te zijn dat je in slaap valt en je vlucht mist. 

Na de meest smerige burger ever te hebben gegeten op de luchthaven van Cancun, was het tijd om naar Philadelphia te vliegen. Waar ik slechts 2 uur overstap tijd had en mijn tas na een uur nog steeds niet tevoorschijn kwam. Beetje jammer dat je in Amerika je tas zelf moet overhevelen, want dat verhoogde de stressfactor behoorlijk. Gelukkig kwam hij net op tijd aan, en kon ik haastend door de controle heen en kon ik meteen boarden toen ik bij de gate aankwam. 

Het gevreesde werd weer waar: geen persoonlijke schermpjes in de vlucht naar Amsterdam en een vreselijke shitstoel waar de hoofdsteun nog onder mijn schouders uitkomt. Gelukkig was ik brutaal genoeg om toch nog een nooduitgangstoel te claimen en heb ik nog zeker 2 uur kunnen slapen… Dat maakt een totaal van iets meer dan 5 uur slaap in het hele weekend: een perfecte start van de week in Nederland…
Inmiddels zit er alweer een week werk op en ik moet zeggen dat het weekje behoorlijk is meegevallen. Zit weer helemaal in het ritme en kijk alweer uit naar mijn volgende reisje… 
… en waar zou dat heen zijn?

#

Nog geen reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief