Het is voorbij, het is alweer voorbij… Wat een geniale trip heb ik weer achter de rug! En daarbij, wat een geluk heb ik gehad met de mensen die ik heb mogen ontmoeten, het weer wat vrijwel alle tijden perfect was en de route die uiteindelijk vrijwel perfect bleek te zijn. Hoe gewoon het voelde om in het vliegtuig van Amsterdam naar Buenos Aires te zitten, zo absurt voelt het om weer terug te moeten van Lima naar Amsterdam. Toch heb ik de gehele tijd kunnen uitkijken naar een rechtstreekse vlucht, waar ongeveer alle reizigers die ik heb ontmoet, via een omweg naar huis moesten.

Mijn laatste weekje in Peru heb ik niet extreem veel uitgevoerd, heb ik vrij veel stil gezeten, maar ook zeker genoeg gedaan om weer een blog vol te schrijven. Mijn laatste blog eindigde namelijk in Cuszo en ik had nog een klein weggetje te gaan richting het vliegveld/vliegtuig waar ik mijn laatste blog aan het schrijven ben.

Toeristische gevoel ontwijken met een fiets!
Voor de maandag had ik een tour geboekt samen met een Duitse meid van mijn Salkantay tour. Deze tour ging door de Sacred Valley, waar de plaatsen Moray en Maras de hoogtepunten van waren. Een enorm toffe manier om deze toch wel touristische plekken te verkennen, maar toch via niet touristische routes.

Eerst stond er nog een andere leuke verrassing te wachten. Suze en Thijs die ik nog van El Chalten ken en niet had gezien sinds eind januari, waren ook in Cuszo aangekomen! Een goed excuus om even bij te kletsen bij het avondeten en dat hebben we dus ook zeker gedaan! Het is tof om oude bekenden tegen te komen en zeker als je elkaar zo´n lange tijd zowat heb achtervolgd.

De maandag zelf begon de mountainbike tour op een schappelijke tijd, eindelijk weer een tour waar ik voorafgaand normaal kon ontbijten. Samen met de duitse meid, een deense knul die ergens anders had geboekt en onze gids haalden we rond half 10 de mountainbikes op en vertrokken we richting Chinchero. Vanaf daar begon de heerlijk mountainbike tour richting Moray en Maras om vervolgens te eindigen in Ollantaytambo. Het was daadwerkelijk heerlijk om door de vallei te fietsen, met slechts 2 anderen en een gids. Ondanks dat ik alleen maar toeristische plekken heb bezocht, voelde de route toch als een stukje ´puur´ Peru. Eenmaal aangekomen bij Moray, versterkte dit gevoel van onderweg enorm, dit was namelijk, ondanks dat we nog geen toerist hadden gezien, vol met toeristen. Als je vervolgens ziet waar het voor is, is het ook wel weer logisch; wat een prachtig en innovatief systeem hebben ze hier gerealiseerd! Rondom heuvels hebben de inca´s diverse ringen gerealiseerd om te experimenteren met hun landbouw. De gerealiseerde ringen zorgen voor ruim 10 verschillende klimaten op een klein stuk land.

Vanaf Moray reden we door naar Maras, waar we in een lokale markt hebben gelunched, gezellig hebben geouwehoerd over Koetjes en Kalfjes, om vervolgens door te gaan naar de zoutmijnen. Voornamelijk de route van Maras naar de zoutmijnen (en net verder), was daadwerkelijk de beste mountainbike trail die ik in Zuid Amerika heb gedaan; super steil, gevaarlijk, snel, oneffen en vol rotsen! Al met al; de adrenaline waar ik altijd naar op zoek ben! De zoutmijnen zelf was tof en interessant om te zien, maar gezien de tijd dat we er hebben gespendeerd (ca. 10 minuten), zegt genoeg over de totale ervaring hiervan. Na de zoutmijnen reden we op ons gemak door richting de bus en kwamen we met een ontzettend voldaan gevoel terug van deze geniale fietstour!

Van een heerlijk afscheid naar een eindeloze rit
In de avond had ik weer met Suze en Thijs afgesproken voor het laatste avondmaal in Cuszo. En dit laatste avondmaal hadden we het er eens goed van genomen; op zoek naar een geweldig steakrestaurant kwamen we terecht bij een… geweldig steakrestaurant genaamd Uchu Peruvian Steakhouse. Ik wilde namelijk perse mijn laatste dag in de bergen een Alpaca eten, aangezien ze geen Alpaca eten in Lima. De maaltijd was daadwerkelijk verrukkelijk en meer dan de moeite waard (zie foto´s). Ondanks dat we vrijwel altijd als goedkope backpackers door de reis heen gaan, hadden we ditmaal zelfs een toetje genomen. Hier kan ik eigenlijk geen woord over zeggen, want geen woord zou daadwerkelijk vertellen hoe verrukkelijk dit toetje daadwerkelijk was. Een gezellige en verrukkelijke laatste ontmoeting met Suze en Thijs!

De volgende dag stond helaas een vrij lange busrit op mijn programma. Rond 16.00 vertrok mijn bus richting Lima en deze bus zou er 22 uur over doen om naar de eindbestemming te komen. Overdag eerst een beetje gechillt in het hostel vanwege het slechte weer, op stap gegaan voor wat souvenirtjes voor mijn ouwelui, zus en kleine neefje en via een Veganistisch (ja – dit lezen jullie goed) restaurant naar het busstation gegaan. Helaas vulde dit veganistisch geneuzel (sorry voor mijn woordkeuze!) me voor geen meter dus was ik blij met mijn snacks voor de bus.

De bus zelf was prima, een zogenaamde ´Cama´ bus waar je een brede stoel hebt die 160 graden naar beneden kan. Een kleine service met eten hoort daar ook bij, maar vergeleken bij Argentinie en Chili viel die service weer een beetje tegen. Ondanks dat de busrit overleefd, een nacht in een hostel bespaard en klaargestoomd voor mijn laatste bestemming: Lima!

Koeienhart
In Lima had ik besloten een beetje relaxed te eindigen. Ik sliep in een rustig residential house in de regio Miraflores. De accomodatie had een zwembad en daar heb ik de eerste dag gelijk even goed gebruik van gemaakt. ´s Avonds zou ik met Karen, die ik uit Cuszo kende, uit eten gaan. Zij komt zelf uit Lima en had me meegenomen naar een restaurant waar ik een lokale specialiteit kon proberen; koeienhart. Met een twijfelachtig gevoel deze maaltijd besteld en na een eerste paar happen bleek dit helemaal geen verkeerde keuze. Een lekkere en hele specifieke smaak die naar mijn idee zeker de moeite waard was. Helaas bleef dit gevoel nog geen 12 uur in mijn gedachte, want de volgende ochtend, nadat ik vrij op tijd naar bed was gegaan, kwam het gehele koeienhart er weer uit waar het er in was gegaan.

Donderdag was vervolgens een vrij loze dag, waar ik me niet helemaal goed voelde en veel in bed heb gelegen. Wat dat betreft was het zeker chill dat ik een rustige accomodatie had gekozen en ik had gelukkig nog een dag over om alsnog Lima te gaan verkennen.

Tegen de avond toch nog maar wat actie ondernomen en naar Miraflores gegaan om daar uit eten te gaan. Op zich voelde ik me weer helemaal prima, maar ik had hetzelfde ´volle´ gevoel als waar ik een week last van had in Bolivia. De spareribs die ik vervolgens in Miraflores had besteld, hadden geen ribben, en na het terugbrengen naar de keuken kreeg ik 3 ribben met daaraan een stuk vlees waar je helemaal eng van werd. Het loopje rondom Park Kennedy was vervolgens ook niet echt benoemenswaardig, dus al met al zou ik die gehele dag liever vergeten 🙂

Skelletten in de kelder!
Vrijdag voelde ik me gelukkig weer een stuk beter en zou Karen me een city tour geven door het historische centrum van Lima. Ik had nog een beetje het volle gevoel als de dag ervoor en was vrij moe, maar ik had er wel zin in. Ondanks de enorme drukte in de stad, heb ik toch een paar plekjes kunnen zien die zeker de moeite waard waren!

– Plaza San Martin was een plein, wat in tegenstelling tot vele andere steden, een betere sfeer had dan het hoofdplein Plaza del Armas.

– Converto de Santo Domingo was een klooster naast een kerk, met prachtige binnenplaatsen, plafonds waar je u tegen zegt en een toren welke we konden beklimmen met een uitzicht over Lima.

– Museo y Catacumbas San Fransico was wederom een klooster met dezelfde eigenschappen als Santo Domingo, maar dan met een bizarre open ruimte onder de kerk/klooster waar daadwerkelijk de skelletten en botten van duizenden mensen te vinden waren. Een bizarre plek die toch wel iets magisch had.

In de avond met twee vrienden van Karen naar een super sfeervolle bar gegaan waar ik buiten een biertje verder niets naar binnenkreeg (nog steeds vanwege de het koeienhart….). Toch was het mede door het gezelschap en de toffe plek een gezellige avond die uiteindelijk later eindigde dan ik aan het begin van de dag had durven dromen. Een zeer goede goedmaker van de dag ervoor dus!!

De volgende, en laatste dag in Zuid Amerika was vrij relaxed. De dag begon mega positief toen ik bij het inchecken van mijn vlucht een stoel kon kiezen bij de nooduitgang! Met mijn lengte is dat echt een hemel en mijn dag kon echt niet meer stuk!

Karen woont vrij dichtbij het vliegveld dus ik mocht mijn spullen bij haar droppen. Buiten de lunch hebben we eigenlijk vrij weinig uitgevoerd, maar een heerlijke relaxdag voordat ze me op het vliegveld had gedropt. Daar ben ik vervolgens begonnen aan mijn blog en ben ik helemaal klaar gestoomd voor het teruggaan naar Nederland!

Terugblik op mijn reis!!
Nu zijn veel van jullie natuurlijk benieuwd naar wat de hoogtepunt van mijn reis was. Ik kan jullie alvast vertellen; die bestaat niet. Er zijn zo ontiegelijk veel verschillende hoogtepunten die totaal niet met elkaar te vergelijken zijn. Zo heb ik veel toffe mensen ontmoet, geniale plekken gezien en bizarre activiteiten uitgevoerd. Ik kan jullie op basis van mijn ervaringen een advies of specifiek antwoord geven op een regio, maar mijn reis was zo bijzonder en uitgebreid dat een samenvatting ook niet mogelijk is. Mijn blog is een samenvatting van 22 verhalen en korter is onmogelijk.

Al met al, ik kijk terug op een geweldige trip die misschien wel beter was dan ik ooit had durven dromen. Nu kijk ik vooral uit naar een vaste plek, waar mijn tandenborstel en tandenborstel iedere avond op dezelfde plek voor de spiegel staat en ik mijn zooi kan neergooien waar ik wil. En uiteraard, wil ik jullie allemaal weer zo snel mogelijk zien! Tot snel dus! Dikke knuffel!

#

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoek in het archief