Soms vraag je je af wat het ideale reisritme is. Veel in de bus zitten waardoor je veel kan zien, of juist lekker relaxed reizen en wat meer genieten en ontspannen op de plekken waar je bent? Het laatste heb ik vooral gedaan op mijn langere reizen naar Zuid Amerika en Oost Afrika. Dat beviel enorm goed! Deze reis lijkt af en toe echter het compleet tegenovergestelde, ik zit enorm veel in de bus waar je soms een beetje moe van wordt. Toch zie ik deze vakantie zo enorm veel toffe dingen, waar ook weer wat voor te zeggen is… De ideale situatie? Die bestaat denk ik nooit, er zijn altijd dingen die beter kunnen of niet optimaal bevallen… Maar daar tegenover staan altijd weer prachtige ervaringen, zoals ook weer de afgelopen week!

Vulkaan die voor je neus uitbarst
De afgelopen week begon met het beklimmen van vulkaan Acatenango, een flinke vulkaan van een kleine 4000 meter hoogte, met uitzicht op vulkaan Fuego, welke super actief is en ongeveer ieder kwartier wel uitbarst. 

De tour is een van de bekendere tours in Guatemala en eigenlijk een echte must see als je hier bent. De mensen die ik erover hoorde voorafgaand aan mijn avontuur waren vooral dat de tour een hel was, maar wat je er voor terug krijgt is het meer dan waard… ik had geboekt bij Guilmer Soy, iemand die alleen via Whatsapp werkt en daarnaast ook nog zijn dorpje nabij de vulkaan support. Het is niet de goedkoopste maar ook zeker niet de duurste, echter is alles wel tot in de puntjes geregeld en is de base camp al opgezet als je daar aankomt, inclusief tenten, matjes en slaapzakken (die je dus niet hoeft te dragen). Toch werkte de organisatie me nogal in de zenuwen toen ze pas anderhalf uur later dan de afgesproken tijd kwamen opdagen (gelukkig kon ik tussendoor wel met Guilmer appen en zei hij wel dat ze eraan kwamen). Hier in Guatemala is het namelijk normaal dat de toeristen voor busritten worden opgehaald bij hun hostel. Super dom, want ze zeggen tegen iedereen de zelfde tijd en vervolgens moet je dus hoe dan ook wachten. Antigua, waar iedereen werd opgehaald is ook super klein dus we konden net zo goed allemaal op een afgesproken tijd ergens heen lopen, in plaats van dit vage gedoe waardoor je alleen maar uitloopt en mensen aan de stress helpt.

Toch had ik doordat ik wel netjes op tijd was, geen fatsoenlijk ontbijt kunnen scoren omdat de bakkerij pas om 8 uur open ging (terwijl ze de dag ervoor 6 uur zeiden!!). Uiteindelijk dus met voorverpakte zooi begonnen aan een dag die ook nog eens super bewolkt begon, geen goed teken als je op een mooi uitzicht hoopt….

Ook de groep was te groot en wilde ze graag bij elkaar houden. Gelukkig ben ik zo brutaal en had ik (in mijn beste Spaans) gevraagd of we de groep konden opsplitsen, zodat de snellere op een lekker tempo konden doorlopen. Zo gezegd zo gedaan, samen met drie andere gasten zijn we de vulkaan zowat opgerend (in 3 uur en 27 minuten, waar normaal 4,5 a 5 uur voor staat) en waren we als eerste op de basecamp. Vlak voor de base camp vingen we tevens de eerste glimp van de vulkaan Fuego, die binnen 5 minuten ook daadwerkelijk uitbarstte. Wat een geniaal en uniek uitzicht was dat! De wolken waren op dat moment precies weg dus konden we er mooi even van genieten. 

Op de basecamp wilde ik een dutje doen, omdat het schijnt dat je in de nacht niet kan slapen door de kou en de vele uitbarstingen van Fuego die je wakker houden. Echter had de langzame groep de tentindeling en kregen we dus na een uur pas te horen waar we konden slapen (de rest van de groep kwam een uur later aan), toen ik het vervolgens probeerde lukte het voor geen meter dus dat was even pech hebben! De hoogte (3600 meter Basecamp), dunne matjes, nekpijn door het ontbreken van een kussen en geluiden om je heen zorgden toch voor teveel afleiding. Daarom maar gezellig rond het kampvuur met iedereen gaan zitten, eten, kletsen etc. Toen bleek ook dat er een Deen in de groep was die bijna zijn hele inventaris had meegenomen in zijn backpack, om weken te overleven in een woestijn, jungle of wat dan ook. Lichtelijk overdreven voor een twee daagse trip, maar zijn quote was zeker memorabel: ‘Carry more, live longer’

Geluk nog niet opgeraakt
Op mijn reis door Zuid Amerika is het weer mij enorm veel gunstig gezind geweest, toch leek het op de vulkaan vies tegen te gaan vallen. ‘s Nachts hadden we wel het belangrijkste al een paar keer gezien: het lava wat uit vulkaan Fuego spuwt. Dit kan je alleen in de nacht zien en dit hebben we een stuk of 5 keer mogen waarnemen tussen de bewolkte momenten door. In de nacht bij een paar flinke knallen nog uit mijn tentje gekeken, maar dat was in de meeste gevallen tevergeefs. De volgende ochtend toen we om 4 uur opstonden leek het geluk echt volledig op te zijn: volledige dichte bewolking en helemaal niets te zien. En dan moesten we nog ruim 300 meter klimmen naar de top. Dat tegelijkertijd met nog een flink aantal andere groepen, waardoor we net de 7000 dwergen (officieel waren het maar er 7 toch?!) waren die omhoog aan het klimmen waren in een rijtje.

Toch werd het beetje bij beetje beter toen we omhoog kwamen, en toen we boven waren gebeurde juist dat wat onmogelijk leek: een compleet heldere hemel. De perfecte situatie om de zonsopgang te bekijken van vulkaan Acatenango. We konden de Grote Oceaan zien, lake Atitlan waar ik eerder was en we konden een flink aantal honderden kilometers Guatemala inkijken. Flink wat tijd vertoefd op de top om maximaal te genieten van dit prachtige uitzicht. 

Na de ellende van het klimmen, mocht wel de lol gaan beginnen. Van de top naar de vulkaan naar de basecamp waren het een dikke laag van een soort kleine lavasteentjes was. Dit betekende dat je letterlijk kon rennen naar beneden zonder dat je echt kon vallen. Met ruim 20 km per uur naar beneden gerend en we waren in no time weer bij de base camp. Helaas begon daarna wel de vervelende afdaling van ruim een kilometer hoogteverschil, waar je je knieen weer lekker naar de knoppen werkt. Ondanks dat viel het me toch alles mee hoe zwaar het was, zeker na de verhalen die ik vooraf had gehoord van iedereen. Misschien door de eerdere beklimmen van San Pedro de week ervoor, of door mijn ervaring aan de Huayna Potosi (6088 m) in Bolivia, maar ik was blij dat het zo ‘soepel’ ging.

Toch heeft karma me nog even keihard teruggepakt. Ik werd die avond namelijk goed ziek en werd ‘s nachts meerdere malen zwetend wakker met een gloeiend hoofd. Wel gek, want ik kon wel gewoon normaal eten en drinken (notabene heerlijk gegegeten bij een steaktentje in Antigua). Gelukkig had ik helemaal geen buikkrampen of overgeven (wat vele anderen wel hadden na de vulkaantour), maar het was wel een flinke tegenvaller dat ik koortsig was, aangezien ik de volgende dag met de bus weer verder wilde, notabene naar een afgelegen gebied waar waarschijnlijk geen ziekenhuis of dokter te bekennen is… dit laatste verhaal heb ik het thuisfront maar niet verteld, maar ik stond echt op het punt om de busrit te cancelen gezien mijn situatie. Dan moet het wel echt serieus zijn, als je mij goed kent… 

Opknappen in een dramatische busrit?
Ondanks de situatie toch maar besloten de bus te nemen. Ik had die nacht veel gedronken en voelde me weer soort van redelijk na een warme douche. De bus had weer dezelfde ellende als met de vulkaantour, veeeels te laat en weer lang zitten wachten terwijl ik gewoon had kunnen slapen. Vervolgens werd ik ook nog op een klapstoeltje geplant waar mijn neefje van anderhalf nog geeneens ruimte had gehad. Voorin zitten mocht niet, totdat ze nog mensen boven de wielen (zonder beenruimte dus) naast mij wilden zetten en ik ze met een Spaans temperament en een mooi Spaans accent even duidelijk maakte dat dat niet ging gebeuren. Toen was ik dus opeens copiloot van de bus en kon ik de 12 uur durende busrit nog soort van overleven. 

Het was wederom een gigantisch lange busrit die normaal 8 uur zou duren, echter waren ze dus te laat bij de hostels en moesten ze halverwege ‘tanken’ terwijl wij een half uur zouden lunchen. Dit tanken was echter het vervangen van de bus door een andere, inclusief het overhevelen van de tassen e.d. Dit probeerden ze stiekem te doen zonder dat wij iets doorhadden, maar wij zijn natuurlijk ook niet achterlijk. Dit duurde ook nog eens twee uur, dus iedereen was stront chagerijnig toen we eindelijk weer verder gingen. Gelukkig draaien ze hier in de busshuttles allemaal de Top 2000 van het internationale foute uur, en kon je met de foute hits de dag goed doorkomen. Door de tussenstop kon ik wel nog even mooi mijn hostel in Semuc Champey boeken en dat bleek uiteindelijk nog nodig ook…

Aangekomen in Semuc Champey werden we namelijk weer opgehaald door een soort van legerbus van het hostel. We moesten namelijk nog een drie kwartier over een soort  off road weg naar het hostel en dat was natuurlijk extreem comfortabel…. Het hostel bleek ook nog eens een heus partyhostel, waar ik dus eigenlijk vroeg wilde gaan slapen, maar ik de bui al voelde hangen… Gelukkig was ik moe genoeg en heb ik die nacht daadwerkelijk als een roos geslapen! 

Ideale actieve dag in de jungle van Guatemala
Voor de volgende dag had ik gelijk maar een tour door Semuc Champey geboekt. Na de goede nachtrust was ik ook weer helemaal op en top in orde en kon ik er weer volop tegenaan! 

‘s Ochtends begon het programma met een geniale tour door een grot. In de grot moest je met schoenen aan door het water heen, waar je daadwerkelijk op sommige stukken moest zwemmen omdat het water te diep werd. Ondertussen liep iedereen met kaarsen en moest je daadwerkelijk door een kleine waterval heen klimmen, in het donker in een gat met water springen en andere rare manouvres om naar het einde van de grot te kunnen komen. Helaas was het weer niet optimaal in Semuc Champey (bewolkt en in de ochtend een paar druppeltjes regen), waardoor het wel enorm koud was toen we nat de grotten uit kwamen. Vervolgens gingen we ook nog eens met een grote schommel de rivier in springen en op de rivier met een opblaasband chillen. Op de rivier kwamen er ook nog eens kleine kinderen biertjes verkopen, zodat je in de lazy river kon genieten van een ijskoud (!) biertje… ideaal voor een warme jungle, iets minder ideaal voor een koude jungle, maar het was nog steeds de moeite waard met de mooie uitzichten over de rivier. 

Tussen de middag in het hostel gelunched (daar het hostel vrijwel naast de activiteiten het Semuc Champey lag), waarna we naar Semuc Champey vertrokken. Semuc Champey zijn waterpools die boven een rivier zijn gevormd. Ze worden niet door de rivier gevoed en zijn mede door de vegatatie enorm helder. Dit geeft een prachtig gezicht van bovenaf (waar je met een flinke hike komt) en vanaf het water zelf bood het iedereen een perfecte zwemplek waar je op bepaalde stukken kon duiken, springen, onder de stenen in een soort grot uitkomen en gewoon maximaal genieten natuurlijk! De zon brak ook een heeeel klein beetje door, dus het werd ook nog eens goed en behagelijk!

Het hostel had vervolgens ook nog eens de warmste douches die je je kan bedenken, dus dat was ook nog eens super chill bij terugkomst. ‘s Avonds met een grote groep Yathzee gespeeld (raad eens wie er won?) en uiteraard lekker veel biertjes gedronken. De ideale dag in de jungle in Guatemala! Omdat je met deze tour wel eigenlijk alle to-do-list in de regio doet, vertrok ik wel alweer de volgende dag met een nieuwe busrit naar Flores… mijn laatste bestemming in Guatemala.

Gezelligheid in Flores
De busrit naar Flores was nog soort van do-able. Niet ideaal maar wel goed. Bij de eerste stop nog een heuze euroknaller-burger bij een straattentje gekocht (om 10.30, omdat ze geen normale sandwiches had haha) en bij de lunch wederom een burger gegeten (omdat ze verder niets lekkers op de kaart hadden..). Ondanks de prijs was de euroknaller-burger toch verbazingwekkend de lekkerste en heeft me geen buikkrampen gegeven zoals je verwacht bij een cheap ass straatwinkeltjes in de middle of nowhere. 

Tevens tussendoor een toffe stop gehad bij een rivierovergang, waar we met een pontje over heen gingen. Hier moesten we wel even wachten en stond een Corona in de winkel me enorm aan te kijken… een mooie stop, kijkend naar een bijzonder prehistorisch pondje die eeuwen bezig was over een 100 meter rivierovergang…

Aangekomen in Flores, ben ik zonder reservering terecht gekomen in een super gezellig hostel (Los Amigos). Daar een tour naar Tikal gekocht voor de dag erna, gezellig gegeten en een paar biertjes gedronken en nog soort van op tijd naar bed gegaan. Leuk feitje is ook nog dat ik sinds Semuc Champey aan de lopende band mensen tegen kom die ik al eerder ben tegengekomen in Guatemala (zowel in de bussen als in hostels). Dat blijft toch altijd wel het leuke van backpacken, wat ik overigens in Mexico wel een beetje heb gemist. 

Helaas kwam ik wel geld tekort en wilde ik eigenlijk niet meer pinnen in Guatemala. Iedere pintransactie kost namelijk geld (gemiddeld 5 euro aan koersopslag, commissie bank hier en pinkosten bank in Nederland) en ik had echt maar 20 euro nodig. De euro is hier echter niet geliefd en kon ik een enorm slechte koers voor terugkrijgen, dus heb ik uiteindelijk de volgende ochtend na veel rondvragen en ellende toch maar gepind. Kon ik nog mooi mijn bus naar Belize betalen, de tour naar Tikal betalen en nog soort van genieten van eten en drankjes in Flores op mijn laatste dag. 

Antonio Banderas in de mooiste Ruines van Centraal Amerika
Dit is mijn 3e blog vanaf mijn vakantie, maar ik ga nu alweer wat vertellen over de vierde ruines die ik heb bezocht. Toch kan ik alvast verklappen dat dit toch wel de mooiste waren die ik heb gezien! Doordat je in Tikal op veel van de ruines kon klimmen of er in kon, en het een gigantisch grote stad is, was het zo’n unieke plek, dat ik moeilijk kan begrijpen dat Chichen Itza in Mexico een van de 7 nieuwe wereldwonderen is, en deze niet… 

We hadden een leuke en gezellige groep met een zeer toffe gids. Antonia Diez heette hij, maar hij noemde zichzelf uiteraard Banderas. Hij had mooie verhalen over het rondleiden van Harrison Ford voor de film over de Maya’s en over het houden van een jaguar als huisdier, maar of het allemaal waar is, dat zal grotendeels onbekend blijven. Antonia had ons wel de perfecte route gelopen door het park heen, het leek het grootste deel van de tour alsof we de enige groep waren in het park en hij gaf enorm veel informatie. Tussendoor kon ik hem nog mooi verder vragen over hoe het allemaal zit met deze steden en hoe het allemaal is ontstaan en ‘vergaan’. 

Omdat we de sunset tour hadden (een hele bijzondere sunset was er niet, maar dat was toch maar bijzaak), liepen we in het donker terug en zijn we volgens mij met de verkeerde bus teruggegaan. We zijn door Antonio de eerste de beste bus in gezet en zagen na 200 meter volgens mij de bus die we eigenlijk moesten hebben staan. Ik hoop dat hij niet nog steeds op ons aan het wachten is… Ons deed het verder geen kwaad, want de buschauffeur was net Max Verstappen en bracht ons in recordtijd terug naar Flores. 
In Flores met tweede Canadese en een Amerikaanse wezen eten en daarna beland op een soort festival op het hooggelegen plein van Flores, waar een feestje gaande was met live muziek. Tot een uur of 3 doorgefeest (ook nog nageborreld op de straat), waarna ik vanwege mijn bus om half 7, maar drie uurtjes kon slapen voordat mijn reis naar Belize begon.

Rennen voor de boot, geldellende en een mooi vooruitzicht
De busrit was zeer comfortabel, met een prima bus en mensen die ik al kende. De grensovergang naar Belize ging ook nog eens soepel, maar het ging pas mis toen we eenmaal in Belize waren. In Belize City moest ik nog samen met een Duits stelletje wachten op onze boottickets. Hiervoor hadden we ongeveer een half uur, maar dit bleek nogal lastig. Na het al hebben ingecheckt van onze bagage kregen we maar niet onze daadwerkelijk tickets en hadden we de ‘last boarding call’ al gemist. Niemand wilde ons helpen en we werder van het kastje naar de muur gestuurd. Toen we de tickets hadden zat de boot vol en moesten we anderhalf uur gaan wachten op de volgende boot… allemaal door de ellende van het busbedrijf. Gelukkig was het mannetje van de boot toch nog in een goede bui en besloot ons last minute toch nog mee te nemen op de boot. Eind goed al goed, eindelijk op Caye Caulker, een mooi eilandje welke ook mijn enige stop is in Belize, vanwege mijn tijdgebrek. 

Op Caye Caulker was het nog even kijken hoeveel geld ik nodig had in Belize, omdat ik zoals eerder gezegd maar 1 keer wil pinnen om onnodige kosten te besparen. Daarvoor moest ik weten wat ik hier ging doen… na lang twijfelen en rondvragen heb ik toch maar besloten dat ik een flinke investering ga doen hier, ik ga morgen namelijk duiken het bekende Blue Hole van Belize! De duik in the Blue Hole zelf schijnt niet zo heel spectaculair te zijn, maar de twee duiken daarna schijnen geniaal te zijn. Dat is dus een mooi vooruitzicht voor morgen! Daarna nog maar twee stops voor ik naar huis vlieg: Bacalar en Tulum… 

Binnen een weekje ben ik dus weer terug en kunnen we weer gezellig bijkletsen! Tot dan 🙂

#

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief